16-08-07

"Moeder, waarom bloggen wij?"

'Schrijven, schrijven dat moet je doen,... het zal je opluchten....En je schrijft toch graag?" Hij bedoelde het goed, hoor, m'n vader. Maar het was niet meteen de reactie die ik verwachtte op: 'Va, ik moet je iets zeggen,... ik heb kanker'. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Wat kon de helende bijdrage zijn van het schrijven tijdens mijn strijd? Dus ik wachtte op de woorden, de zinnen, de literaire stukjes die me een plaatsje in De Laatste Show en De Morgen zouden opleveren... maar de inkt wou niet vloeien. Ik zag het nochthans groots....ik had er speciaal een 'dagboek' voor gekocht,.... een mooi en vrouwelijk boekje met harde cover en gouden trielantijntjes en bloemetjes, kitsch dat zeker,... maar moet een dagboek zo niet zijn? Ik zag het gezichtje van mijn kleindochter al voor me, hoe ze het boekje voorzichtig uit een doos op zolder zou halen, en uren zou doorbrengen in het gezelschap van mijn hanepoten, om vervolgens aan haar vader te vragen nog eens te vertellen over 'oma'.... want ik zou niet alleen schrijven over kanker, nee, nee, ik zou ook schrijven over politiek, over de maatschappij, over wat de mensen bezighoudt.... ik zou generaties inspireren met mijn inzichten en filosofie..... Maar de bladzijden van het dagboekje vulden zich maar langzaam. En de hersenspinsels die erin terecht kwamen waren vaak weinig samenhangende uitingen van woede en frustratie. Ik was teleurgesteld, ik had gehoopt een papiere vriend te vinden die me steunde en opmonterde wanneer andere vrienden het afhaakten of niet van zich lieten horen. In plaats daarvan werd elke letter die ik in het gouden dagboek met harde cover en tierlantijntjes zette een giftige confrontatie met mijn kanker en de eenzaamheid die ik voelde....

Ik raakte nog meer gefrustreerd over mijn literaire onkunde toen ik begon te merken dat ik eigenlijk met niemand echt kon praten over wat ik wou, over MIJN angsten, MIJN frustraties, MIJN dipjes, MIJN euforische momenten, MIJN melancholische herinneringen,... elke poging tot een open gesprek werd de al snel de kiem ingesmoord met: 'Komaan, positief blijven hé' of erger 'Zo kennen we je niet, je moet er blijven in geloven, positief blijven hé!'....So that is what I did,...ik bleef glimlachen en erin geloven,...maar binnenin werd het donkerder en donkerder.... Ik stond soms te schreeuwen in de wind achter in de tuin uit pure frustratie en onmacht, ....moe en onnozel werd ik van mezelf....Ik ergerde me aan mijn glimlach en het vrolijke getatter wanneer er bezoek over de vloer kwam maar ik ergerde me misschien nog meer aan de zwartgallige gedachten die niet leken te willen verdwijnen.... Ik probeerde ze neer te pennen, maar  in plaats van verlichting, brachten ze meer pijn en frustratie met zich mee, omdat het telkens, opnieuw en opnieuw, hetzelfde gefrustreerde geschreeuw was.... Dus de bladzijden in mijn gouden boekje met harde cover bleven leeg.... Mijn papieren klankbord lag verloren in een hoekje...ik censureerde niet alleen mijn gedachten en hersenspinsels voor anderen, maar ook voor mezelf,.... Mijn gedachten ordenen op papier bleek namelijk een nog grotere kwelling te zijn dan ze hebben,...

