28-09-07

Basta!

De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze,.... en ik ben aan mijn laatste chemo loodjes begonnen. Na weken, wat zeg ik, maanden dapper gestreden te hebben, lijkt mijn lichaam de handdoek iets te vroeg te willen neerwerpen. Ik voel al een tijdje dat het moeilijker werd om te recuperen tussen de wekelijkse chemo-sessies door, maar nu is ook de misselijkheid en het braken terug. Eten smaakt niet, en de gedachte aan water alleen al doet me overgeven,... dus zitten we weer aan het appelsap en de joegoertjes...en beperken mijn 'uitstapjes' zich tot de 15 stappen tussen de sofa en het toilet,... 16 weken taxol en gemzar.... ik zal het geweten hebben......

08:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

27-09-07

PC -trouble

Ben een tijdje out geweest. Mijn gloednieuwe laptop leek er nu al de brui aan te geven. Niet willen opstarten,... blokkeren, internet verbinding die om de 3 minuten weg valt....En nu ineens wil ie weer mee...En ikke blij, want heb momenteel totaal de energie niet om naar de winkel te gaan waar ie aangekocht is geweest om hem daar te laten maken.

 

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-07

scampi's en mijn oude ik

'Ik wist niet dat vermoeidheid zo'n pijn kon doen', zucht ik. Stilte aan de andere kant. 'Goh ja', onderbreekt mijn gesprekspartner de stilte lachend, ' met het goede nieuws van begin deze week, lijkt het wel of ik vergeten ben dat je natuurlijk nog ziek bent. Ik kan me voorstellen dat de vermoeidheid moet doorwegen', vervolgt ze, ' maar allé, het is het toch allemaal waard hé.' Hummm, tuurlijk, is het het allemaal waard, but that wasn' t the point I wanted to make,... ik wou gewoon een beetje leuteren over die vermoeidheid waar ik geen vat op heb... en die mijn hele zijn, doen en laten bepaald en overneemt.

Later die avond. 'Het gaat niet, hé' zegt de hubbie, terwijl ie geconcentreerd z'n scampi ontleed. 'Nee', zeg ik, 'ik ben zooooo moe, maar zooooo moe, zo moe dat het pijn doet.'.... 'Dus je hebt pijn?' vraagt ie terwijl hij de pootjes van het scampi lijfje rukt.....'Bovenop de vermoeidheid, ja, .. heb ik ook spierpijn en gewrichtspijn', antwoord ik terwijl mijn scampi onthoofd. 'Dan neem je toch een Dafalgan?' zegt ie terwijl ie het scampi hoofdje van m'n bord vist en leegslurpt ( ja, de hubbie doet dat,... het is volgens hem het lekkerste deel van de scampi en dus zonde om weg te smijten.). Ik kijk hem gestoord aan en zeg: 'Komaan, moeten we dit gesprek nu weer opnieuw hebben? Je weet hoe ik over pijnstillers denk,... het is mijn ding niet,... als mijn lichaam pijn heeft dan wil ik het weten, dan wil ik het voelen,....en niet verdoven met een pijnstiller die de pijn welliswaar stilt, maar de oorzaak niet aanpakt.'....'Hmm, zegt hij, terwijl ie z'n vingers aflikt, 'dan zal het wel meevallen met die pijn van jou,... want als ik pijn heb, dan moet ik een Dafalgan hebben anders functioneer ik niet meer, zo erg is die pijn.'..... hmmm, denk ik, dat weet ik,... als jij pijn hebt, dan lig je meteen op sterven, en kan alleen de dokter op de spoeddienst je geruststellen dat het maar hoofdpijn of een stijve spier is.... ' ach, zeg ik en kuis m'n vingers af aan een servietje, laat ook maar, je kunt het niet snappen.'...'Nee', zegt de hubbie, terwijl ie me ietwat droevig aan kijkt, ' daarin heb je gelijk,... ik snap niet wat het is zo vermoeid te zijn dat het pijn doet, en evenmin snap ik dat als je pijn hebt, je geen pijnstiller wilt nemen. Maar', vervolgt hij vrolijk, ' nog 3 weken en je bent er van af. En dan ben je weer de oude.' Waarbij hij triomfantelijk een scampi in z'n mond steekt en met z'n vettige hand zachtjes op m'n knie slaat.  

