21-10-09

Einde

Met droefheid willen wij jullie melden dat onze dochter gisteren in familiekring overleden is. Graag willen wij jullie danken voor de vele lieve reacties en blijken van medeleven die jullie op haar blog de voorbije jaren achterlieten.

14:18 Gepost door me, myself and cancer | Permalink | Commentaren (89) |  Facebook |

18-10-09

LOL

Ben blij te lezen (in de vele reacties) dat ik blijkbaar een persoonlijke bijdrage heb kunnen leveren aan de hoge kijkcijfers van Grey's Anatomy... LOL

14:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Afhankelijk

Het gaat snel, en mijn laatste wens wordt niet echt gerespecteerd (dat ik op mijn manier zou kunnen afscheid nemen),.... het is zo frustrerend om te zien hoe mijn lichaam elke dag meer en meer aftakelt. Ik kan amper nog bewegen door de zwelling in mijn benen.... Eten lukt niet meer... zelfs naar toilet gaan is een uitdaging en energieslopend... ik ben aan het zagen ik weet het, maar ik garandeer je dat ik niks vervelender vind dan volledig afhankelijk te zijn van anderen voor mijn doen en laten,... en momenteel moet ik voor letterlijk alles beroep doen op mijn ouders..... En zij klagen niet, al moet het voor hen supermoeilijk zijn om voor mij en zoonlief te zorgen, maar ik klaag des te meer....*zucht*... sorry

14:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-10-09

uitlaatklep

Mentaal gaat het goed, maar fysiek blijft de aftakeling zich verder zetten. Heel confronterend om elke morgen een 'nieuwe' spiegelbeeld voorgeschoteld te krijgen en te voelen dat stappen en andere gewone handelingen steeds moeilijker en moeilijker worden....This is not me, en zien dat ik dit wel geworden ben, is heel frustrerend om te aanvaarden....

Haastig worden woorden bij elkaar geschreven en geformuleerd... uit schrik dat het binnenkort niet meer kan,... afscheid nemen bestaat niet, maar soms voelt het akelig dichtbij... Maar ik geloof dat alles gebeurd voor en met een reden, dus ik ben er zeker van dat ik ook nu 'niet voor mijn tijd' zal gaan.... om het zo maar te zeggen.

Deze blog is altijd een veilige en anonieme uitlaatklep geweest, slechts een paar mensen in mijn omgeving weten van het bestaan van deze blog. Binnenkort ben ik echter van plan om vrienden en familie op de hoogte te stellen van de hersenspinsels die ik hier achter laat.... de aard van berichtjes en blogjes die ik hier post kunnen bijgevolg een beetje 'veranderen'.... daarom dat ik, jullie, anonieme lezers, oprecht wil danken voor alle steunbetuigingen, opbeurende berichtjes, virtuele knuffels en herkenbare momenten die we samen gedeeld hebben....jullie berichtjes hebben me doen lachen en wenen,... maar vooral het gevoel gegeven dat ik er nooit of te nimmer alleen voor stond....  En dat betekent meer dan woorden dan dat ik ooit in woorden kan uitdrukken....

16:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

12-10-09

Een vlug woordje van dank

Ik wil iedereen oprecht bedanken voor de (virtuele) knuffels, de hartverwarmende steunbetuigingen, de gedichtjes en de vele kaarsjes.... Weten dat ik er niet alleen voor sta, maakt het bij momenten net iets draagzamer.

Hier gaat alles ok.... ik probeer zoveel mogelijk, binnen mijn beperkingen, te genieten van zoonlief en van onze momenten samen iets speciaals te maken... Het doet wel pijn te zien, dat hij het ook een beetje moeilijk heeft om te snappen wat er allemaal met mama gebeurd, maar hij is nog steeds zijn vrolijke kleine zelf... en ik ben zo trots op hem...

Tijd blijft vliegen, en er zouden best een paar uur meer in een dag mogen zitten, maar ik probeer elke minuut zoveel mogelijk te benutten.... en hoop elke avond dat ik dat nog een tijdje mag blijven doen...

16:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

10-10-09

wantrouwen

Veel goed nieuws uit de medische hoek valt er niet meer te verwachten.... Afgelopen week te horen gekregen dat het wel eens heel snel zou gaan, gezien de snelheid waaraan mijn algemene gezondheid de laatste paar weken achteruit is gegaan.... En dat we dus echt in termen van een paar weken moeten denken, ipv maanden.... Ik wist dat dit moment er ooit zou aankomen, en in zekere zin ben ik al een tijdje bezig met voorbereidingen te treffen voor dit moment, het moment dat ik er niet meer ben, maar toch zit ik met een soort van schrik dat ik niet alles op tijd ga rond krijgen,... en dan heb ik het enerzijds niet alleen over het eerder 'administratieve' deel, maar ook dat ik niet alles ga kunnen gezegd of gegeven hebben aan de personen aan wie ik nog zoveel wil zeggen of geven..... 

