31-08-07

"zittend gat"

Ondertussen zit ik al

16:48 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-08-07

Terug van nooit weg geweest..

Het is me het weekje wel geweest,.... zoonlief is vorige week met een snotneus thuis gekomen, het gevolg laat zich wel raden,.... indeed, nog geen 24h later hadden de neus, keel en oor microbes ook hun weg naar mijn gezichtsholtes gevonden,....tranende ogen, koorts, suizende oren,.... 't is schoon geweest,...En daar een 'ongeluk' nooit alleen komt,...besloot de hubbie ook een bijdrage te leveren en thuis te komen met een 'verstuikte schouder'....Het was echt wel om ter zieligst de voorbije week,.... maar ondertussen is het neusje van zoonlief bijna snotvrij, is de schouder van de hubbie bijna weer de oude, en zijn ook mijn microbes op zoek naar betere en interessantere oorden....

 

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-08-07

'genieten'

Toen ik aan deze chemo begon waarschuwde de oncologist me dat het een uitputtingsstrijd zou worden, en dat ik naar het einde van de behandeling toe niet veel meer zou kunnen dan slapen en eten.... In het begin van de chemo behandeling was ik er heel slecht aan toe,... er waren dagen dat ik amper uit mijn bed kwam en dat douchen een ware opdracht was. Ik at met moeite, en als ik al eens iets at dan kwam het er altijd weer uit,... ik was uitgeput, maar kon niet slapen,.... en had constant pijn, de meeste bizare pijn,... alles deed gewoon de hele tijd pijn,... alsof mijn lichaam kwaad was op mij en wou dat ik boette voor die keer dat ik met een verstuikte enkel de voetbalwedstrijd uitspeelde, of voor alle keren dat ik toch ging werken met een lichte griep....It seemed like payback time en ik heb het gevoeld... Gedurende lange tijd werd het ook dagelijks erger, meer pijn, meer vermoeidheid, minder eten... Tijdens die dagen lag ik gewoon in bed, te draaien en te keren, en vooral te wachten op het moment dat ik me terug beter zou beginnen voelen. Half juli begon ik me langzaam aan beter te voelen,...de pijn verdween, de eetlust kwam terug en ik sliep al eens een nachtje door,.... ik was opgelucht toen ik me tegen eind juli terug mens begon te voelen, maar ergens panikeerde ik ook wel een beetje...hoe kon ik me beter voelen als mijn lichaam eigenlijk een uitputtingsstrijd aan het leveren was? Werkte de chemo niet meer? Was de kanker aan het terugslaan? Ik snapte het niet, en kon amper genieten van het 'beter voelen' omdat ik vreesde dat het maar een vals gevoel van 'beter voelen' was,... Een paar weken terug heb ik zelfs in paniek naar de oncoloog gebeld met de vraag of ze kon checken of ik die week wel de volledige dosis had gekregen.... want ik voelde niks,  geen pijn, geen klachten niks... Ze moest lachen en zei dat ik er gewoon van moest 'genieten'... en ze had gelijk natuurlijk, hoe absurd is het om pijn te willen voelen,.... En het is niet dat ik pijn wilde voelen, maar de pijn gaf me een gevoel, een zekerheid zeg maar, dat mijn lichaam aan het strijden was tegen de kanker. Vanaf het moment dat we met chemo waren begonnen had ik immers pijn gevoeld,....in mijn ribben, in mijn nek, ademhalingsproblemen, spierpijn, gewrichtenpijn,... kanker bestrijden was voor mij pijn hebben, dus geen pijn hebben kon niet goed zijn... Nu nog staat geen pijn hebben gelijk aan een valse illusie van veiligheid,.... toen ik nog niet in behandeling was tegen kanker had ik  immers geen pijn, maar ik had wel kanker,..... er leek geen wolkje aan de lucht, maar ik had wel kanker,.... mijn lichaam klaagde niet, maar had wel kanker,... niks voelen staat dus zeker niet gelijk aan zich goed voelen....vandaar dat ik het zo moeilijk heb om 'afscheid' te nemen van de pijn....

Ondertussen ben ik al een paar weken 'pijnloos'.... behalve vermoeidheid en een eetlust die komt en gaat heb ik geen noemenswaardige chemo-klachten. Het 'genieten' gaat me ondertussen ook al een beetje beter af. Buitenhuise activiteiten zijn nog niet echt aan mij besteed, de drukte schrikt me nog een beetje af, .... maar ik kan bij momenten echt genieten van het rondrommelen in huis, ...foto's inplakken, oude tijdschriften doorsnuffelen op zoek naar kook- en woon inspiratie, kleerkasten uitmesten... en als de zon dan ook nog eens schijnt,.... ja, dan kan ik echt voorzichtig genieten.....

 

09:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-08-07

...

Een tv-dekentje, kaarsen uit de kast, en zin in een warm bad....is het 23 November of 23 Augustus?..... ongeacht,.. ik ga wel genieten van dat badje!! ;)

09:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-08-07

Donker fruit bestrijdt kanker

Donker fruit en groenten vertragen niet alleen de groei van kankercellen, maar zouden deze zelfs voor een deel vernietigen. Hoe exotischer het fruit, hoe sterker de werking.

Dit concludeert de Universiteit van Ohio, na proeven met ratten en menselijke cellen. Bovendien, hoe exotischer het fruit of de groente, hoe meer tegenwicht ze vormen voor kankercellen. Rode bonen hebben meer effect dan radijzen.