Ik kijk naar de vettige afdruk op m'n broek en zeg niks. Soms wou ik dat de dingen zo simpel lagen als de hubbie het voorstelt... Maar ik weet dat het binnen 3 weken nog lang niet afgelopen is. De chemo stopt dan wel misschien, maar ik ben er dan nog lang niet 'van af'. En die oude ik,....ik vrees dat die nooit meer terugkomt. De oude ik is ergens in de strijd tegen de kanker gesneuveld,.... wanneer weet ik niet juist, maar ik weet wel dat ze er niet meer is....In stilte is ze heengegaan, zonder waarschuwing, zonder afscheid, ...Ineens was ze er gewoon niet meer. Misschien is dat wel het grootste offer dat kanker eist... het besef dat je niet meer bent wie je ooit was, en dat je ook nooit meer die persoon zal kunnen zijn...

Mijn nieuwe ik is er nog niet....ik merk wel al een paar trekjes die me helpen te ontdekken wie die nieuwe ik zal zijn,... maar ze ze heeft geen haast, mijn nieuwe ik,... dus zit ik momenteel in een soort twilight zone....en is het gewoon nog steeds me, myself and cancer.....

10:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

19-09-07

Zaterdagmorgen

Zaterdagmorgen is heilig voor mij.... Het had z'n sacrale status al verworven toen ik nog deel uitmaakte van de werkende bevolking, maar nu nog kan ik zo genieten van 'onze' zaterdagmorgens....De hubbie moet vaak werken op zaterdag,... en dan hebben zoonlief en ik het huis dus voor ons alleen.....En reken maar dat de muizen dansen als de kat van huis is.... Vanaf het eerste teken van leven in de slaapkamer van zoonlief tot het moment dat ie z'n middagdutje doet worden alle pedagogische regeltjes en regelmaat ongegeneerd genegeerd.... Op zaterdag morgen leven we ons volledig uit... Dollen in het grote bed van mama en papa, boterhammen eten voor de TV, 4 keer dezelfde bumba of Nijntje aflevering zien, in de pyama door de tuin hollen, dansen op en meebrullen met foute muziek... alles mag, alles kan,... the sky is the limit....Ik ben dan ook altijd redelijk verontwaardigd als er onverwacht bezoek aan de deur staat.

Zo ook deze zaterdag,....Ik was net uit volle borst 'verdomd (vergeef me m'n duits) ich liebe dich' aan het meebrullen terwijl zoonlief vrolijk klappend achter me aan huppelde, toen de bel ging. Enigzins betrapt keken we elkaar aan,....konden we nog doen alsof er niemand thuis was? Hmm, moeilijk waarschijnelijk, want de muziek stond redelijk luid... Er zat niets anders op dan de deur te openen,.... zoonlief was ondertussen zoiezo al enthousiast naar de voordeur gelopen in de veronderstelling dat het of 'ama (oma)', 'pepe (z'n peter)', of 'amo(Armand de buurman)' kon zijn,...But no such luck,.... voor ons stond een vrouw van middelbare leeftijd met een keurig gestrijkte rok tot over de knie en een wollen gilletke, in het ene hand hield ze een boek vast en in het andere een aktetasje,.... een Jehova getuige!!!

Ik heb niks tegen die mensen, laat dat duidelijk zijn. Maar lang, lang geleden, toen ik nog jong en naïef was (we zullen het daar maar op steken), heb ik zo'n getuige eens binnengelaten, omdat ik het 'zielig' vond voor het menske dat ze op een zaterdagmorgen waarschijnelijk heel veel deuren op haar neus kreeg,....bleek dat menske helemaal niet zo zielig te zijn als ze eruit zag. Het was een bikkelharde tante die me het woord van God kost wat kost verkocht zou krijgen....Op alles had ze een weerwoord klaar, en bij elk sputterend woord van mijne tewege groeide haar overtuiging dat mijn arme ziel moest gered worden..... Needless to say, dat ik hier totaal geen zin in had op 'onze' zaterdagmorgen....De Jehova getuige had zoonlief ondertussen al overladen met complimentjes en zelfs al in z'n wang geknepen,... ik keek met lede ogen toe,.... toen richtte ze zich tot mij en zei ze vrolijk dat ze met mij kwam praten over God..... Ik zuchtte, en zei dat dat heel vriendelijk was maar dat ik niet geïnteresseerd was....Ze keek me onderzoekend aan en zei dat ze het wel begreep, want ik was immers islamitisch, maar dat ze toch blij was dat ik geloofde in de Goede Heer...Voor een seconde keek ik haar vertwijfeld aan,... huh, islamitisch? ....'Niet laten merken dat je verward bent' flitste het door m'n hoofd, 'laat haar denken wat ze wilt,...als je het goed aanpakt sta je binnen de 3 seconden weer te shaken met zoonlief'.... Ik knikte, en zei dat ze gelijk had..... ze wenste me nog een prettige dag en ramadan en weg was ze..... het was pas toen de voordeur terug in het slot klikte, dat ik besefte dat ze zich waarschijnelijk had laten (mis)leiden door de sjaal die rond m'n hoofd gedrappeerd zit.....Ik moest er om glimlachen,...Had ik dan het enige 'voordeel' van kanker gevonden? Het houdt jehova getuigen buiten?....In ieder geval,... Ik heb 'verdomd, ich liebe dich' op repeat gezet en onder het aanmoedigend geklap van zoonlief, verder gebruld alsof we nooit onderbroken waren!!!

10:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-09-07

PET scan: de resultaten

Gisteren heb ik gehuild.... van vreugde... toen de dokter het goede nieuws meldde, vulden mijn ogen zich spontaan met tranen, ... alle spanning van de afgelopen maanden, alle hoop, alle wanhoop die ik de voorbije maanden gevoeld heb, rolden nu over mijn wangen,... grote, zoute tranen vonden hun weg naar mijn mond,... een mond die geen second stil stond: was ze wel zeker, was de scan wel goed gelukt, deelde de andere oncoloog ook haar mening? .....Ja, verzekerde ze me, meerdere oncologen hadden mijn scan en medisch dossier gezien, en iedereen was het er over eens..... Mijn evolutie is het soort van medisch wonder dat hen op de been houd, dat hun de moed geeft om hun job dag in dag uit te doen. Mijn kanker en mijn lichaam zijn de uitzondering op de regel ... als ik hen mag geloven een klein medisch wonder.... De uitzaaiingen die een paar maanden terug nog een grote zwarte vlek op de scan waren en half m'n lever in beslag namen, zijn niet meer zichtbaar,....en de woekerende tumor in mijn borst, die in april nog de grote leek te hebben van mijn galblaas, is nu niet veel groter meer dan een naaldenkopke ....

Nu ben ik de voorbije maanden heel wat wijzer en realistischer geworden, en weet ik ook dat een individuele, of zelfs verschillende individuele cellen niet zichtbaar zijn op een scan,.... dus op zich kan er misschien nog wel 'iets' zitten in mijn lever,... en is misschien nog niet àlles weg,....en 'onzichtbare' dingen baren me misschien wel  evenveel zorgen als zichtbare dingen,.....vooral als ik bedenk dat de oncologe me had gezegd dat de kans dat uitzaaiingen volledig verdwijnen heel klein is,... aan de andere kant, als ze spreken van een medisch wonder, misschien behoor ik dan wel niet bij die kleine kans....Uiteindelijk heb ik sinds het begin van mijn kanker avontuur altijd al bij de kleine kansjes gezeten hé.... "een kleine kans borstkanker te krijgen op 28".... "een kleine kans (5-10%) dat ik het haal"  ....." een kleine  kans dat mijn lichaam goed reageert op de wekelijkse chemo" dus waarom zou ik nu eigenlijk ook niet die kleine kans hebben dat de uitzaaiingen inderdaad volledig verdwijnen...

Ik blijf voorzichtig hé,... blij, gelukkig, overgelukkig zelfs,.... ik heb gisteren samen met zoonlief en de hubbie verschillende vreugdedansjes rond de tafel gedaan, ...maar toch voorzichtig .... het einde van de behandeling komt misschien wel in zicht, maar we zijn er nog lang niet..... Ik heb nog 3 zware (volledige dosis) chemosessie voor de boeg, waarna er wordt overgegaan op Feraman (?? kan dat?). Een pilletje dat ik dagelijks moet nemen en mijn lichaam in een menopostale staat moet houden. Als de situatie gedurende 2 maand stabiel blijft dan, zullen ze de tumor verwijderen met een borstsparende operatie, gevolgd door bestraling om de laatste restjes kwaad letterlijk weg te branden....