Alles aan deze ziekte en het aftakelingsprocess is unfair en oneerlijk, ik kan alleen maar hopen dat het me nog deze laatste 'wens' gunt en me nog voldoende tijd en fysieke kracht laat om op een waardige manier afscheid te nemen en de zaken af te handelen zoals ik het wil....

10:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

07-10-09

Schuifelende medemens

Respect, da's al wat ik kan zeggen voor mijn 'schuifeldende' oudere medemens.... Nu de zomer weer voorbij is en de jonge, hippe (en minder hippe) ouders en hun kroost weer land inwaards zijn getrokken, komen de 'oudjes' weer buiten met hun rolstoelen, wandelstokken, wandelkarretjes en allerlei andere atributen die een mens kan 'bezigen' om zich voort te bewegen.... Er was een tijd dat ik me met enige verbazing kon ergeren aan de puffende, zuchtende en tergend langzame slakkengang waarmee ze zich voortbewogen... Als het dan toch zo lastig was en zoveel moeite kostte, waarom dan niet gewoon thuis blijven in je luie zetel met je gezwollen benen in de lucht, in plaats van hier al medelij wekkend de helft van het voetpad in te palmen, vroeg ik me af...

Maar nu snap ik het wel,... het is een daad van pure rebelie! Rebelie tegen de aftakeling van het lichaam, tegen de muren die op je afkomen als je binnen zit, ....Een statement naar hun lichaam, de wereld en zichzelf toe... Al schuifelend in hun orthopedische schoenen geven ze aan dat ze de strijd tegen de aftakeling nog niet opgeven, en ookal is het maar 300m dat ze schuifelen, en duurt het langer om zich aan en uit te kleden voor hun uitje en zijn ze eigenlijk al buiten adem tegen de tijd dat ze de voordeur bereiken,...toch gaan ze ervoor, met hun rekje en hun steunkousen en daar kan ik alleen maar respect voor opbrengen... vooral omdat ik momenteel ook schuifel, zucht en kreun als ik mij verplaats,... misschien ook tot grote ergernis van mensen die mij op straat voorbij steken, maar ik weiger thuis te blijven en het niet te doen... want het is inderdaad een statement,... een laatste greintje waardigheid en vrijheid dat ik niet zomaar, zonder puf of kreun, bereid ben om op te geven...

11:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-10-09

Van 38 naar 48

Januari 2008 -  Ik moet een vreugdekreetje onderdrukken terwijl ik in een pashokje met een weinig flatterende licht, met mijn armen in de lucht sta te shaken alsof mijn leven er van af hangt. Life was great!!! Een kort kopje dat me -al zeg ik zelf en de rest van de wereld- goed stond, geen kankercel in mijn hele lichaam, en, en, en,... een Mexx-bloesje maatje 38!!!! The world was mine en ik kon hem aan!!!!

Oktober 2009 - Gezucht, gekreun, gepuf om al zittend mijn broek uit te krijgen... meer gezucht en gepuf om broek met elastiek aan te krijgen. Ik moet me ondersteunen aan de muren van het pashokje om recht te komen, om vervolgens tegen de muur te leunen om niet opnieuw neer te vallen. Life sucks! Een kort kopje dat - thank god- me nog altijd goed gaat - al zeg ik het zelf samen met de rest van de wereld, een hele boel venijnige kankercellen in mijn lichaam, opgeblazen ledematen en buik, en, en,en, .... een Paprika-bloesje maat 48!!!!

Het kan verkeren.....

20:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-09-09

Wijsheid

We leven in daden, niet in jaren; in gedachtes, niet in ademhalingen; in gevoelens, niet in nummers op een wijzerplaat. We zouden de tijd moeten tellen in hartkloppen

(David Bailey)

10:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-09-09

Moeilijk

Ik vind het echt heel moeilijk om deze 'periode' en hoe ik ze beleef of ervaar te omschrijven of beschrijven.... niet alleen op mijn blogje maar ook voor mezelf.... Als ik echt zou moeten omschrijven hoe ik me voel, dan denk ik dat mijn gedachtengang en kronkels vooral worden overheerst door de drang en de behoefte te willen slapen, heel veel  willen slapen,.... een soort van escapisme, zeker?.... en pas wakker gemaakt te willen worden, als 'het' allemaal voorbij is en dan gewoon verder gaan met het leven...Wonen in het huis dat ik in mijn dromen al volledig heb ingericht, de dingen ondernemen met zoonlief waar hij naar vraagt en ik over lees, een paar reizen plannen, nog eens ervaren wat het is verliefd te zijn....

