11-09-07

Mijn collega's...

Het is een groot cliché, dat je in moeilijke tijden ontdekt wie je vrienden zijn,..... maar het zou geen cliché zijn moest er ook niet wat waarheid in zitten...Toen mijn kanker werd vast gesteld, wist ik meteen dat ik op de onvoorwaardelijke steun van mijn familie en vrienden kon rekenen... maar ik had nooit verwacht zoveel oprechte steun te krijgen van mijn collega's....kaartjes om me op te beuren, bloemen om me er aan te herinneren dat ze aan me denken, e-mails met 'workfloor' nieuwtjes, telefoontjes om te horen hoe het met me gaat, de meest uiteenlopende cadeautjes, bezoekjes om te zien hoe het met me gaat, SMSjes op m'n chemo dag ... Zelfs nu nog, na 4 maand, word ik er wekelijks nog meermaals aan herinnert dat er ergens in het centrum van Brussel een groep mensen is die intens met me mee leeft.....Ik had dit nooit verwacht zoveel oprechte steun te krijgen uit een onverwachte hoek...

Eind november 2003 werd ik aangenomen door een internationale financiële instelling als interim kracht om documenten te scannen voor het electronisch archief. De job was niet echt uitdagend, maar precies wat ik zocht. Ik was er immmers heilig van overtuigd dat mijn 'bijdrage' in de financiële wereld van tijdelijke aard zou zijn. Ik ben een 'people persoon' en cijfertjes zijn totaal mijn ding niet,....Dus ik bleef solliciteren bij instellingen en organisaties die strookten met mijn idealen, ik nam deel aan de meest uiteenlopende toegangsexamens, maar verder dan een teleurstellend sollicitatiegesprek of een plaats op een wachtlijst geraakte ik niet. Om de eentoningheid van het scannen een beetje 'op te vrolijken' vatte ik de documenten bij momenten ook samen, wat mijn collega's wel konden apprecieren. Zodoende ontdekten m'n collega's dat ik meer in mijn mars had dan alleen maar scannen,... ik mocht al eens een wet opzoeken of achtergrond informatie checken voor een dossier. Het viel me op dat Compliance (anti-witwaspraktijken en anti-terrorisme financiëring), de afdeling waarop ik werkte, heel weinig te doen had met cijfertjes, maar eerder met wetten, het interpreteren van wetten, het opstellen van interne beleidsdocumenten, het trainen en informeren van personeel over witwas- en terrorisme financiëring technieken, het opvolgen van de wereldpolitiek en anticiperen op de mogelijke invloed dat zou kunnen hebben op ons klantenbestand en de financiële wereld, bijstand leveren aan interne afdelingen die juridische kwesties moeten oplossen,... allemaal dingen die op zich wel heel interessant waren,... Maar ja, het was en bleef de financiële wereld,.... and that wasn't my cup of tee.

Na 9 maanden werd ik voor de keuze gezet. Mijn interim contract kon niet meer verlengd worden, maar indien ik interesse had... er lag een vast contract op mij te wachten. De bal lag in mijn kamp....ik heb er een paar slapeloze nachten over gelaten,.... But who was I kidding, ik reageerde steeds minder vaak op een advertentie en de motivatie om nog aan toelatingsexamens deel te nemen was ver zoek. Tot grote vreugde van mijn 2 collega's heb ik getekend en werd ik Compliance analyst. De voorbije jaren zijn niet altijd een joyride geweest,... ik ben een jong ding met een diploma communicatiewetenschappen temidden van een bende zelfzekere en ervaren bedrijfsjuristen... en net zoals 'wij', gewone mensen zal ik maar zeggen, vooroordelen hebben over advocaten en juristen, hebben 'zij' dat ook over ons. Ik heb vaak het gevoel gehad niet serieus genomen te worden, en dat teksten en memo's van mijn hand, altijd net ietsje voorzichtiger bestudeerd worden,.... niet totaal onterecht natuurlijk, ik ben de eerste om toe te geven dat ik geen juridische achtergrond heb, en dat ik vaak de indruk heb dat juridische teksten en wetten in het chinees zijn opgesteld...But I like a challenge, it keeps me motivated het beste van mezelf te geven, ...

Groot was dan ook mijn verrassing toen ik niet alleen oprechte steunbetuigingen kreeg van collega's met wie ik een goed contact onderhield, maar ook van collega's die me amper een 'goede dag' gunden... Hun steunbetuigingen zijn voor mij, in zekere zin, ook een erkenning van mijn werk..... en dat doet zooooo'n deugd en geeft me zoveel kracht om te blijven vechten...... ik denk niet dat ze ooit zullen beseffen hoe groot hun bijdrage is in mijn genezingsprocess.....

Ik mis ze wel,...'mijn' bedrijfsjuristen, de memo's, de deadlines, de persoonlijke babbels met mijn collega's...

08:48 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Eerst een tijdje besteden aan jouw "kussenslopen-collectie-plan" !!
(Je weet toch nog dat ik jou ging BLIJVEN motiveren (knipoog)) en dan kan je weer naar de juristen toe !
Geniet van alle positieve steun !! 't is teken dat je daar dik geapprecieerd wordt !!

Knuf uit Dilbeek !

Gepost door: Hello | 11-09-07

Ja, in zo'n periode leert men zijn échte vrienden kennen hé. Toen mijn man heel ziek was, ben ik ook erg verschoten. Soms kwam de steun uit onverwachte hoek.
Liefs

Gepost door: oortje | 11-09-07

De commentaren zijn gesloten.