Het voelt wel raar, hoor,.... zelfs een beetje eng te weten dat ik binnenkort stop met chemo ... Ookal heb ik er zo vaak op gevloekt en vervloekt,... toch lijkt het nu dat ik afscheid moet nemen van een 'strijdmakker' en dat ik en mijn lichaam er binnenkort alleen voor staan .... dat het nu aan 'mij' is om te bewijzen dat ik het ook in mijn eentje aan kan.....

Maar daar gaan we nu nog effe niet aan denken,... ik ga genieten, genieten, genieten van mijn goede nieuws,.... en reken maar dat er desondanks de vermoeidheid nog heel veel vreugdedansjes rond de tafel zullen plaats vinden....

09:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

16-09-07

Hollywood killed romance, volgens de hubbie

De hubbie en ik hebben een héél uiteenlopende visie op romantiek.... 8 jaar geleden toen we elkaar nog vollop aan het ontdekken waren, wilde hij wel eens een toegeving doen en verraste hij me wel eens met een gedichtje, een bloempje of een origineel cadeautje, ..... maar sinds we getrouwd zijn, krijg ik met een beetje geluk een bos rode rozen op onze trouwdatum en sinds kort ook op moederdag,... maar verder,... nada, nothing, noppes de botten, om nog maar te zwijgen over kleine lieve briefjes, etentjes bij kaarslicht en andere onverwachte cadeautjes waar wij vrouwen zo gek op zijn,....Als ik het onderwerp opbreng, dan krijg ik gegarandeerd een hele monoloog over hoe het eigenlijk allemaal Hollywood z'n fout is....huh???....Volgens hem dringt Hollywood immers een onnatuurlijk beeld van de man op en heeft het romantiek zodoende langzaam vermoordt, want, nog steeds volgens de hubbie.... hoe kunnen bloemen, etentjes en briefjes op de ijskast nu nog romantisch zijn,... ales elke A en B film het 'misbruikt' om z'n vrouwelijk publiek aan te dikken?...*diepe zucht*... whatever,... misschien heeft ie wel gelijk, but please forgive me than for being (a hairless) bimbo die toch wel kan genieten van deze commerciële romantiek...

Het toppunt van romantiek voor de hubbie is... wanneer ik naar de keuken ga om iets te gaan halen voor mij, en dan terug kom met ook iets voor hem,... olijfjes, iets om te drinken, ongeacht wat,... maar het feit dat ik iets meebreng zonder dat hij er om heeft gevraagd, vind ie zooooo romantisch en het ultieme bewijs dat we op dezelfde golflengte zitten,.....???....Ach, uiteindelijk is het wel gemakkelijk voor mij,... veel moeite moet ik niet doen,.. gewoon nu en dan eens tijdens de reclame naar de keuken gaan, en de hubbie z'n avond is ook weer goed...

Groot was dan ook mijn verassing, toen de hubbie deze morgen terug kwam van de markt met een grote bos bloemen....(moederdag? no...trouwdatum? no.....)... Z'n ogen glunderden toen ik hem onderzoekend aankeek... 'Dat had je niet verwacht hé?' zei hij trots, 'en er is meer. Weet je waarom je deze bloemen krijgt?'... Het weinige dat nog overblijft van mijn wenkbrauw had zich ondertussen al gebogen tot een frons om mijn onderzoekende houding kracht bij te zetten..... 'wel', vervolgde hij, ' met deze bloemen wil ik je er  gewoon aan herinneren dat het leven, en het leven met mij erin, de moeite waard is om voor te vechten.... want je weet nooit wat er je nog allemaal te wachten staat,..... er zullen nog wel een paar ruzies komen,... maar wie weet ook nog heel veel onverwachte 'romantische' momenten.... en die wil je toch niet missen, hé'...

I was speechless.... De hubbie is nooit een man van veel woorden geweest, maar als ie dan iets zegt, dan is het wel raak.....

14:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-09-07

Niet...

Niet de kanker doet zo'n pijn
maar het veranderde leven
het anders zijn
De kanker voel je niet
die zie je in de ogen van de mensen
om je heen
die je liefhebben
En machteloos toezien hoe een
onzichtbare vijand
sloopt wat ze kennen
Ik ken de wapens niet en voel
me onbeschermd en overgeleverd.

Niet de kanker doet zo'n pijn
maar het overgeleverd zijn
aan vreemde handen en ogen
aan vreemde bedden en slangen die
me kluisteren
Terwijl ik alleen maar vrij wil zijn
Van de angst, van de schrik,
van het veranderde ik.