Soms maakt het me opstandig en denk ik 'En waarom niet?' waarom zouden de dingen waarvan ik droom me niet gegund zijn? En dan sta ik recht uit bed en ben ik kortademig tegen de tijd dat ik aan het toilet kom en moet ik me ondersteunen om zowel op als van het toilet te geraken en dan denk ik 'ha, ja, daarom dus niet!' En dan wil ik weer gewoon slapen en pas wakker gemaakt worden als het allemaal voorbij is en gewoon verder gaan met het leven,... en zo blijven we een beetje in die vicieuze cirkel hangen, niet echt weten wat aan te vangen met deze 'periode' of met de emoties die er niet/wel bij komen kijken...

Ik had gedacht, verwacht, of gehoopt misschien, dat deze periode een soort van literaire of emotionele muze zou zijn,... dat ik hersenspinsels zou achterlaten waar in de eerste plaats zoonlief, maar ook familie en vrienden later iets zouden aan hebben,.... maar nee, verder of meer dan dat ik vooral veel wou slapen denk ik niet dat ze zullen te weten komen over deze periode,....En dat vind ik wel raar, want op zich schrijf ik graag, en spit ik graag in het hoe en wat van emoties,...

Soms denk ik, dat ik een beetje schrik heb, dat het uit een soort van zelfbehoud is dat ik niet dieper in ga op wat dit allemaal teweeg brengt bij mij en bij anderen rondom mij.... Dat door me enkel te concentreren op zoonlief en de drang om te slapen ik een soort controle probeer te behouden over de situatie, ... en dat moest ik dat gevoel van controle niet hebben, ik gewoon niet zou stoppen met wenen en zou verdrinken in zelfbeklag en medelijden... Dus slapen we wanneer we moe zijn, en sparen we onze energie voor zoonlief, en denken we over de rest niet al te veel na...

10:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-09-09

frustratie

Het lijkt banaal en totaal niet relevant wanneer er een paar duizenden agressieve kankercellen in je lichaam huizen.... maar toch, leg mij eens uit hoe het komt dat ik maar blijf toenemen in omvang en gewicht terwijl ik echt wel weinig eet (en een toch redelijk normale stoelgang heb...) .... frustrerend hoor,.... want kanker of geen kanker... ik blijf toch nog altijd een beetje vrouw, hé....

13:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-09-09

"piepen"

Elke avond voor dat zoonlief gaat slapen vraagt hij of ik nog effe kom "piepen" bij hem voor ik ga slapen. Iets wat ik elke avond ook doe, gewoon nog effe kijken of alles ok is, even over zijn rugje wrijven, zijn geur in me opnemen, soms praat ik nog effe met hem als hij rustig ligt te slapen, ... Onlangs toen ik naast zijn bedje zat en over z'n rugje aan het wrijven was, werd hij wakker voor een seconde, richtte zijn hoofdje op en draaide zich naar mij voor een fractie van een seconde n keek me dan aan op een manier waarvan ik tranen in mijn ogen krijg..... Zijn blik was een combinatie van verwondering, bewondering, dankbaarheid en 'puurheid' die enkel kinderen kennen.... alsof hij nu pas echte geloofde dat ik elke avond echt kwam piepen.... in die nano-seconde gaf hij het me gevoel dat ik de beste, liefste en meest ongelooflijke moeder ter wereld was ..... hij zuchtte gelukzalig 'mama' en ging terug slapen,.... Hoe kort en intens het moment ook was, ik zal die blik nooit vergeten, ....de kracht van een kind, ik blijf er me elke dag over verbazen en verwonderen,... want weg was het gevoel dat ik soms heb te falen als moeder omdat ik er niet eens in slaag om gezond te blijven voor zoonlief... Voor hem ben ik gewoon fantastisch omdat ik elke avond eens kom 'piepen'... en dat zal ik hopelijk nog heel lang blijven doen....

18:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-09-09

geluk zit soms in een kopje

Onderzoek toont aan dat je maar een paar keer per dag een positieve emotie nodig hebt om gelukkig te zijn. Het appreciëren of ervaren van kleine geluksmomenten helpt mensen om beter om te gaan met stress en tegenvallen. En die geluksmomenten kunnen echt heel klein en persoonlijk zijn zoals: een stukje chocolade dat je jezelf eens niet ontzegt, het horen van een liedje waar een leuke herinnering aan vast hangt, iemand die spontaan voor je rechtstaat in de tram.... deze kleine momenten kunnen een ware boost geven, zelfs wanneer je een zogenaamde slechte dag hebt. Een paar van deze kleinere geluksmomenten per dag zou zelfs heilzamer zijn voor de algemene gezondheid dan het gelukzalige gevoel dat we ervaren bij de klassieke gelukspieken zoals een huwelijksdag of een geboorte. (bron: Emotion, 2009)

10:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-09-09

Gek

Deze morgen leek de dag slecht te beginnen, buik zodanig gezwollen en bijgevolg zoveel druk op borstkast en longen dat ik amper een stap kon verzetten en er dus bijgevolg niet eens in slaagde om zoonlief naar school te brengen, wat de eerste keer is sinds hij naar school is beginnen gaan... Het gevoel te falen als moeder was op dat moment nog moeilijker te verdragen dan de druk in mijn buik.... Nog voor 9h pingelden de eerste traantjes al over mijn wang...

De hele voormiddag onrustig geslapen, en ookal herinner ik me niet waarover ik gedroomd heb, kwamen er wel heel veel negatieve emoties bij aan te pas....Me tegen de middag naar mijn ouders gesleurd (letterlijk) en er samen met zoonlief gegeten.... Ook nu stond het huilen me nader dan het lachen, want ik eet maar heel kleine porties (zelfs zoonlief eet twee keer zoveel als ik) om mijn buik niet extra te belasten.... Had ik meer kracht en energie gehad, dan denk ik dat ik vandaag een paar borden en glazen had gebroken,... gewoon uit frustratie, uit onmacht, uit woede, .... omdat kanker (al zolang) zoveel aspecten van mijn leven beheerst, zelfs de meest normale handelingen en emoties eigen aan een mens, zoals eten en moederliefde, worden aangetast door kanker... En dat kan me zo kwaad maken...

Mij dus mateloos ergerend aan kanker, open ik een mailtje van een vriendin met de on-line catalogus van NOANOA. Ik twijfel eraan om het lookbook te bekijken, want uiteindelijk is de kans klein dat ik er met mijn dikke buik, ooit iets van zal kunnen dragen, ... maar mijn drang om de stofjes en silhouten van dit najaar te ontdekken moet blijkbaar groot geweest zijn, want voor ik het goed en wel besefte, zat ik al weg te dromen bij de mooie kleuren en zachte stofjes, en laat het nu mijn geluk zijn, dat er dit najaar veel losse tuniekjes en kleedjes in de collectie zitten... dus perfect draagbaar (ongeacht mijn opgezwollen buik)... En ineens voelde ik me een stuk beter,... hoe gek dat ook moge klinken, dat een catalogus van NOANOA me helpt om nog maar een keer te zeggen 'fuck you, kanker, ... nog effe wachten!'....

PS: NOANOA is geen duur merk, maar het is zeker geen H&M, en onder 'andere omstandigheden' zou ik me misschien nooit durven laten gaan in een NOANOA winkel, maar laat dat nu een 'voordeeltje' zijn aan 'kanker', ik zie echt niet in waarom ik me dit pleziertje zou ontzeggen... Dus wanneer die shoppingtrip er komt, ga ik er echt van genieten! En op geen euro kijken....

17:48 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-09-09

Exit Novalbine

Niet dat de Novalbine zijn werk niet goed deed, want blijkbaar slaagt ie er al bij al wel in om de uitzaaiingen in de lever stabiel te houden, maar het goedje is gewoon te belastend voor mijn aangetaste lever.... Doordat de lever zijn ontgiftende functie amper nog lijkt te vervullen, wordt mijn lichaam langzaam van binnenuit, so to speak, vergiftigt. Dus vandaag is de chemokuur stop gezet en Wijze 3 heeft nu Xeloda voorgeschreven, pilletjes die de groei van kankercellen zouden moeten tegen gaan.... Op de bijsluister staat echter niks over uitzaaiingen of lever, maar we zullen er maar blijven vanuit gaan dat de Wijzen weten wat ze doen, zeker?

Ja, sorry, als ik er momenteel niet echt in gelijk te geloven,... ik vermoed dat het de combinatie vermoeidheid (van de verschillende trouw-partijen van de afgelopen weken- gezellig dat wel maar héél vermoeiend!) en het opnieuw geconfronteerd worden met het feit dat ik en mijn lichaam, de touwtjes echt wel niet meer in handen lijken te hebben en 'we' alleen maar gewillig kunnen volgen....