De bestanddelen van het fruit en de groenten helpen vooral mensen met maag- en darmkanker. Daarnaast is deze ontdekking weer een stap vooruit in het samenstellen van medicijnen voor mensen met kanker.

Van carotenoïdes, het pigment dat fruit en groenten donker kleurt, is al eerder aangetoond dat zij helpen om kanker te voorkomen.

Bron: gezondheidsnet.nl 

08:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-08-07

spreuk van de dag...

L'ordre est le plaisir
de la raison,
mais le desordre est le delice
de l'imagination.

06:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Chemo

4H30 deze morgen,.....klaarwakker was ik...'t zal de chemo wel zijn, denk ik dan. En dat overkomt me wel vaker de laatste tijd,.... alles dat ik niet meteen vanuit een rationeel standpunt kan verklaren, wordt gewijd aan de chemo. Misschien tot op het belachelijke toe....

Niet kunnen slapen: chemo, niets anders willen doen dan slapen: chemo, een onverklaarbare drang naar chocos cornflakes (sinds deze week, terwijl het van de vroege jaren '90 geleden was dat ik daar nog eens zin in had): chemo, de scampi's met look schotel van de hubbie die naar karton met dille (ja, 'k weet het waar halen mijn smaakpupilen het) smaakt: chemo, ontluikende verslaving voor day-time televisie: chemo, het niet meer kunnen volgen van de verhaallijn van de laat-avond film: chemo, het volgen van de ondertussen hoeveelste herhaling van FC De Kampioenen (wegens eenvoudige verhaallijn): chemo, rechterenkel die een paar jaar terug geopereerd werd en nu en dan terug begint pijn te doen: chemo, het door elkaar slaan van de namen van vrienden, familie en collega's: chemo, het niet afmaken van zinnen: chemo, het afwisselend aanmoedigen van - en neuten omdat de hubbie weekelijks gaat voetballen: chemo, liters en liters appelsap: chemo, de drang om alle muren van ons huis te schilderen: chemo, het gebrek aan kracht om er aan te beginnen: chemo, .... en zo kan ik nog wel effe doorgaan..... 

06:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chemo |  Facebook |

18-08-07

Can getting cancer make you happy?

Toen ik al 'googelend' toevallig op een artikel met deze titel stootte bedacht ik geamuseerd, maar tergelijkertijd ook lichtjes geïrriteerd, dat alleen iemand die nog nooit kanker had gehad, het in z'n hoofd zou halen om het woord kanker in een zelfde zin als 'happy' te gebruiken. 5 zinnen in het artikel kreeg ik mijn gelijk, de auteur van het artikel had inderdaad (nog) geen kanker gehad. Nieuwschierig wat ze dan wel dacht te kunnen zeggen over kanker en gelukkig zijn, las ik verder.

De auteur trok haar optimistische conclusie uit enkele succesverhalen van ex-kankerpatienten, waaronder Lance Armstrong. Volgens haar zouden deze mensen nooit staan waar ze nu stonden als ze geen kanker hadden gehad. Deze stelling wordt bevestigd door de ex-kankerpatienten zelf. Iedereen die in het artikel aan het woord wordt gelaten is het er immers over eens dat de confrontatie met de dood hen heeft doen nadenken over wie ze zijn en wat ze willen doen met hun leven. 

Net op het moment dat je denkt dat de auteur kanker gaat verheerlijken als zijnde de nieuwste levenswijze, herinnert ze de lezer eraan dat ze niet beweert dat de wetenschap kanker te hebben en de behandeling die met de ziekte gepaard gaat, een pretje is. Maar, vervolgt ze, eenmaal je je ziekte aanvaard, gebeurd er iets magisch. Er opent zich een nieuwe wereld. Een wereld vol mogelijkheden die de meeste (gelukkige) mensen, die nooit met kanker geconfronteerd werden,  niet kennen.  Om je te helpen de ziekte te aanvaarden citeert ze verschillende ex-kankerpatienten die hun leven na kanker een drastische wendig hebben gegeven en nu, heel à la Americaine, mensen met slepende en dodelijke ziektes te begeleiden en leren omgaan met hun ziekte. Deze boeken met ronkende titels zoals 'the survivors guide', ' Here is the bright side'  zie ik eerder terecht komen in 'Oprah' of 'Dr. Phil' dan in mijn boekenkast, maar ik kan me voorstellen dat menig (Amerikaans) persoon er iets kan aan hebben. Zo stelt de auteur van 'Hapiness in a storm: Facing illness and embracing life as a survivor' voor om een 'personal happiness list' op te stellen met gelukkige herinneringen. De bedoeling van de lijst is niet alleen om je tijdens de behandeling te helpen mooie momenten te herinneren maar moet ook dienen als een aanmoediging om bewust nieuwe mooie momenten te beleven en creeëren. Omdat (ex-)kankerpatienten tijdens hun ziekte vaak hun prioriteiten hebben bijgesteld, en daardoor nieuwe inzichten in het leven en hun leven hebben verkregen, gaan ze bewuster om met het leven en de kansen die aangeboden worden. Daarom stellen veel ex-kankerpatienten dat ze gelukkiger zijn dan in het pre-kanker leven.