Maar ik geef de moed niet op.
Niet dus.

Lisan Lauvenberg

Sommige mensen kunnen het zo mooi en duidelijk uitdrukken...

10:01 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-09-07

PET scan

Gisteren werd ik weer in het ziekenhuis verwacht, voor een PET scan deze keer....Aan de hand van een PET scan kan men nagaan of de tumor en de uitzaaiingen nog grotendeels bestaan uit actieve kankercellen of dat er ook al een deel littekenweefsel 'bij zit'.... Heel spannend, want het is sinds midden juni geleden dat er nog eens naar de tumor in mijn borst is gekeken. De resultaten krijg ik maandag te horen,... wat wil zeggen, wachten, wachten en nog eens wachten.....

09:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-09-07

Mijn collega's...

Het is een groot cliché, dat je in moeilijke tijden ontdekt wie je vrienden zijn,..... maar het zou geen cliché zijn moest er ook niet wat waarheid in zitten...Toen mijn kanker werd vast gesteld, wist ik meteen dat ik op de onvoorwaardelijke steun van mijn familie en vrienden kon rekenen... maar ik had nooit verwacht zoveel oprechte steun te krijgen van mijn collega's....kaartjes om me op te beuren, bloemen om me er aan te herinneren dat ze aan me denken, e-mails met 'workfloor' nieuwtjes, telefoontjes om te horen hoe het met me gaat, de meest uiteenlopende cadeautjes, bezoekjes om te zien hoe het met me gaat, SMSjes op m'n chemo dag ... Zelfs nu nog, na 4 maand, word ik er wekelijks nog meermaals aan herinnert dat er ergens in het centrum van Brussel een groep mensen is die intens met me mee leeft.....Ik had dit nooit verwacht zoveel oprechte steun te krijgen uit een onverwachte hoek...

Eind november 2003 werd ik aangenomen door een internationale financiële instelling als interim kracht om documenten te scannen voor het electronisch archief. De job was niet echt uitdagend, maar precies wat ik zocht. Ik was er immmers heilig van overtuigd dat mijn 'bijdrage' in de financiële wereld van tijdelijke aard zou zijn. Ik ben een 'people persoon' en cijfertjes zijn totaal mijn ding niet,....Dus ik bleef solliciteren bij instellingen en organisaties die strookten met mijn idealen, ik nam deel aan de meest uiteenlopende toegangsexamens, maar verder dan een teleurstellend sollicitatiegesprek of een plaats op een wachtlijst geraakte ik niet. Om de eentoningheid van het scannen een beetje 'op te vrolijken' vatte ik de documenten bij momenten ook samen, wat mijn collega's wel konden apprecieren. Zodoende ontdekten m'n collega's dat ik meer in mijn mars had dan alleen maar scannen,... ik mocht al eens een wet opzoeken of achtergrond informatie checken voor een dossier. Het viel me op dat Compliance (anti-witwaspraktijken en anti-terrorisme financiëring), de afdeling waarop ik werkte, heel weinig te doen had met cijfertjes, maar eerder met wetten, het interpreteren van wetten, het opstellen van interne beleidsdocumenten, het trainen en informeren van personeel over witwas- en terrorisme financiëring technieken, het opvolgen van de wereldpolitiek en anticiperen op de mogelijke invloed dat zou kunnen hebben op ons klantenbestand en de financiële wereld, bijstand leveren aan interne afdelingen die juridische kwesties moeten oplossen,... allemaal dingen die op zich wel heel interessant waren,... Maar ja, het was en bleef de financiële wereld,.... and that wasn't my cup of tee.

Na 9 maanden werd ik voor de keuze gezet. Mijn interim contract kon niet meer verlengd worden, maar indien ik interesse had... er lag een vast contract op mij te wachten. De bal lag in mijn kamp....ik heb er een paar slapeloze nachten over gelaten,.... But who was I kidding, ik reageerde steeds minder vaak op een advertentie en de motivatie om nog aan toelatingsexamens deel te nemen was ver zoek. Tot grote vreugde van mijn 2 collega's heb ik getekend en werd ik Compliance analyst. De voorbije jaren zijn niet altijd een joyride geweest,... ik ben een jong ding met een diploma communicatiewetenschappen temidden van een bende zelfzekere en ervaren bedrijfsjuristen... en net zoals 'wij', gewone mensen zal ik maar zeggen, vooroordelen hebben over advocaten en juristen, hebben 'zij' dat ook over ons. Ik heb vaak het gevoel gehad niet serieus genomen te worden, en dat teksten en memo's van mijn hand, altijd net ietsje voorzichtiger bestudeerd worden,.... niet totaal onterecht natuurlijk, ik ben de eerste om toe te geven dat ik geen juridische achtergrond heb, en dat ik vaak de indruk heb dat juridische teksten en wetten in het chinees zijn opgesteld...But I like a challenge, it keeps me motivated het beste van mezelf te geven, ...