Ondertussen was ik tijdens mijn zoektochten op internet naar informatie over borstkanker al meermaals op een 'blog' terecht gekomen waar mensen heel open en eerlijk over hun strijd schreven.... Alhoewel ik het best wel een beetje voyeuristisch vond om mee te lezen met het lief en leed van een onbekende, ontdekte ik gaandeweg dat ik veel gevoelens herkende en dat ik bepaalde blogs bewust begon te volgen en begon mee te leven met de schrijver. Het was een ware verademing te ontdekken dat ik niet alleen was met mijn hoogtes en laagtes... Het gevoel: 'Hé, dat ben ik, of dat zou zo uit mijn mond kunnen komen' dat ik soms had bij het lezen van bepaalde blogstukjes was bevrijdend,...Maar wat me vooral verbaasde was de steun die je kreeg van onbekenden,...Ik vond het fantastisch dat je oprechte steun kreeg van mensen die je welliswaar niet kenden maar zich wel konden herkennen in je verhaal.... ik was er zowaar jaloers op.... Dat wou ik ook: mijn hersenspinsels kunnen spuiten ter goed of afkering van onbekenden, .....ongecensureerd mijn gedachten de vrije loop laten zonder rekening te moeten houden met de onwennigheid van de andere....

Zodoende ben ik voorzichtig aan dit blogje begonnen,.... een literair hoogtepunt is het waarschijnelijk niet, noch zullen de hersenspinsels die ik hier achterlaat me een uitnodiging in De Laatste Show opleveren, maar dat hoeft ook niet... Wat ik tot nu toe al in de plaats heb gekregen is veel belangrijker,.... De aanmoedigende reacties en het overwelmende gevoel niet alleen te zijn raken me telkens weer ik mijn blogje open,... Langzaam maar zeker slaag ik erin mijn gedachten te ordenen en vat te krijgen op de storm van emoties dat kanker met zich meebrengt. Gedachten die hier worden geventileerd, worden vaak verder uitgewerkt in het gouden boekje met harde cover en tierlantijntjes.... En de inhoud van het boekje zal wel nooit een pulitzer waardig zijn, maar misschien, wie weet, zal mijn kleindochter, na het lezen van mijn hersenspinsels, wel denken: "wat een heerlijke en dappere vrouw was oma toch!".... En daarom lieve lezer, van de bottom of my heart, een oprecht en warme dank je wel ... Ik hoop, al verwacht ik het niet, dat jullie er evenveel aan hebben als ik and that we will finish this ride together....

12:03 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Dit stukje zou ik zelf geschreven kunnen hebben. Inderdaad ook voor mij heel herkenbaar wat jij hierboven schrijft. Het helpt te weten dat er mensen zijn die met dezelfde gevoelens worstelen en onbekenden op de virtuele snelweg te ontmoeten die je steunen terwijl ze complete strangers zijn.
Dus ook jij bedankt!

Gepost door: Elly | 16-08-07

Zelf heb ik geen noemenswaardige kwalen die jouw herkenning zouden kunnen oproepen, maar ik kwam hier per ongeluk terecht en ben blijven lezen. Die voyeuristische gedachte komt ook wel eens bij me op, maar mijn bewondering voor de manier waarop je je gedachten kan ordenen is sterker dan die andere van 'Ojee hoor ik hier wel?'

Gepost door: zapnimf | 16-08-07

dit is een mooie samenvatting van hoe jij dat beleeft !
ik lees jou teksten in elk geval heel graag !
het helpt me ook een beetje mijn gedachten te verzetten !
lieve groetjes

Gepost door: petra | 16-08-07

Dag 'Me' Woorden werken helend; ze voeren dingen mee op hun stroom... dingen die willen gezegd worden, dingen die gevoeld worden, dingen die op een andere manier geen uitweg weten. Op die manier kan je ook dingen ordenen; dingen uitschreeuwen...
de lettertjes werken zalvend...
Zo voel ik het althans aan. Blijven schrijven hoor en zeker op de manier waarop jij kan schrijven. En ik hoop echt voor je dat je kleinkind deze lettertjes ooit onder ogen krijgt. Zelf loopt er zo'n klein hummeltje deze hele rit met me mee. Ze werd verwekt op het ogenblik dat ik kanker kreeg; ze werd geboren op het moment dat m'n haar terug begon te groeien. Zij is mijn kracht.
Wens je het allerbeste!
Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 17-08-07

De commentaren zijn gesloten.