Als je de onderliggende boodschap van het artikel een beetje laat inzinken, Ik beeld me in dat het iets is à la 'sheer up, er is erger dan kanker...', dan kan ik me misschien wel vinden in de redenering dat kanker  gelukkig maakt. je gaat inderdaad anders in het leven staan als je bewust hebt nagedacht over het voorrecht gezond te mogen en kunnen zijn. Wie spartelt zich immers niet door de chemo, operatie of bestraling met de gedachte dat als jij ook tot de gelukkigen behoort die een 'tweede kans' gegund wordt,  je de zaken anders gaat aanpakken. Ik merk dat ook mijn prioriteiten langzaam shiften. Ik ben in zekere zin rustiger geworden en me minder snel erger aan futiliteiten sinds ik kanker heb... maar ik denk dat dit eerder toe te schrijven aan de zeeën van tijd die ik nu heb,..... en niet aan de kanker op zich. Maar wie weet, many years from now,..... als de pijn en de eenzaamheid die ik nu soms voel vervaagd zijn, dan hoop ik dat ik oprecht (zij het misschien ietwat sarcastisch) zal kunnen zeggen dat kanker van mij een beter en gelukkiger persoon heeft gemaakt..... En dan niet omdat ik wil dat iemand mijn artikel leest, maar omdat het het beste in mij naar boven heeft gebracht.....

21:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-08-07

Slow Dance


Have you ever watched kids
On a merry-go-round?
Or listened to the rain
Slapping on the ground?
Ever followed a butterfly's erratic flight?
Or gazed at the sun into the fading night?
You better slow down.
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last.

Do you run through each day
On the fly?
When you ask "How are you?"
Do you hear the reply?
When the day is done
Do you lie in your bed
With the next hundred chores
Running through your head?
You'd better slow down
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last.

Ever told your child,
We'll do it tomorrow?
And in your haste,
Not see his sorrow?
Ever lost touch,
Let a good friendship die
Cause you never had time
To call and say "Hi"?
You'd better slow down.
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last.

When you run so fast to get somewhere
You miss half the fun of getting there.
When you worry and hurry through your day,
It is like an unopened gift....
Thrown away.
Life is not a race.
Do take it slower
Hear the music
Before the song is over.

 (Anoniem)

10:12 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-08-07

"Moeder, waarom bloggen wij?"

'Schrijven, schrijven dat moet je doen,... het zal je opluchten....En je schrijft toch graag?" Hij bedoelde het goed, hoor, m'n vader. Maar het was niet meteen de reactie die ik verwachtte op: 'Va, ik moet je iets zeggen,... ik heb kanker'. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Wat kon de helende bijdrage zijn van het schrijven tijdens mijn strijd? Dus ik wachtte op de woorden, de zinnen, de literaire stukjes die me een plaatsje in De Laatste Show en De Morgen zouden opleveren... maar de inkt wou niet vloeien. Ik zag het nochthans groots....ik had er speciaal een 'dagboek' voor gekocht,.... een mooi en vrouwelijk boekje met harde cover en gouden trielantijntjes en bloemetjes, kitsch dat zeker,... maar moet een dagboek zo niet zijn? Ik zag het gezichtje van mijn kleindochter al voor me, hoe ze het boekje voorzichtig uit een doos op zolder zou halen, en uren zou doorbrengen in het gezelschap van mijn hanepoten, om vervolgens aan haar vader te vragen nog eens te vertellen over 'oma'.... want ik zou niet alleen schrijven over kanker, nee, nee, ik zou ook schrijven over politiek, over de maatschappij, over wat de mensen bezighoudt.... ik zou generaties inspireren met mijn inzichten en filosofie..... Maar de bladzijden van het dagboekje vulden zich maar langzaam. En de hersenspinsels die erin terecht kwamen waren vaak weinig samenhangende uitingen van woede en frustratie. Ik was teleurgesteld, ik had gehoopt een papiere vriend te vinden die me steunde en opmonterde wanneer andere vrienden het afhaakten of niet van zich lieten horen. In plaats daarvan werd elke letter die ik in het gouden dagboek met harde cover en tierlantijntjes zette een giftige confrontatie met mijn kanker en de eenzaamheid die ik voelde....

Ik raakte nog meer gefrustreerd over mijn literaire onkunde toen ik begon te merken dat ik eigenlijk met niemand echt kon praten over wat ik wou, over MIJN angsten, MIJN frustraties, MIJN dipjes, MIJN euforische momenten, MIJN melancholische herinneringen,... elke poging tot een open gesprek werd de al snel de kiem ingesmoord met: 'Komaan, positief blijven hé' of erger 'Zo kennen we je niet, je moet er blijven in geloven, positief blijven hé!'....So that is what I did,...ik bleef glimlachen en erin geloven,...maar binnenin werd het donkerder en donkerder.... Ik stond soms te schreeuwen in de wind achter in de tuin uit pure frustratie en onmacht, ....moe en onnozel werd ik van mezelf....Ik ergerde me aan mijn glimlach en het vrolijke getatter wanneer er bezoek over de vloer kwam maar ik ergerde me misschien nog meer aan de zwartgallige gedachten die niet leken te willen verdwijnen.... Ik probeerde ze neer te pennen, maar  in plaats van verlichting, brachten ze meer pijn en frustratie met zich mee, omdat het telkens, opnieuw en opnieuw, hetzelfde gefrustreerde geschreeuw was.... Dus de bladzijden in mijn gouden boekje met harde cover bleven leeg.... Mijn papieren klankbord lag verloren in een hoekje...ik censureerde niet alleen mijn gedachten en hersenspinsels voor anderen, maar ook voor mezelf,.... Mijn gedachten ordenen op papier bleek namelijk een nog grotere kwelling te zijn dan ze hebben,...

