04-09-07

Parceque je le vaut bien....

Ik heb nooit een speciale band gehad met mijn haar.... tot mijn 14de liep ik vaak met een kort kopke rond omdat mijn moeder dat mooi en vooral gemakkelijk vond. Daarna verzette ik me als een rasechte puber tegen de 3 maandelijkse kappersbezoekjes en liet ik m'n haar groeien. In die tijd durfde ik het ook al eens vol  gekke speldjes steken, of kleuren... ik heb zelfs een tijdje met krullen rondgelopen terwijl ik van nature heel stijl haar heb....Sinds ik werk stak ik m'n ondertussen best wel al lang haar altijd op.... omdat het gemakkelijk was. De kapper zag me, met wat geluk 2 maal per jaar om de puntjes bij te knippen. En dat was dan niet zozeer omdat ik vond dat het nodig was, maar om van het gezaag van m'n moeder of te geraken die niet snapte hoe ik met 'modelloos' haar kon rondlopen..... Dit alles om maar te zeggen dat ik 28 jaar lang haar op m'n kop heb gehad, maar dat ik daar verder niet bij stilstond.

Toen de haren met plukken begonnen uit te vallen, heb ik niet lang geaarzeld om het allemaal te laten afscheren. Dat ik mijn haar ging verliezen wist ik, maar in al mijn naïviteit dacht ik dat ik op een morgen ging wakker worden en dat ik al mijn haar op mijn kussen zou vinden. Ik had niet verwacht dat het een tergend langzaam proces zou zijn en dat ik mijn haren niet alleen zou tegenkomen op m'n kussen, maar ook op mijn kleren, op de grond, in mijn bord, in de douche en vooral op m'n zoontje. Dus heb ik er korte mette mee gemaakt en wat er nog stond laten afscheren. Mijn moeder had me graag met en pruikje gezien, maar ik heb voor sjaaltjes gekozen. Bij Veritas had ik een paar doekjes in verschillende kleuren gekocht en die dienen dan als basis waar ik verschillende sjaals bij combineer. Al zeg ik het zelf, het gaat me wel.

Ik heb nooit echt stil gestaan bij mijn hoofdbedekkingsrituelen. Als ik alleen thuis ben of slaap, dan loop ik alleen met met een doekje op mijn hoofd rond, is er bezoek of ga ik buitenshuis dan draag ik er een aangepast sjaal bij,... Net zoals bij mijn haar, dacht ik er verder ook niet bij na. Totdat iemand me vroeg hoe m'n man reageerde op m'n kale bol. Toen ik vertelde dat ie me nog nooit zonder doekje had gezien, reageerde ze enigszins verbaasd. Ze vond het vreemd dat ik zoiets niet kon of wou delen met mijn man. Ik vond het vreemd dat ze dat vreemd vond, maar ze had me wel aan het denken gezet. Waarom had ik mijn kale hoofd nog niet aan de hubbie, of laat staan aan iemand getoond? Schaamde ik me? Nee, totaal niet. Was er een probleem in onze relatie dat ik het gevoel had dat ik dat niet kon doen? Nee, de hubbie had al meermaals gezegd dat hij wou dat ik me op m'n gemak voelde, dus als ik zonder doekje wou rondlopen dat ik dat dan zeker moest doen.... dus wat was mijn probleem? Want blijkbaar zat ik wel een 'probleem'. Niet lang nadat die vriendin me aan het denken had gezet, had de sociale assistente immers een gelijkaardige opmerking gemaakt en eraan toegevoegd dat ze misschien dacht dat ik in een soort ontkenningsfase zat, omdat ik door altijd met een sjaaltje en/of doekje rond te lopen mijn 'ware ik'  verborgen hield voor mezelf en de buitenwereld.... Nu was het mijn beurt verbaasd te zijn... en te panikeren, want het laatste dat ik wou was dat ik met een onverwerkt trauma rondliep dat me jaren zou achter volgen en beïnvloeden.  Ik begon alles in vraag te stellen....mezelf, mijn manier met kanker om te gaan, de manier waarop ik over m'n ziekte praatte, de vragen die ik stelde aan de oncologen,.... was ik wel goed bezig? Ik heb daar best wel wat traantjes om gelaten, .... want misschien hield ik mijn eigen maar voor dat ik mijn kanker aanvaard had,.... misschien zou ik ineens instorten en het niet meer aankunnen en naast chemo ook therapie moeten volgen om 'eruit' te geraken.....grrrr, ik begon mijn sjaaltjes te vervloeken, mijn gedrag te overanalyseren en langzaam gek te worden van mezelf...

