07-08-07

Een cirkel met een kruis

Het was een zonnige vrijdag in April. Tijdens de lunchpauze had ik besloten om een uurtje vroeger te stoppen met werken om een paar zaken te regelen bij de bank. Als ik er nu aan terug denk, verbaasd het me nog altijd dat het lukte om die namiddag een afspraak bij de bank te regelen. Om de een of andere reden had ik namelijk tijdens mijn lunchpauze besloten te beginnen sparen voor zoonlief. Op weg terug van de bank, besloot ik even impulsief als ik die middag had besloten naar de bank te gaan, langs te gaan bij mijn huisarts. Ik wou dat hij toch nog eens naar mijn linkerborst keek. Hij had dat in december ook al eens gedaan omdat ik meende iets onder mijn tepel te voelen, geen knobbeltje, maar eerder een klein plaatje. Hij had me toen gerustgesteld met de woorden dat het was waarschijnelijk maar een ontstoken melkkliertje was. Ik was tenslotte nog geen 9 maanden eerder bevallen en was nog niet zo lang geleden gestopt met borstvoeding geven, bovendien zei hij was ik veel te jong om borstkanker te krijgen, dus ik moest me geen zorgen maken. De ontstekking zou wel verdwijnen eenmaal mijn lichaam 'ontzwangert' was. Zijn woorden hadden me gerust gesteld en al snel vergat ik dat kleine plaatje.

Nu en dan voelde ik nog eens aan mijn borst om te checken of dat plaatje er nog zat, maar verder stond ik er niet meer bij stil. Het oude jaar ging over in het nieuwe, een promotie op het werk volgde evenals een weekje weg met de hubbie en niet veel later vierden we zoonlief's eerste verjaardag. Voor ik het wist was het begin april en was dat kleine plaatje al lang niet zo klein meer en begin mijn tepel ook een beetje in te vallen. Er van uitgaand dat het een ontstoken melkkliertje was, dacht ik dat de ontsteking was overgegaan in een abces. Pijn deed het niet, maar toch voelde m'n borst raar aan. Dus die zonnige vrijdag was het uitgesproken moment om nog eens bij de huisarts langs te gaan. Zoonlief was bij oma en daar ik een uurtje vroeger gestopt was met werken, kon ik nog vlug langs de dokter vooralleer te genieten met de hubbie van een terrasje, althans dat was mijn redenering. Dat terrasje hebben we nooit gedaan,... de huisarts raadde aan om zo vlug mogelijk een echo te laten nemen, want hij was niet zo zeker meer of het maar een ontstoken melkklier was. Over borstkanker wou ie zich niet uitspreken omdat het gezien mijn leeftijd voor hem geen optie was. Ook de hubbie lachte mijn 'borstkanker' zorgen weg. Het zou wel iets anders zijn, maar wat dat kon ie ook niet zeggen.

Dinsdagmorgen stond ik enigszins verbaasd voor een ietwat vervallen art-deco huis dat gelukkig geluk een veel modernere radiologie/echografie en mammografie praktijk huisde. De echo-man was een vrolijke assistent van de dokter, en terwijl ik me uitkleedde hadden we het over de geschiedenis van het gebouw en ook toen hij ter controle eerst mijn gezonde rechter borst bekeek, babbelde hij er vrolijk op los. Toen hij echter mijn linker 'probleem' borst bekeek, zweeg hij abrupt. Hij bewoog het echo-apparaatje enkele keren krampachtig over m'n borst, stelde het beeld een paar keer bij en zei toen, meer tegen zichzelf dan tegen mij vermoed ik: "28 is zo jong." Veel heeft ie niet meer gezegd, alleen dat ik in de namiddag moest langskomen voor een mammo.

Eenmaal terug in de auto voelde ik me ietwat verloren. Moest ik iemand bellen? De hubbie? Mijn moeder? Om te zeggen dat we binnenkort misschien slecht nieuws zouden krijgen? Terwijl ik daar zo wezeloos in de auto zat, stapten nog 3 andere vrouwen het art-deco huis binnen. Zouden zij ook borstkanker hebben? Zou die dag en dat gebouw ook hun leven veranderd hebben? Ik heb uiteindelijk mijn moeder gebeld en gevraagd of ze wou afkomen. Vervolgens ben ik, hoe bizar het ook lijkt, boodschappen gaan doen. En niet gewoon de wekelijkse boodschappen, maar 'de grote boodschappen'. Kuisprodukten, reserve tandpasta, nieuwe tandborstels, 36+12 toilletrollen, diepvriesprodukten, sponsjes etc. Ik weet nog altijd niet wat het verband is tussen een stapel vuilzakken of nieuwe vaatdoeken en borstkanker, maar ik herinner me heel duidelijk dat ik door de winkel liep en dacht: " Als ik deze middag te horen krijg dat ik borstkanker heb, wat moet er dan zeker in huis zijn?"

De nammidag bracht echter geen verlossing maar nog meer frustratie. De vrolijk assistent had de mammografie overgelaten aan de dokter. Ze was niet zo vrolijk als de assistent, maar het was wel een vrouw. Ik was er ondertussen immers zeker van dat de vrolijke assistent zich als man ongemakkelijk voelde om met een 'jonge'  vrouw over haar kanker borst te praten en dat hij het liever overliet aan een vrouwelijke collega. Gerustgesteld dat ik duidelijkheid zou krijgen onderging ik de mammo. Na dat mijn borsten geplet, plat gedrukt en uitgerokken waren geweest, kwam de vrouwelijke dokter ietwat ontrederd terug en zei, opnieuw meer tegen zichzelf dan tegen mij: "28 is nog zo jong". Vervolgens volgde een heel verwarrend en teleurstellend gesprek. Het zag er niet goed uit zei ze, maar ze hoopte dat ze zich vergiste. Volgens haar was het leven soms unfair, ze zou een kaarsje voor me branden. Ik was nog zo jong en in fleur van haar leven, vervolgde ze. Ik staarde haar verward aan. Waar had ze het over? Ging ik sterven? Dat niet, verzekerde ze me, maar het zag er wel niet goed uit. Ze ging de resultaten doorspelen aan mijn huisarts en mocht ik vragen hebben dan zou hij die wel kunnen beantwoorden. Voor ik het goed en wel besefte zaten de hubbie en ik weer in de auto. Ietwat verdwaasd keken we naar elkaar. " What the hell was that?" vroeg ik hem. " Geen idee", zei hij, " heb je nu eigenlijk borstkanker of niet?" Ik trok mijn schouders op, volgens mij wel maar zekerheid had ik nog niet.