Ondertussen was ik tijdens mijn zoektochten op internet naar informatie over borstkanker al meermaals op een 'blog' terecht gekomen waar mensen heel open en eerlijk over hun strijd schreven.... Alhoewel ik het best wel een beetje voyeuristisch vond om mee te lezen met het lief en leed van een onbekende, ontdekte ik gaandeweg dat ik veel gevoelens herkende en dat ik bepaalde blogs bewust begon te volgen en begon mee te leven met de schrijver. Het was een ware verademing te ontdekken dat ik niet alleen was met mijn hoogtes en laagtes... Het gevoel: 'Hé, dat ben ik, of dat zou zo uit mijn mond kunnen komen' dat ik soms had bij het lezen van bepaalde blogstukjes was bevrijdend,...Maar wat me vooral verbaasde was de steun die je kreeg van onbekenden,...Ik vond het fantastisch dat je oprechte steun kreeg van mensen die je welliswaar niet kenden maar zich wel konden herkennen in je verhaal.... ik was er zowaar jaloers op.... Dat wou ik ook: mijn hersenspinsels kunnen spuiten ter goed of afkering van onbekenden, .....ongecensureerd mijn gedachten de vrije loop laten zonder rekening te moeten houden met de onwennigheid van de andere....

Zodoende ben ik voorzichtig aan dit blogje begonnen,.... een literair hoogtepunt is het waarschijnelijk niet, noch zullen de hersenspinsels die ik hier achterlaat me een uitnodiging in De Laatste Show opleveren, maar dat hoeft ook niet... Wat ik tot nu toe al in de plaats heb gekregen is veel belangrijker,.... De aanmoedigende reacties en het overwelmende gevoel niet alleen te zijn raken me telkens weer ik mijn blogje open,... Langzaam maar zeker slaag ik erin mijn gedachten te ordenen en vat te krijgen op de storm van emoties dat kanker met zich meebrengt. Gedachten die hier worden geventileerd, worden vaak verder uitgewerkt in het gouden boekje met harde cover en tierlantijntjes.... En de inhoud van het boekje zal wel nooit een pulitzer waardig zijn, maar misschien, wie weet, zal mijn kleindochter, na het lezen van mijn hersenspinsels, wel denken: "wat een heerlijke en dappere vrouw was oma toch!".... En daarom lieve lezer, van de bottom of my heart, een oprecht en warme dank je wel ... Ik hoop, al verwacht ik het niet, dat jullie er evenveel aan hebben als ik and that we will finish this ride together....

12:03 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-08-07

The good news show

Vorige week is er een scan genomen van mijn lever. Het wachten op de resultaten heeft een ware golf van emoties en frustraties ontketend  waar ik liever niet aan herinnerd wordt, vandaar ook dat het hier de voorbije dagen zo kalm was. 

Maar gisteren waren de resultaten er en ik zou zeggen, sit back and enjoy het goede nieuws met mij!!!! De uitzaaiingen in mijn lever zijn met 65% verminderd! En ook de vervelende kliertjes die op mijn buikwand zaten zijn helemaal verdwenen!!!!! Bovendien heeft de oncoloog zich voor de eerste keer positief uitgelaten over het verdere verloop van de behandeling. Terwijl ze het voordien altijd had over 'onder controle houden', 'chemo moet de uitzaaiingen stabiel houden', zei ze gisteren dat indien er na de chemokuur nog een paar hardnekkig kankercellen zouden blijven zitten in de lever dat ze die dan zouden bestralen...Ik viel ver van mijn stoel dat ze dat zei,... Die had ik nooit verwacht te horen! De voorbije weken zijn immers een ware en vooral hardnekkig strijd met mijn 'koppige ik' geweest, waar ik mezelf er toe probeerde te verplichten te aanvaarden dat ik niet zou 'genezen' zoals je geneest van een griepje (ziek-behandelen-genezen) maar dat genezen in mijn beste geval het stabiel houden van de uitzaaiingen was zonder dat mijn levenskwaliteit er te veel zou moeten onder lijden. Ik denk dan ook dat mijn mond open is gevallen van verbazing. Ik wist  niet dat ik hierop nog had mogen hopen. 'Genezen' het woord dat ik sinds een paar weken uit mijn woordenschat had verbannen, heb ik ondertussen al honderd keer herhaald.... zowel luidop als in mijn hoofd.... Het klinkt nog mooier als voorheen... ge-ne-zen....

Toch verbaasde mijn reactie op het goede nieuws me enigzins,... ik had verwacht dat ik met mijn vreugde geen blijf zou weten, dat ik mijn goede nieuws met de hele wereld zou willen delen, en nog liefst zou luid mogelijk ook, maar in plaats daarvan zit ik hier in mijn eentje,... te genieten welliswaar, meer dan woorden ooit zullen kunnen beschrijven van de vrolijke gedachten die mijn hoofd langzaam weer opvullen,.... terwijl ik hier op deze plek al uren heb doorgebracht denkende aan alle kunstwerkjes van zoonlief die ik zou moeten missen, denk ik nu aan alle kunstwerkjes die we samen nog gaan maken,.... alle momenten van z'n leven die ik vreesde niet mee te mogen maken, zijn nu mooie vooruitzichten waar we samen naar kunnen uitkijken.... en daar ben ik zo blij om...