Ik voel ook dat mijn weerstand voor 'slecht' nieuws steeds kleiner wordt, Wijze 3 had amper gezegd dat ze zouden stoppen met de chemo-kuur en ik zat al te wenen... en uit ervaring weet ik dat, Wijze 3 zoiezo al geen grote prater is, en dat hij bij huilende vrouwen helemaal dicht klapt,... dus daar zaten we dan in stilte,... een hoopje ellende dat niet kon stoppen met snotteren en een Wijze die maar naar zijn computerscherm bleef staren.... 'Wil je met iemand praten', vroeg hij uiteindelijk.... 'Nee', dacht ik, ' ik wil gewoon dat u me even vastpakt en dat ik daarna gewoon heel, heel lang kan slapen hier in uw bureau, in dit kleine cocoontje waar er geen zoonlief is, waar er geen mensen zijn die met me meeleven, waar er niets of niemand is en ik gewoon kan slapen'... Maar ja, dat zeg je natuurlijk niet, dus ben ik nog effe blijven snotteren, heb een paar  slimme vragen proberen stellen,  heb naar adem gehapt, ben in de gang nog effe ingestort in de armen van een lieve verpleegster en ben vervolgens iets gaan eten in de kantine van het ziekenhuis,....Ik verbaasde mezelf dat ik daar ineens, in tegenstelling tot wat ik amper 5 minuten eerder had gevoeld, zin in had, maar vreemd genoeg deed het me deugd, daar gewoon effe te zitten, volledig anoniem, met een broodje en naar andere mensen zitten kijken,... en heel effe, heel effe maar, niet aan kanker denken...

16:18 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-09-09

Piep Deel II

Ja, ik kom eens 'piepen' op mijn eigen blog, want de voorbije dagen heb ik vaak iets proberen posten maar het lukte niet om het op mijn blog te krijgen.

Maar in het kort zijn de voorbije dagen gevuld geweest: rusten, een trouwpartij, schoolritme van zoonlief, een beetje chemo, maag die moeilijk blijft doen, luide buren die karaoke zingen, lever die een beetje tegenpruttelt, een fotoshoot met zoonlief (heel leuk, verkleed als piraat!) en deze week ook nog een trouw en dan vooral heel, heel veel rusten, denk ik....

11:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Piep?

Piep?

11:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-09-09

Geuren

"Parfums en emoties zijn heel nauw met elkaar verbonden. Dat komt omdat geuren rechtstreeks naar het gedeelte van onze hersenen gaan dat onze emoties en ons geheugen controleert." Uit onderzoek blijkt dat mensen zich een geur na een jaar nog kunnen herinneren met een accuraatheid van 65%. Bij foto's is dat nog maar 50% na 3 maanden. Herinneringen die door een geur worden opgewekt, worden ook het meest intens ervaren. Dit is het zogenoemde Proust-effect.

Misschien is het dan ook niet toevallig dat ik onlangs 2 parfums heb gekocht die ik regelmatig droeg toen ik 18-19 jaar was.... Bij het ruiken van die geuren, zie ik altijd flarden van mijn eerste jaar terug in België, het ontmoeten van nieuwe mensen, het ontdekken van Brussel en mezelf, ettelijke pitta's met vrienden, uitzinnig staan dansen op mijn kot,....kortom, het leven leven en het gevoel hebben dat het leven goed is....

 

09:59 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

31-08-09

ik leef

Ik geniet,.... ik slaap, .... ik lach (veel),... ik eet,.... ik droom, ... ik observeer, ... ik vloek, .... ik ween, .... ik sla met mijn vuisten in de lucht,.... ik knuffel zoonlief, .... ik zing, ..... ik dans,..... ik ben dankbaar, ....ik voel de wind door mijn haar, ..... ik zucht,.... ik slik trouw mijn pilletjes, .... ik luister,..... ik vervloek dankbaarheid,... ik doe boodschappen, ..... ik kleed me aan, .... ik sluit mijn ogen,....  Ja, ik leef, elke dag opnieuw ....

11:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22-08-09

Het gaat goed

De ironie van het leven, zeker? Ik voel me goed,... heel goed zelfs, ... de meeste lichaamlijke ongemakjes zijn achter de rug of onder controle, mijn lever reageert 'goed' op de chemo, ik heb weer wat meer energie om samen met zoonlief te genieten van strand en zon,.... ja, het gaat goed met mij...

12:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-08-09

Food & Co

Iedereen die dit blogje al een tijdje volgt weet dat ik een bijzondere band heb met eten,....in de zin dat ik intens van eten en de gezelligheid rond eten kan genieten... Ik zal niet zeggen dat eten de essentie is van mijn zijn, maar eten is de meeste eenvoudige manier om het leven te eren en te vieren, vind ik,.... en daar heeft kanker nu voor een keer niets mee te maken, dat besefte ik denk ik heel lang geleden al...

Reeds in Brazilië, als rebelerende puber, wist ik lekker en eerlijk eten al te appreciëren.... als 17-jarigen ging we bijna even vaak met vrienden op restaurant als onze ouders en met vriendinnen kwamen we regelmatig samen om te kokerellen, .... de liefde voor eten heeft zich echter nooit geuit in een overdreven interesse voor kooktechnieken of ingredienten, ... het voornemen kookles te volgen is vaak genomen, maar nooit uitgevoerd, ... maar wel in een gezonde appreciatie van het eigen beperkte en minder beperkte culinaire kunnen van mijn medemens.... Van stoemp tot sushi, en van een broodje met zalm tot een stukje 'cheese cake'... het kan me allemaal smaken, en nog te meer als je letterlijk kan proeven dat het met liefde en respect is bereid...

Het feit dat de chemo dolde met mijn smaakpupillen en mijn zin en smaak voor eten weg nam was dan ook een werkelijke marteling voor een foodie zoals ik... Ik heb me vaak afgevraagd waarom en waarvoor ik 'afgestraft' werd door me het plezier en het genot van eten te ontzeggen...

Maar nu heb ik mijn smaak dus terug en nu dat mijn maag ook weer een beetje mee wil, kan ik opnieuw echt en oprecht genieten van eten... en dat doen we dan ook met volle teugen... ik ontzeg me momenteel niet veel, en ik heb het hier nu niet over snoep of chips, maar echt voedsel,.... de volgens zoonlief en mezelf beste pizza van de Belgische kust, pasta of een slaatje met vriendinnen, Italiaans brood en koekjes van de markt in Elsene meegebracht door bezoek uit Brussel, de tonijnschotels van mijn moeder,... ik smul en mijn smaakpupilen genieten...

Onvermijdelijk diende zich enige tijd terug een vraag aan die je vaak vind in vragenlijstjes die de boekjes rond de kerst/nieuwjaar of de zomerse komkomertijd sieren,... welk gerecht wil je als laatste maaltijd? Ik had altijd gedacht dat het 'sushi' zou zijn,....Maar nu ik weet dat die laatste maaltijd zich waarschijnelijk vlugger zal aanbieden dan gedacht, vind ik die culinaire beperking eigenlijk een beetje beangstigend.... waarom een culinaire uitspatting berperken tot één maaltijd? Nee, laat mijn leven vanaf nu maar één groot eetfestijn zijn,... en zo heb ik ondertussen al genoten van een lekkerste Libanees van Brussel samen met mijn vader, maak ik graag een ommetje voor die lekkere kaastaart, eet ik garnaalkroketten terwijl iedereen het bij een slaatje houdt omdat het zo warm is, en slurp ik van een Aziatisch soepje op de dijk met broerlief... En de gedachte dat er nog zoveel lekkers is om te proeven en dat ik ook niet van plan ben om me ook maar iets te ontzeggen, kan me bijna kinderlijk vrolijk stemmen...nu moet je mij excuseren want ik krijg er zowaar honger van...

13:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

14-08-09

Ongeloof

Toen ik woensdag op een terrasje zat te genieten van een vers geperst fruitsapje, een paar kaasjes, een roddelboekje, het kijken naar mensjes van achter mijn zonnebril en het heerlijke zonnetje kon ik niet anders dan er 100% van overtuigd te zijn dat Wijze 1 zich op de één of andere manier had vergist. Dat ze scans hebben gewisseld, dat mijn bloedstalen in iemand anders zijn dossier zijn terecht gekomen, want het leven was op dat moment zoals het leven zou moeten zijn... vrij van zorgen genieten op een terrasje van de dingen waar ik zo intens van kan genieten...

Een uur later toen ik zat te smikkelen van een lekkere boterham met zalm en me de levenslopen van de mensen om me heen zat in te beelden, raakte ik er zelfs meer en meer van overtuigd dat het om een fout moest gaan. Dokters zijn ook maar mensen, uiteindelijk.... ze kunnen ook fouten maken, toch? En liefst dan fouten in mijn voordeel.... want hoe anders kan je het tegenstrijdige gevoel verklaren waar ik de laatste tijd mee kamp? Kanker hebben, terminaal verklaard zijn zelfs en toch bij momenten zo intens gelukkig kunnen zijn en kunnen genieten van iets eenvoudigs als de evenwichtige combinatie van bieslook, uitjes en zalm op een boterham?....