Kylie Minogue en Ilse De Meulemeester hebben me gered van mezelf.... hoe raar dat ook moge klinken.... In een interview over haar comeback, werd Kylie gevraagd over haar 'kanker'. Ze antwoordde dat ze het er eigenlijk niet wou overhebben, maar dat het een enorm impact had gehad op haar zijn en manier van denken. En dat ze heel vaak op de vloer van haar badkamer had liggen roepen, slaan en wenen.... toen ik dat las kreeg ik een beeld voor me van een kleine, nietige superster die in haar marmeren luxe badkamer volledig machteloos met gebalde vuisten lag te slaan en huilen en identiek dezelfde frustraties uitte zoals ik wanneer ik achter in de tuin stond te roepen in de wind.... En die herkenbaarheid was een geruststelling. Als iemand als zij dat deed en durfde toe te geven, dan mocht ik dat ook best voelen en toegeven (of aan toegeven). In een ander interview en boekje vertelde Ilse De Meulemeester dat niemand haar ooit zonder pruik had gezien. Eén keer was haar zoontje de badkamer binnen gewandeld toen ze haar pruik nog niet aan had, maar verder had niemand haar ooit gezien. Dat te lezen stelde me gerust dat ik blijkbaar niet de engiste was die niet de behoefte had om haar kale hoofd te tonen aan de wereld....en dat ik dus waarschijnelijk ook niet bezig was allerlei gevoelens te onderdrukken..... Een hele opluchting dus en veel goedkoper dan therapie....Tong uitstekend. (Ondertussen heeft de hubbie mijn kale hoofd wel al gezien, maar hij was niet echt onder de indruk....Knipoog) Uit dit alles heb ik geleerd en onthouden dat omgaan met kanker een heel individueel procces is, en dat niemand je kan zeggen hoe je het moet aanpakken... en dat mensen het misschien wel allemaal goed bedoelen als ze je willen bijstaan met raad, maar dat je uiteindelijk aan niemand, behalve dan aan jezelf verantwoording verontschuldigd bent.

De laatste weken valt me echter op dat, nu er geen haartje meer te bespeuren valt, ik meer met haar bezig ben dan ooit te voren, .... Ik let op het haar van de buurvrouw, van de actrices in mijn favoriete series, van de modellen in de boekskes, van de onbekende vrouw in de straat, van de oncologe en zelfs van de receptioniste in het ziekenhuis. De kleur, de lengte, het model....  ik ben er nog nooit zo gepassioneerd door geweest... Eenmaal mijn haar terug is, en ik genoten heb van mijn chemo-krullen, ben ik dan ook van plan om het helemaal anders aan te pakken,... ik snak nu al naar mijn eerste bezoekje aan de kapper. Ookal weet ik dat het nog wel een tijdje zal duren vooralleer ik genoeg haar heb dat ik het kan laten wassen en knippen toch scheur ik nu al kapsels (voor alle haarstadia:kort, medium, lang) uit..... En ik twijfel er sterk aan dat je me de komende jaren nog vaak met een rekkertje in mijn haar zal zien rondlopen....Knipoog

 

11:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Tiens? Slaap je dan ook met een sjaaltje? Is dat niet ongemakkelijk?

Gepost door: zapnimf | 04-09-07

Geen enkele (borst)kanker is gelijk.
Vergelijken is dan ook niet mogelijk.
Elk verwerkt het op zijn manier en tempo.
Groetjes

Gepost door: Katy | 04-09-07

verhaal ik houd van je verhaal owv de vlotte pen, maar vooral de manier waarop je beschrijft hoe je omgaat met je kanker en de innerlijke processen die je daarbij beleeft.
Het zoeken, de onzekerheid, de bevestiging... ook de humor die de ernst niet wegneemt, maar het verhaal op smaak brengt, als een beetje zout.
Ik kijk uit naar (de toekomst met) het verhaal van de eerste kappersbezoek.

Gepost door: sodade | 05-09-07

Inderdaad Iedereen reageert anders, en niks wat jij voelt of denkt of doet is verkeerd hoor ! Ik vind de manier waarop je schrijft echt heel tof ! Ik vraag me soms ineens af overdag : "hoe zou het met ? zijn ". Ik denk niet dat jij je naam al ergens geschreven hebt hé?
Groetjes,
Oortje

Gepost door: oortje | 05-09-07

De commentaren zijn gesloten.