Misschien heeft de eerder 'sereene' vreugde ipv van de uitbundige vreugde ook wel iets te maken met het feit dat ik ondertussen ook realistisch genoeg geworden ben en weet dat er mij nog moeilijke momenten te wachten staan. Kanker is tenslotte geen griepje, hé. Effe uitzieken is hier niet aan de orde. De huidige behandeling gaat met nog eens 9 weken verlengd worden. Dus terwijl tot gisteren dacht dat het einde van deze chemokuur in zicht was, zit ik eigenlijk nog maar net over de helft. Dat wil dus zeggen dat we nog tot midden november met deze wekelijkse behandeling bezig gaan zijn. En dat is niet niks. De neveneffecten van de chemo zijn dan wel al tot een minimum herleid, de vermoeidheid en uitputting nemen toe. En ik veronderstel niet dat het er beter op zal worden. Dus er zullen nog dagen zijn dat ik het 'weer', en ondanks de positieve evolutie, even niet zie zitten... En ik weet dat daar op zich niks mis mee is, met zo'n dipje.... maar ik ben ze wel een beetje beu die dipjes...In het pre-kanker tijdperk had ik zelden dipjes, daar had ik namelijk geen tijd voor, carrière maken, samen met zoonlief de wereld ontdekken, vrienden ontvangen, tijd maken voor mezelf en de hubbie,....hoe kon ik tijd inlassen voor een dipje? En was er dan al eens eentje, dan kon ik die goed de baas door effe m'n hart te luchten bij een voorzichtig uitgekozen persoon of door de badkamerdeur op slot te draaien en te genieten van bad en boek.  Maar met een carrière die momenteel 'on hold' staat, vrienden die minder over de vloer komen dan vroeger en de hubbie en ik die elkaar bijgevolg vaker zien en dus minder bewust tijd voor elkaar moeten maken, is er heel veel tijd voor een dipje... En je zou denken dat als je meer tijd hebt voor jezelf het je weerstand tegen dipjes ten goede zou komen,.... hmmmm, niet als je kanker hebt m'n dunkt,... of toch niet als je mij bent met kanker....Zo weet ik ondertussen ook uit ervaring dat er op goed nieuws een zekere houdbaarheidsdatum staat,... na een bepaalde tijd is het goed nieuws alleen niet meer voldoende om je door een dipje of de eentonigheid van de dag te sleuren. En dat begrijpen mensen niet altijd...

Maar zoals ik ook tegen de oncoloog zei, schaam ik me eigenlijk voor zulke 'luxe' gedachten omdat ik weet dat er heel veel kankerpatiënten zijn die heel graag in mijn situatie zouden zitten, .... een situatie waar er nog plaats is voor hoop en een mogelijke kans op genezing, waar de klachten over fysieke pijn en neveneffecten van de chemo plaats hebben gemaakt voor 'geneut' over de eentoningheid van dagen. Dus ik ga zwijgen, en verder genieten van mijn goede nieuws....Lachend

PS: voor zij die er na het lezen na dit tekstje zouden aan twijfel,.. for the record... ik ben echt wel super, super, super blij (en dankbaar)!!!!

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: life is sweet |  Facebook |

09-08-07

Vandaag lukt het niet...

Vandaag lukt het niet

om vrolijk te zijn,

om het bed op te maken,

om te genieten van de kleine dingen,

om de afwas te doen,

om te geloven in een leven 'na kanker',

om de telefoon te beantwoorden,

Vandaag lukt het echt niet...

Vandaag huil ik...

tranen met tuiten en tuiten met tranen,

omdat ik bang ben niet sterk genoeg te zijn,

omdat ik niet wil verliezen,

omdat ik moe ben,

omdat ik mijn zoontje niet wil achter laten,

omdat het niet eerlijk is

09:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: dipje |  Facebook |

08-08-07

 

Daar ik een paar precedenten heb van het, and I quote, 'koppig en hardnekkig negeren van pijn en ziekte signalen' en al helemaal geen type ben dat een halve apotheek in huis heeft, gingen veel mensen in mijn omgeving er van uit dat ik al maanden rondliep met pijn op het moment dat de diagnose 'borstkanker' werd gesteld. Als ik hen echter vertel over de eerder toevallige samenloop van omstandigheden die mij deed beslissen om toch nog eens langs de huisarts te gaan (zie bericht 07-08-07), zie je hen vaak bedenkelijk kijken. Als het immers klopt wat ik zeg, dan wil dat zeggen dat het iedereen kan overkomen.