Ik weet dat ik mij geen illusies moet maken, maar toch, maar toch, ik kan niet anders, dan op momenten zoals ik hierboven omschrijf te hopen dat Wijze 1 zich op de één of andere manier vergist heeft,... dat nu ik leer en ervaar wat het is om te genieten, echt te genieten, van het leven en het moment mét kanker, ik ook nog de kans krijg om te genieten van het leven zonder kanker.... Mijn rationele ik beseft heel goed dat dit 'wishfull thinking' is, maar mijn (moeder)hart hoopt het soms zo hard dat ik niet anders kan dan te denken dat het mogelijk moet zijn....

09:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-08-09

blij

Ben oprecht blij voor Marie-Rose Morel....

11:43 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-08-09

money, money, money

Daar we nu niet meer aan pensioensparen moeten doen, voel ik mij verplicht om de Belgische economie uit de crisis te helpen,... met andere woorden,... we gaan vandaag een beetje shoppen, op het gemakje welliswaar, met voldoende rustpauzes (lees terrasjes en mensjes kijken),... maar ik kijk er naar uit en ben niet van plan om me in te houden...;)

09:43 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-08-09

geluk

Soms is geluk klein en eenvoudig:

- een passievruchten ijsje op een bankje met zicht op een ondergaande zon

-een lief kaartje

-een verhaaltje lezen voor zoonlief

- een openhartig mailtje

- een vrolijk deuntje op de radio

- een avondje churasco (Braziliaanse BBQ) met de familie

- uitkijken naar zweedse gehaktballetjes in Ikea

Soms, al lukt het niet altijd, kan elk moment een geluksmoment zijn, als je er maar van weet te genieten....

11:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

06-08-09

Snelheid

Als de tijd je vijand wordt, is hij meedogeloos... en dan heb ik het niet over de strijd tegen grijze haren en rimpeltjes maar de zeeën van tijd die je als jonge vrouw nog dacht voor je te hebben, maar ineens toch niet meer blijkt te hebben... Als die zee van tijd eigenlijk maar een kleine plas lijkt te zijn....

Palliatieve thuiszorg, pijnbestrijding, palliatieve premie, pijnpleisters, levenskwaliteit, levensduur, wilsbeschikking, terminaal etc. een heel nieuw woordenjargon heeft zich de voobije weken genesteld in de gesprekken met wijze 1, sociale assistenten, verpleging, ouders en vrienden.... Sommige woorden krijg ik gemakkelijk over mijn lippen, andere komen er minder gemakkelijk uit, en een paar anderen krijg ik er nog helemaal niet uit.... Iedereen zegt me dat ik het tijd moet geven om te wennen aan het idee, dat ik met de tijd wel zal weten hoe ik er mee moet om gaan, ... maar dat lijkt me juist zo ironisch, want naar mijn gevoel heb ik die tijd niet, verlies ik misschien zelfs kostbare tijd door te zitten wachten op het moment dat het went, dat ik weet hoe ik er mee moet omgaan, dat ik weet wat ik met mijn tijd wil doen,...

Mid-vorige week bekroop me dan ook ineens een beangstigend gevoel dat ik misschien zelfs minder tijd heb dan ik dacht te hebben, dus heb ik Wijze 1 gevraagd om, in de mate van het mogelijke, dagen, weken, maanden op mijn 'tijd' te plakken... Ik zat te trillen als een blad toen ze me uitlegde hoe moeilijk dat was, maar dat het 'worst-case scenario' 3 maand was en in het beste geval een jaar, maar dat de levenskwaliteit van de laatste maanden van dat jaar waarschijnlijk niet heel hoog zouden liggen. Dus voor haar kijken we eigenlijk naar een periode van 3 tot 6 maand... En hoe raar dit ook klinkt, toen ze dat zei was ik ergens een beetje opgelucht,... don't get me wrong,.... 3 tot 6 maand is peanuts, is unfair, is dikke shit,... maar het is meer dan een paar weken waar ik ondertussen een beetje voor begon te vrezen afgaande op al het nieuwe vocabulair dat op me werd afgevuurd.... Ik weet ook dat 3 tot 6 maand ook maar koffiedik kijken is,... maar het geeft me wel het gevoel dat mijn waterplas minder klein is dan ik effe dacht... En het geeft me 'tijd' om iets mee te doen, om dingen in orde te brengen die in orde moeten gebracht worden, om momenten te beleven die ik nog wil beleven, om afscheid te nemen om de manier dat ik en anderen van elkaar afscheid willen nemen...