De huisarts bracht inderdaad wat meer duidelijkheid, maar het woord kanker nam ook hij niet in de mond. Wel kon ie zeggen dat het gezwel waarschijnelijk kwaadaardig was omdat het zo onregelmatig was. Maar een punctie zou de verlossende zekerheid brengen. Hij had een afspraak geregeld voor de volgende dag in het ziekenhuis van Jette. Woensdagavond zou ik dus eindelijk weten of het nu kanker was of niet. Dat leek dinsdagavond nog een eeuwigheid.

Woensdagavond bracht echter geen sluitende uitslag, daarvoor moest ik wachten tot vrijdag. Dan zou de oncoloog me ontvangen en alle vragen die ik eventueel had beantwoorden, melde de verpleegster me nadat ze me had terug gebracht naar het verkleedhokje. Hoezo, eventuele vragen? Ik had duizenden vragen, wat zeg ik, milioenen vragen. Gelukkig mocht ik na de punctie langsgaan bij Magda van de borstkliniek. Na alle ontwijkende antwoorden en bezorgde blikken van de echo-assistent, de mammo-dokter, de huisarts en de punctie-dokter, was zij een ware verademing. Ze nam de tijd te luisteren naar mijn frustraties, beantwoordde zo goed en zo kwaad mogelijk mijn vragen en bevestigde dat ik me inderdaad moest voorbereiden op 'borstkanker'. Maar het belangrijkste was misschien wel dat zij de eerste persoon was die niet zei dat "28 zo jong is". Nu besef ik ondertussen ook wel dat ik statistische gezien misschien meer kans heb om de lotto te winnen op deze leeftijd dan borstkanker te krijgen, maar op dat moment was ik het zo beu dat iedereen van wie ik verwachtte dat ze me zouden verlossen van mijn onzekerheid, zich beperkte tot het stellen dat "28 zo jong is". Doordat Magda zich niet schuilde achter "28 is zo jong", had ik het gevoel dat ik en mijn borsten eindelijk serieus genomen werden.

Vrijdagmorgen, op weg naar de oncoloog had ik het gevoel dat ik naar een mondeling examen ging. Zenuwachtig, maar blij dat het binnenkort achter de rug zou zijn. De oncoloog was een vriendelijke, oudere man. Nadat hij me uitgenodigd had neer te zitten, nam hij een blauw dossier, streek een blanco blad plat, haalde een stempel boven en drukte die op het blad. Op het blad verschenen twee cirkels met een stip in. Op het moment dat hij de linker cirkel aankruiste, besefte ik dat het eigenlijk twee borsten waren. Van het hele gesprek dat volgde herinner ik me heel weinig want ik bleef maar naar die doorkruiste cirkel kijken. Dat is mijn borst, dacht ik, dat is mijn borstkanker: een cirkel met een kruis over.....

13:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Koud krijg ik het bij het lezen van deze tekst.Het is altijd zo vreselijk dat wanneer je serieus ziek bent, je van de ene naar de andere dokter huppelt, en er in het begin precies niemand echt duidelijkheid kan brengen. Geduld is iets dat wij hierdoor wel hebben geleerd om te hebben. Eén dag wachten lijkt een eeuwigheid als het over jouw lichaam en leven gaat.Ik weet zeker dat het goed gaat komen met jou, maar het is onrechtvaardig, want vergeten doe je het nooit meer. Ja en 28 is inderdaad jong, maar wat heb je eraan te weten dat dat zeer zeldzaam is, je zal maar net die ene zijn hé !! Ik zeg het nog eens , ik duim voor jou en je gezin...Lieve groetjes

Gepost door: Oortje | 07-08-07

Hallo ik vind het heel erg voor je te horen wat je doorgemaakt hebt en nog door zal maken.
Ik zou heel kwaad zijn op die huisarts die je met een kluitje in het riet stuurde omdat je niet tot de gewoonlijke doelgroep van borstkanker behoorde. Het lijkt me wel meer voor te komen dat die gesettelde huisartsen, die vaak heel rechtlijnig denken, iedereen in vakjes onderbrengen en alles daarbuiten niet kan. Zoals een nette vrouw kan geen chlamydia of aids oplopen want dat zou betekenen dat ze tot een risicogroep (met risicogedrag) behoort en hoeft dus niet getest worden indien ze klachten heeft. Een jonge dame met iets verdacht in de borst, wordt toegedekt met een melkkliertje want ze is te jong en net bevallen enz.. Een dokter zei me onlangs "als dokter mag je niet zeggen,nee je moet niet testen maar je kunt het dus beter wel laten bekijken" en zo hoort het ook te zijn. Hoeveel mensen wachten niet tot ze ongeneeslijk ziek zijn door de huisarts die hen niet au serieu nam. Nu zal je maar mee zitten met borstkanker en uitzaaiingen in de lever. Veel sterkte in elk geval.

Gepost door: chris | 08-08-07

De commentaren zijn gesloten.