 

 

 

 

09:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-07

Een cirkel met een kruis

Het was een zonnige vrijdag in April. Tijdens de lunchpauze had ik besloten om een uurtje vroeger te stoppen met werken om een paar zaken te regelen bij de bank. Als ik er nu aan terug denk, verbaasd het me nog altijd dat het lukte om die namiddag een afspraak bij de bank te regelen. Om de een of andere reden had ik namelijk tijdens mijn lunchpauze besloten te beginnen sparen voor zoonlief. Op weg terug van de bank, besloot ik even impulsief als ik die middag had besloten naar de bank te gaan, langs te gaan bij mijn huisarts. Ik wou dat hij toch nog eens naar mijn linkerborst keek. Hij had dat in december ook al eens gedaan omdat ik meende iets onder mijn tepel te voelen, geen knobbeltje, maar eerder een klein plaatje. Hij had me toen gerustgesteld met de woorden dat het was waarschijnelijk maar een ontstoken melkkliertje was. Ik was tenslotte nog geen 9 maanden eerder bevallen en was nog niet zo lang geleden gestopt met borstvoeding geven, bovendien zei hij was ik veel te jong om borstkanker te krijgen, dus ik moest me geen zorgen maken. De ontstekking zou wel verdwijnen eenmaal mijn lichaam 'ontzwangert' was. Zijn woorden hadden me gerust gesteld en al snel vergat ik dat kleine plaatje.

Nu en dan voelde ik nog eens aan mijn borst om te checken of dat plaatje er nog zat, maar verder stond ik er niet meer bij stil. Het oude jaar ging over in het nieuwe, een promotie op het werk volgde evenals een weekje weg met de hubbie en niet veel later vierden we zoonlief's eerste verjaardag. Voor ik het wist was het begin april en was dat kleine plaatje al lang niet zo klein meer en begin mijn tepel ook een beetje in te vallen. Er van uitgaand dat het een ontstoken melkkliertje was, dacht ik dat de ontsteking was overgegaan in een abces. Pijn deed het niet, maar toch voelde m'n borst raar aan. Dus die zonnige vrijdag was het uitgesproken moment om nog eens bij de huisarts langs te gaan. Zoonlief was bij oma en daar ik een uurtje vroeger gestopt was met werken, kon ik nog vlug langs de dokter vooralleer te genieten met de hubbie van een terrasje, althans dat was mijn redenering. Dat terrasje hebben we nooit gedaan,... de huisarts raadde aan om zo vlug mogelijk een echo te laten nemen, want hij was niet zo zeker meer of het maar een ontstoken melkklier was. Over borstkanker wou ie zich niet uitspreken omdat het gezien mijn leeftijd voor hem geen optie was. Ook de hubbie lachte mijn 'borstkanker' zorgen weg. Het zou wel iets anders zijn, maar wat dat kon ie ook niet zeggen.

Dinsdagmorgen stond ik enigszins verbaasd voor een ietwat vervallen art-deco huis dat gelukkig geluk een veel modernere radiologie/echografie en mammografie praktijk huisde. De echo-man was een vrolijke assistent van de dokter, en terwijl ik me uitkleedde hadden we het over de geschiedenis van het gebouw en ook toen hij ter controle eerst mijn gezonde rechter borst bekeek, babbelde hij er vrolijk op los. Toen hij echter mijn linker 'probleem' borst bekeek, zweeg hij abrupt. Hij bewoog het echo-apparaatje enkele keren krampachtig over m'n borst, stelde het beeld een paar keer bij en zei toen, meer tegen zichzelf dan tegen mij vermoed ik: "28 is zo jong." Veel heeft ie niet meer gezegd, alleen dat ik in de namiddag moest langskomen voor een mammo.

Eenmaal terug in de auto voelde ik me ietwat verloren. Moest ik iemand bellen? De hubbie? Mijn moeder? Om te zeggen dat we binnenkort misschien slecht nieuws zouden krijgen? Terwijl ik daar zo wezeloos in de auto zat, stapten nog 3 andere vrouwen het art-deco huis binnen. Zouden zij ook borstkanker hebben? Zou die dag en dat gebouw ook hun leven veranderd hebben? Ik heb uiteindelijk mijn moeder gebeld en gevraagd of ze wou afkomen. Vervolgens ben ik, hoe bizar het ook lijkt, boodschappen gaan doen. En niet gewoon de wekelijkse boodschappen, maar 'de grote boodschappen'. Kuisprodukten, reserve tandpasta, nieuwe tandborstels, 36+12 toilletrollen, diepvriesprodukten, sponsjes etc. Ik weet nog altijd niet wat het verband is tussen een stapel vuilzakken of nieuwe vaatdoeken en borstkanker, maar ik herinner me heel duidelijk dat ik door de winkel liep en dacht: " Als ik deze middag te horen krijg dat ik borstkanker heb, wat moet er dan zeker in huis zijn?"

De nammidag bracht echter geen verlossing maar nog meer frustratie. De vrolijk assistent had de mammografie overgelaten aan de dokter. Ze was niet zo vrolijk als de assistent, maar het was wel een vrouw. Ik was er ondertussen immers zeker van dat de vrolijke assistent zich als man ongemakkelijk voelde om met een 'jonge'  vrouw over haar kanker borst te praten en dat hij het liever overliet aan een vrouwelijke collega. Gerustgesteld dat ik duidelijkheid zou krijgen onderging ik de mammo. Na dat mijn borsten geplet, plat gedrukt en uitgerokken waren geweest, kwam de vrouwelijke dokter ietwat ontrederd terug en zei, opnieuw meer tegen zichzelf dan tegen mij: "28 is nog zo jong". Vervolgens volgde een heel verwarrend en teleurstellend gesprek. Het zag er niet goed uit zei ze, maar ze hoopte dat ze zich vergiste. Volgens haar was het leven soms unfair, ze zou een kaarsje voor me branden. Ik was nog zo jong en in fleur van haar leven, vervolgde ze. Ik staarde haar verward aan. Waar had ze het over? Ging ik sterven? Dat niet, verzekerde ze me, maar het zag er wel niet goed uit. Ze ging de resultaten doorspelen aan mijn huisarts en mocht ik vragen hebben dan zou hij die wel kunnen beantwoorden. Voor ik het goed en wel besefte zaten de hubbie en ik weer in de auto. Ietwat verdwaasd keken we naar elkaar. " What the hell was that?" vroeg ik hem. " Geen idee", zei hij, " heb je nu eigenlijk borstkanker of niet?" Ik trok mijn schouders op, volgens mij wel maar zekerheid had ik nog niet.