Niettemin blijft het oneerlijk... niettemin zou ik willen dat ik 'gracefully'oud zou kunnen worden, dat ik potjes koop voor mijn rimpeltjes en verfjes voor mijn haar... dat mijn strijd tegen de tijd de typisch Westerse strijd tegen ouderdom is en niet een strijd om nog zoveel mogelijk mooie momenten met zoonlief... Het is en blijft zo unfair...

 

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

05-08-09

kort kopje

Sinds een goeie week draag ik geen sjaaltje meer,.. zoals ik het een paar jaar terug  ineens beu werd om elke dag gedwee de pil te nemen, had ik er ineens geen zin meer in om elke dag opnieuw een sjaaltje te knopen... En dus van de ene dag op de andere (onder lichte aanmoediging van ouders en een lieve vriendin), zonder er al teveel bij na te denken hebben we mijn sjaaltjes opgeborgen.... Mijn kopje is nog ultra kort maar er zijn genoeg haartjes die mijn schedel dekken,... dus ik kan mij onder de mensen begeven zonder al te veel rare blikken te krijgen. En het doet deugd, zo zonder sjaaltje de zon en de wind te voelen op mijn 'bolletje'.... Het rare is echter dat er hier en daar een paar plukjes haar zijn die nooit gestopt zijn met groeien, vooral echter mijn oren zitten er zo verschillende langere haren,... Zonder politiek incorrect of spottend te willen overkomen, maar eigenlijk lijk ik wel een beetje op een joods jongetje na een ruzie met een zus met een schaar...

Dus we gaan we naar de kapper, voor een echte coupe is het misschien nog een beetje te vroeg, maar gewoon om die lange haren te laten weg knippen, ... en ja, ik zou dat ook gewoon thuis kunnen laten doen door mijn moeder,... in deze tijden van crisis zou het misschien zelfs aangeraden zijn,... maar ik wil naar de kapper om mijn hoofd nog eens te laten masseren en verwennen... hmmmm, de gedachte alleen al... ik ben zelfs bereid om ervoor bij te betalen....

10:24 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-08-09

quality time met zoonlief...

Deze namiddag naar een grote speeltuin en bootje varen met zoonlief,... hij is superenthousiast... en ik natuurlijk ook,... genieten met een 3-jarige is zo gemakkelijk en zo leuk,... het hoeven geen grootse dingen of verre reizen te zijn,... nee, gewoon kleine, mooie momenten als deze zijn al echte pareltjes...

10:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-08-09

Beetje paniek

Beetje paniek gisteren. Krampen. Serieuze krampen. Bloed in urine. Buik die verder blijft op zwellen. Hele dag tegen traantjes en slechte gedachten vechten. Buik scan. Alles ok maar darmen zitten volledig geblokeerd. Laxeermiddelen helpen al weken niet. Grove middelen. Oral Fleeth of zo... klinkt gevaarlijk, vind ik... Veel naar toilet moeten hollen zonder zeker te zijn langs waar het er eerst zou uit komen. 4 kilo minder op 1 dag!!! 4 kilo onverwerkt afval dat ik dus al bijna 2 weken in darmen meesleur. Buik is minder gezwollen en gespannen druk is weg! Ik ben blij en opgelucht...

18:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-07-09

Intens

Ik heb zo genoten van de voorbije dagen,.... dokters kunnen pijnstillers en pillen voorschrijven al wat ze willen, maar dat alles weegt niet op tegen het effect van een paar dagen in het gezelschap van een fantastisch persoon en vriendin,... we hebben gelachen tot we huilden en gehuild tot we lachten,... de voorbije dagen hebben me zo'n boost gegeven,... alsof ik voorbije 2 weken heb zitten wachten op deze energieboost om kracht te vinden in mij die ik nodig heb om de realiteit onder ogen te zien en aan te gaan en de praktische en moeilijke zaken mbt zoonlief in orde te beginnen brengen.

Het is wel raar, hoor, tijd doorbrengen met iemand en eigenlijk weten dat het een beetje afscheid nemen is van een persoon, van een vriendschap, van een leven samen,... Maar het was ook heel mooi, in zekere zin, dingen zeggen tegen iemand die je anders misschien niet zo gemakkelijk zou zeggen, je dankbaarheid uitdrukken voor de aanwezigheid van die persoon in je leven,... zelf ook heel veel mooie dingen over jezelf te horen krijgen,... Het had iets heel speciaals.... Iets intiems, gewoon wij 2 en alle laatste dingen die we zeker nog tegen elkaar wouden zeggen...

21:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende