08-09-07

Het gaat goed met me....

Of dat wil iedereen me toch doen geloven.....Familie, buren, vrienden, collega's, iedereen lijkt er zeker van te zijn dat het goed met me gaat.....Ik zie er beter uit en daar is ze blij om, weet iemand me te melden via SMS. Ze weet het via een collega die me onlangs gezien heeft..... Een andere vriend reageert laaiend enthousiast wanneer ik vertel dat ik begonnen ben een stuk van de muur te verven met magneetverf en er vervolgens een laag schoolbordverf over ga doen zodat zoonlief met de tijd kan kladeren op de muur.... Het doet hem deugd te horen dat het beter met mij gaat, voegt hij er nog aan toe. 'Het feit dat je terug bijkomt toont aan dat het beter met je gaat' weet iemand anders me te melden.... Uit de aankoop van een broek en een truitje leidt ook iemand anders af dat het beter met me moet gaan, als ik weer interesse heb in wat ik draag.... Nadat ik een korte samenvatting heb gegeven van de  laatste onderzoeksresultaten weet ook mijn gesprekspartner aan de andere kant van de lijn me te melden dat hij  al door had na 'hallo' dat het goed met me gaat want ik klink, volgens hem,  vrolijker dan de laatste keer dat we elkaar gesproken hadden.... Iedereen kan dus opgelucht adem halen, want het gaat goed met mij.....Halleluja, het gaat goed met mij...

Maar het lijkt niemand op te vallen dat ik na 20 minuten schilderen van magneetverf op de muur doodop ben en er amper nog in slaag de verfpot weg te zetten, dat als ik weet dat er bezoek komt, ik een hele morgen moet rusten en dat ik lang nadat het bezoek weer weg is, nog altijd futteloos in de sofa hang, dat ik in de weekends samen met zoonlief een middagslaapje moet doen als ik de avond wil halen, dat ik niet alles kan eten wat ik zou willen omdat ik dan een hele dag last heb van oprispingen, dat er nog altijd dagen zijn dat ik mijn zoontje de hele tijd in mijn armen zou willen houden omdat ik vrees dat er een moment zal komen dat ik het niet meer zal kunnen, dat ik nog altijd troost vind in de blogs van lotgenoten, dat gedichten of teksten over verlies, hoop of het leven me nog altijd tranen in de ogen bezorgen, dat ik blog omdat ik een uitlaatklep voor mijn emoties nodig heb, en dat er achter de stoere façade een klein en hulpeloos meisje schuilt dat een schouder nodig heeft om op te huilen....

21:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Hallokes... Hou je goed meisje want je zult het niet gemakkelijk hebben...ik wens U nog een gezellige zaterdagavond en veel liefs....

Gepost door: Athea | 08-09-07

troost ...alsof je je angst en verdriet gewoon even op die schouder zou willen drukken, om het samen te delen..., als om je warm te laten troosten...?
Ik hoop van harte dat je zo'n schouder in de buurt vindt op het moment dat je dat nodig hebt...

Gepost door: sodade | 08-09-07

Klop klop Een klopje op je schouder...
Liefs

Gepost door: Oortje | 09-09-07

Ach , weet ge , ....ga er gewoon vanuit dat de meeste mensen het goed menen . Wat zij zien is "iets dat lijkt op beterschap", en velen zijn dan oprecht blij voor je .
Weet dat er altijd mensen zijn bij wie je mag zeggen "Pfffffffffffffffff , 't is verdekke soms héél zwaar".
Knuffel en knipoog uit Dilbeek

Gepost door: Hello | 09-09-07

Vrienden en kennissen willen hiermee zichzelf misschien oppeppen? Zij willen dat het goed met je gaat. Minder goed nieuws is moeilijker te verteren. Moeilijker om mee om te gaan.

Gepost door: zapnimf | 10-09-07

Ik denk dat je vele schouders hebt via je blog.
Ze zijn er, jammer genoeg zie je ze niet.
Dat maakt het moeilijk niet ?
Groetjes

Gepost door: Katy | 10-09-07

De commentaren zijn gesloten.