De huisarts bracht inderdaad wat meer duidelijkheid, maar het woord kanker nam ook hij niet in de mond. Wel kon ie zeggen dat het gezwel waarschijnelijk kwaadaardig was omdat het zo onregelmatig was. Maar een punctie zou de verlossende zekerheid brengen. Hij had een afspraak geregeld voor de volgende dag in het ziekenhuis van Jette. Woensdagavond zou ik dus eindelijk weten of het nu kanker was of niet. Dat leek dinsdagavond nog een eeuwigheid.

Woensdagavond bracht echter geen sluitende uitslag, daarvoor moest ik wachten tot vrijdag. Dan zou de oncoloog me ontvangen en alle vragen die ik eventueel had beantwoorden, melde de verpleegster me nadat ze me had terug gebracht naar het verkleedhokje. Hoezo, eventuele vragen? Ik had duizenden vragen, wat zeg ik, milioenen vragen. Gelukkig mocht ik na de punctie langsgaan bij Magda van de borstkliniek. Na alle ontwijkende antwoorden en bezorgde blikken van de echo-assistent, de mammo-dokter, de huisarts en de punctie-dokter, was zij een ware verademing. Ze nam de tijd te luisteren naar mijn frustraties, beantwoordde zo goed en zo kwaad mogelijk mijn vragen en bevestigde dat ik me inderdaad moest voorbereiden op 'borstkanker'. Maar het belangrijkste was misschien wel dat zij de eerste persoon was die niet zei dat "28 zo jong is". Nu besef ik ondertussen ook wel dat ik statistische gezien misschien meer kans heb om de lotto te winnen op deze leeftijd dan borstkanker te krijgen, maar op dat moment was ik het zo beu dat iedereen van wie ik verwachtte dat ze me zouden verlossen van mijn onzekerheid, zich beperkte tot het stellen dat "28 zo jong is". Doordat Magda zich niet schuilde achter "28 is zo jong", had ik het gevoel dat ik en mijn borsten eindelijk serieus genomen werden.

Vrijdagmorgen, op weg naar de oncoloog had ik het gevoel dat ik naar een mondeling examen ging. Zenuwachtig, maar blij dat het binnenkort achter de rug zou zijn. De oncoloog was een vriendelijke, oudere man. Nadat hij me uitgenodigd had neer te zitten, nam hij een blauw dossier, streek een blanco blad plat, haalde een stempel boven en drukte die op het blad. Op het blad verschenen twee cirkels met een stip in. Op het moment dat hij de linker cirkel aankruiste, besefte ik dat het eigenlijk twee borsten waren. Van het hele gesprek dat volgde herinner ik me heel weinig want ik bleef maar naar die doorkruiste cirkel kijken. Dat is mijn borst, dacht ik, dat is mijn borstkanker: een cirkel met een kruis over.....

13:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-08-07

Never judge a book by it's cover...

Heel toepasselijk als het op mensen aankomt, maar als we het over boeken en cd's hebben, dan hou ik weinig rekening met deze goed bedoelde wijsheid. Een paar keer per jaar koop ik namelijk een boek of een cd waarbij ik me puur en alleen op de cover baseer. And I'm not ashamed to admit it!!  Dan loop ik langzaam door de Fnac, De Standaard of de Mediamarkt als een leeuwin op zoek naar haar prooi. Niks kan me tijdens zo'n missie afleiden,... Behoedzaam (om niks te missen) doch ontspannen ( de ultieme cover moet me overvallen) loop langs de schappen met reisliteratuur, managementboeken, klassieke muziek en Vlaamse Schlagers, fictie, kookboeken, religieuze muziek, rij na rij,....op zoek naar alles en niets,....tot die ene cover toefluistert: 'Hej, pssshhhttt, hier, hier ben ik.... ontdek mij en geniet (of niet)!'... Eenmaal ik hem in mijn vizier heb, laat ik hem niet meer los,..alles rond mij wordt zwart en onbelangrijk.. Naar de prijs, achterflap, auteur, zanger of genre kijk ik niet wanneer ik vervolgens als een klein kind vlug naar de kassa loop,.... ook in de rij aan de kassa piep ik nog niet, ik laat de spanning langzaam opbouwen tot ik thuis ben. Wanneer ik dan een moment alleen heb haal ik mijn zoete zonde uit het zakje en begin naarstig de laatste paragraaf te lezen (wanneer het een boek is)... zo beoordeel ik (terecht of onterecht) in enkele seconden of het een boek is dat ik zal lezen of dat het een boek wordt dat na een tijdje ergens in een vergeten hoekje in de boekenkast gestaan te hebben een tweede leven zal beginnen als cadeautje. In het geval van een cd forward ik al na enkele seconden naar het volgende liedje en oordeel dan genadeloos of het een plekje bij de andere cd's verdient of dat het verbannen wordt naar de 'je weet nooit voor welke gelegenheid we dit cadeautje nog eens kunnen aanbieden' doos....

