05-09-07

Tranen in de ogen...

Ik weet niet meer waar ik onderstaand tekstje juist gevonden heb, maar het zit al een tijdje in mijn pc-tje. Vandaag las ik het opnieuw en kreeg ik er opnieuw de tranen bij in  de ogen....

Indien ik je dragen kon
over je problemen en je angsten heen,
dan droeg ik je,
uren en dagen lang.
Indien ik de woorden kende
om antwoord te geven op je duizend vragen
over leven, over jezelf,
over liefhebben en gelukkig worden,
dan praatte ik met je,
uren en dagen lang.
Indien ik vrede in je hart kon planten
door geduldig te wachten en te hopen
tot het zaad van vrede in je openbrak
dan wachtte ik,
uren en dagen lang.
Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart
aan onmacht, ontevredenheid
en onverwerkt verdriet,
dan bleef ik naast je staan,
uren en dagen lang.

Maar ik ben niet groter,
niet sterker dan jij
en ik weet niet alles
en ik kan niet zoveel,
ik ben een vriend op je weg,
al uren en dagen lang.
En ik kan alleen maar hopen
dat je dit weet:
je hoeft nooit alleen te vechten
of te huilen
als je een vriend hebt
voor uren en dagen lang

21:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ik wens je veel succes,warmte, liefde en knuffels toe. Wij zitten in hetzelfde schuitje lachen wenen vallen en weer opstaan.

Gepost door: soet | 05-09-07

Prachtig !!!
Hou de moed erin.
Groetjes

Gepost door: Katy | 07-09-07

De commentaren zijn gesloten.