Freaky zegt u? Misschien, maar vooral bij cd's, heb ik op deze manier al een paar echte pareltjes ontdekt...zo ook 'Hang on little Tomato' van Pink Martini.  Een waar staaltje muzikaal 'joie de vivre'....rustig en toch vrolijk,... ideaal op een avond als deze....Ik zit er dan ook van te genieten, as we speak.... een mooie zomeravond, een verfrissend briesje, een bord kersen en een zwoele stem die me aanmoedigt om een paar danspasjes te wagen...

19:44 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: life is sweet |  Facebook |

04-08-07

kort, krachtig en vooral zonnig

Wat kan ik zeggen, .....geniet, geniet, geniet van die zonnestralen, van een terrasje, van een BBQ, van een lekker glasje fris, van de zwoele avond, van het goede humeur waar iedereen nu in is,.... ik ben er al vollop mee bezig!!!

13:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-08-07

To believe or not to believe....

Het is een vraag die de laatste tijd wel eens door mijn hoofd durft te spoken. Je zou voor minder, ik heb namelijk de slechte gewoonte aangekweekt om nadat ik zoonlief bij de onthaalmoeder heb afgezet, laveloos op de zetel naar day-tim televisie à la Dr. Phil, Martha en Oprah te kijken. Programma's die niet verlegen zitten om een 'God bless you and us all', ' Surrender to God', 'believe in God' meer of minder. Perfekte koekjes en gevouwde servieten worden er geprezen in de Heer z'n naam en menig ontroerde gasten beloofden meer moeite te doen om hun dieet vol te houden of hun huwelijk te redden nadat ze de garantie van de gastvrouw/heer in kwestie kregen dat God het zo zou willen.

Ook in mijn eigen omgeving merk ik dat er meer mensen met God en alles wat daar bij komt kijken bezig zijn dan ik eigenlijk vermoedde. Vooral sinds het geweten is dat ik aan het strijden ben tegen mijn eigen duivels kwaad, kanker, lijken meerdere mensen voor mij te bidden of een kaarsje te branden. Een heel mooi gebaar want alle hulp is welkom zelfs uit de meest onverwachte hoek,.... maar ik me geen illusies want ik vrees dat het allemaal in dovemans oren valt. Als God namelijk is wie hij omschreven wordt te zijn, dan weet hij welk vlees hij met mij in de kuip heeft en dan weet ie hoe ik wel of eerder niet over hem denk... en mijn zieltje redden zal bijgevolg niet hoog op zijn prioriteiten lijstje staan.

Dit gezegd zijnde, and for the record, ik heb iets tegen godsdienst en de hele commerciële en politieke poespas die rond Zijn persoon wordt gecreeërd maar op zich heb ik niks tegen een bestaan van een 'hogere macht', een wetende en toeziende kracht waar je als individu beroep op kunt doen om energie uit te putten. 'K vind het zelfs een geruststellende gedachte. En als die kracht dan voor sommigen de God is die in godsdiensten omschreven en bejubeld wordt, so be it,... maar het hele concept 'godsdienst' is voor mij niet meer dan een succesvolle en knap uitgedokterde uitvinding van een paar heel sterke persoonlijkheden, niet meer en niet minder. 

De vraag die me dus al enige tijd bezighoudt.... zou het makkelijker en dragelijker zijn te leven met en te vechten tegen kanker als je gelooft in God en 'the full package'? Als je gelooft dat gebeden om te genezen echt verhoord worden, als echt gelooft dat God het beste met je voor heeft, dat ookal voel je je nog zo alleen, Hij altijd over je waakt? Als je weet dat je lijden en leven hier op aarde beloond kan worden met een plaatsje in de hemel? Kan je de dood makkelijker in het oog kijken als je weet dat er een auberhaupt een plaats bestaat waar  ergeen pijn, onrecht en kanker is?

Ik moet bekennen dat ik op mijn zwakste moment, een moment van pure fysieke en mentale uitputting, gehuild en gesmeekt heb om te kunnen, zelfs mogen, geloven,...omdat ik het zo beu was me alleen te voelen, omdat ik de kracht niet meer had om de weinge energie die ik nog had om te zetten in positieve gedachten en een 'big smile'... maar het lukt me niet, hoe graag ik ook soms zou willen dat een 'babbel' met God me deugd zou doen en me kracht zou geven om verder te gaan, het heeft niet hetzelfde effect als het lezen van Paolo Coelho, waargebeurde levensverhalen, weblogs van lotgenootjes of de aanmoedigende woorden van de mensen die het goed met me menen....But God knows I've tried.... 

Als ik dan toch in iets of iemand moet geloven, dan geloof ik vooral in mezelf denk ik... en dat is misschien ook zo slecht nog niet....Maar voor allen die wel 'geloven': 'respect'....

 

10:08 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-08-07

Ode aan het leven

Het leven is heerlijk,

het leven is mooi

vlieg uit in de lucht

kruip niet in een kooi

durf te leven

je kop in de hoogte,

je neus in de wind

en lap aan je laars hoe

een ander het vindt.

 

Mens durf te leven van Rames Shaffy

08:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: life is sweet |  Facebook |