Groot was dan ook mijn verrassing toen ik niet alleen oprechte steunbetuigingen kreeg van collega's met wie ik een goed contact onderhield, maar ook van collega's die me amper een 'goede dag' gunden... Hun steunbetuigingen zijn voor mij, in zekere zin, ook een erkenning van mijn werk..... en dat doet zooooo'n deugd en geeft me zoveel kracht om te blijven vechten...... ik denk niet dat ze ooit zullen beseffen hoe groot hun bijdrage is in mijn genezingsprocess.....

Ik mis ze wel,...'mijn' bedrijfsjuristen, de memo's, de deadlines, de persoonlijke babbels met mijn collega's...

08:48 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-09-07

Het gaat goed met me....

Of dat wil iedereen me toch doen geloven.....Familie, buren, vrienden, collega's, iedereen lijkt er zeker van te zijn dat het goed met me gaat.....Ik zie er beter uit en daar is ze blij om, weet iemand me te melden via SMS. Ze weet het via een collega die me onlangs gezien heeft..... Een andere vriend reageert laaiend enthousiast wanneer ik vertel dat ik begonnen ben een stuk van de muur te verven met magneetverf en er vervolgens een laag schoolbordverf over ga doen zodat zoonlief met de tijd kan kladeren op de muur.... Het doet hem deugd te horen dat het beter met mij gaat, voegt hij er nog aan toe. 'Het feit dat je terug bijkomt toont aan dat het beter met je gaat' weet iemand anders me te melden.... Uit de aankoop van een broek en een truitje leidt ook iemand anders af dat het beter met me moet gaan, als ik weer interesse heb in wat ik draag.... Nadat ik een korte samenvatting heb gegeven van de  laatste onderzoeksresultaten weet ook mijn gesprekspartner aan de andere kant van de lijn me te melden dat hij  al door had na 'hallo' dat het goed met me gaat want ik klink, volgens hem,  vrolijker dan de laatste keer dat we elkaar gesproken hadden.... Iedereen kan dus opgelucht adem halen, want het gaat goed met mij.....Halleluja, het gaat goed met mij...

Maar het lijkt niemand op te vallen dat ik na 20 minuten schilderen van magneetverf op de muur doodop ben en er amper nog in slaag de verfpot weg te zetten, dat als ik weet dat er bezoek komt, ik een hele morgen moet rusten en dat ik lang nadat het bezoek weer weg is, nog altijd futteloos in de sofa hang, dat ik in de weekends samen met zoonlief een middagslaapje moet doen als ik de avond wil halen, dat ik niet alles kan eten wat ik zou willen omdat ik dan een hele dag last heb van oprispingen, dat er nog altijd dagen zijn dat ik mijn zoontje de hele tijd in mijn armen zou willen houden omdat ik vrees dat er een moment zal komen dat ik het niet meer zal kunnen, dat ik nog altijd troost vind in de blogs van lotgenoten, dat gedichten of teksten over verlies, hoop of het leven me nog altijd tranen in de ogen bezorgen, dat ik blog omdat ik een uitlaatklep voor mijn emoties nodig heb, en dat er achter de stoere façade een klein en hulpeloos meisje schuilt dat een schouder nodig heeft om op te huilen....

21:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-09-07

geeeuuuuuuwwww (deel II)

Moe, doodmoe zelfs, en toch niet kunnen slapen...draaien en keren, keren en draaien,.... ik hoor de 'vaakluisekes' wel trippelen maar bijten willen ze niet,... ik tel schaapjes, maar na 55 worden mijn schaapjes afgeleid door de minuten op de wekker die tergend traag voorbij tikken, .... warme melk met honing kan misschien soelaas bieden, maar ik ben dan weer te moe om naar beneden te gaan en het klaar te maken....Van mijn gewoel krijg ik het warm, om het dan 5 minuten later zo zonder deken weer koud te krijgen... De TV dan maar aan, de canvascrack is iets te hoog gegrepen momenteel, Ranking de stars boeit niet echt maar ik houd het wel net lang genoeg (15 min.) op VTM uit om meegeteld te worden bij de kijkcijfers,....TV terug uit, PC-tje aan,... geen e-mails, weinig inspiratie om zelf iets te schrijven, ... dan maar een beetje reutelen over niet kunnen slapen,... ogen die beginnen pijn doen van naar het scherm te staren,..... misschien lukt het nu? Slaapwel!

22:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

geeeeeuuuuuwwwww....

Ik ben moe, heel moe,.....mijn lichaam is moe, heel moe,....de wekelijkse chemo's beginnen door te wegen. Het wordt elke week net ietsje zwaarder om te recupereren.... De maandagen volgen elkaar te snel op....Maar we moeten nog effe doorbijten,...

10:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-09-07

Tranen in de ogen...

Ik weet niet meer waar ik onderstaand tekstje juist gevonden heb, maar het zit al een tijdje in mijn pc-tje. Vandaag las ik het opnieuw en kreeg ik er opnieuw de tranen bij in  de ogen....

Indien ik je dragen kon
over je problemen en je angsten heen,
dan droeg ik je,
uren en dagen lang.
Indien ik de woorden kende
om antwoord te geven op je duizend vragen
over leven, over jezelf,
over liefhebben en gelukkig worden,
dan praatte ik met je,
uren en dagen lang.
Indien ik vrede in je hart kon planten
door geduldig te wachten en te hopen
tot het zaad van vrede in je openbrak
dan wachtte ik,
uren en dagen lang.
Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart
aan onmacht, ontevredenheid
en onverwerkt verdriet,
dan bleef ik naast je staan,
uren en dagen lang.

Maar ik ben niet groter,
niet sterker dan jij
en ik weet niet alles
en ik kan niet zoveel,
ik ben een vriend op je weg,
al uren en dagen lang.
En ik kan alleen maar hopen
dat je dit weet:
je hoeft nooit alleen te vechten
of te huilen
als je een vriend hebt
voor uren en dagen lang

21:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-09-07

Parceque je le vaut bien....

Ik heb nooit een speciale band gehad met mijn haar.... tot mijn 14de liep ik vaak met een kort kopke rond omdat mijn moeder dat mooi en vooral gemakkelijk vond. Daarna verzette ik me als een rasechte puber tegen de 3 maandelijkse kappersbezoekjes en liet ik m'n haar groeien. In die tijd durfde ik het ook al eens vol  gekke speldjes steken, of kleuren... ik heb zelfs een tijdje met krullen rondgelopen terwijl ik van nature heel stijl haar heb....Sinds ik werk stak ik m'n ondertussen best wel al lang haar altijd op.... omdat het gemakkelijk was. De kapper zag me, met wat geluk 2 maal per jaar om de puntjes bij te knippen. En dat was dan niet zozeer omdat ik vond dat het nodig was, maar om van het gezaag van m'n moeder of te geraken die niet snapte hoe ik met 'modelloos' haar kon rondlopen..... Dit alles om maar te zeggen dat ik 28 jaar lang haar op m'n kop heb gehad, maar dat ik daar verder niet bij stilstond.

Toen de haren met plukken begonnen uit te vallen, heb ik niet lang geaarzeld om het allemaal te laten afscheren. Dat ik mijn haar ging verliezen wist ik, maar in al mijn naïviteit dacht ik dat ik op een morgen ging wakker worden en dat ik al mijn haar op mijn kussen zou vinden. Ik had niet verwacht dat het een tergend langzaam proces zou zijn en dat ik mijn haren niet alleen zou tegenkomen op m'n kussen, maar ook op mijn kleren, op de grond, in mijn bord, in de douche en vooral op m'n zoontje. Dus heb ik er korte mette mee gemaakt en wat er nog stond laten afscheren. Mijn moeder had me graag met en pruikje gezien, maar ik heb voor sjaaltjes gekozen. Bij Veritas had ik een paar doekjes in verschillende kleuren gekocht en die dienen dan als basis waar ik verschillende sjaals bij combineer. Al zeg ik het zelf, het gaat me wel.

Ik heb nooit echt stil gestaan bij mijn hoofdbedekkingsrituelen. Als ik alleen thuis ben of slaap, dan loop ik alleen met met een doekje op mijn hoofd rond, is er bezoek of ga ik buitenshuis dan draag ik er een aangepast sjaal bij,... Net zoals bij mijn haar, dacht ik er verder ook niet bij na. Totdat iemand me vroeg hoe m'n man reageerde op m'n kale bol. Toen ik vertelde dat ie me nog nooit zonder doekje had gezien, reageerde ze enigszins verbaasd. Ze vond het vreemd dat ik zoiets niet kon of wou delen met mijn man. Ik vond het vreemd dat ze dat vreemd vond, maar ze had me wel aan het denken gezet. Waarom had ik mijn kale hoofd nog niet aan de hubbie, of laat staan aan iemand getoond? Schaamde ik me? Nee, totaal niet. Was er een probleem in onze relatie dat ik het gevoel had dat ik dat niet kon doen? Nee, de hubbie had al meermaals gezegd dat hij wou dat ik me op m'n gemak voelde, dus als ik zonder doekje wou rondlopen dat ik dat dan zeker moest doen.... dus wat was mijn probleem? Want blijkbaar zat ik wel een 'probleem'. Niet lang nadat die vriendin me aan het denken had gezet, had de sociale assistente immers een gelijkaardige opmerking gemaakt en eraan toegevoegd dat ze misschien dacht dat ik in een soort ontkenningsfase zat, omdat ik door altijd met een sjaaltje en/of doekje rond te lopen mijn 'ware ik'  verborgen hield voor mezelf en de buitenwereld.... Nu was het mijn beurt verbaasd te zijn... en te panikeren, want het laatste dat ik wou was dat ik met een onverwerkt trauma rondliep dat me jaren zou achter volgen en beïnvloeden.  Ik begon alles in vraag te stellen....mezelf, mijn manier met kanker om te gaan, de manier waarop ik over m'n ziekte praatte, de vragen die ik stelde aan de oncologen,.... was ik wel goed bezig? Ik heb daar best wel wat traantjes om gelaten, .... want misschien hield ik mijn eigen maar voor dat ik mijn kanker aanvaard had,.... misschien zou ik ineens instorten en het niet meer aankunnen en naast chemo ook therapie moeten volgen om 'eruit' te geraken.....grrrr, ik begon mijn sjaaltjes te vervloeken, mijn gedrag te overanalyseren en langzaam gek te worden van mezelf...

Kylie Minogue en Ilse De Meulemeester hebben me gered van mezelf.... hoe raar dat ook moge klinken.... In een interview over haar comeback, werd Kylie gevraagd over haar 'kanker'. Ze antwoordde dat ze het er eigenlijk niet wou overhebben, maar dat het een enorm impact had gehad op haar zijn en manier van denken. En dat ze heel vaak op de vloer van haar badkamer had liggen roepen, slaan en wenen.... toen ik dat las kreeg ik een beeld voor me van een kleine, nietige superster die in haar marmeren luxe badkamer volledig machteloos met gebalde vuisten lag te slaan en huilen en identiek dezelfde frustraties uitte zoals ik wanneer ik achter in de tuin stond te roepen in de wind.... En die herkenbaarheid was een geruststelling. Als iemand als zij dat deed en durfde toe te geven, dan mocht ik dat ook best voelen en toegeven (of aan toegeven). In een ander interview en boekje vertelde Ilse De Meulemeester dat niemand haar ooit zonder pruik had gezien. Eén keer was haar zoontje de badkamer binnen gewandeld toen ze haar pruik nog niet aan had, maar verder had niemand haar ooit gezien. Dat te lezen stelde me gerust dat ik blijkbaar niet de engiste was die niet de behoefte had om haar kale hoofd te tonen aan de wereld....en dat ik dus waarschijnelijk ook niet bezig was allerlei gevoelens te onderdrukken..... Een hele opluchting dus en veel goedkoper dan therapie....Tong uitstekend. (Ondertussen heeft de hubbie mijn kale hoofd wel al gezien, maar hij was niet echt onder de indruk....Knipoog) Uit dit alles heb ik geleerd en onthouden dat omgaan met kanker een heel individueel procces is, en dat niemand je kan zeggen hoe je het moet aanpakken... en dat mensen het misschien wel allemaal goed bedoelen als ze je willen bijstaan met raad, maar dat je uiteindelijk aan niemand, behalve dan aan jezelf verantwoording verontschuldigd bent.

De laatste weken valt me echter op dat, nu er geen haartje meer te bespeuren valt, ik meer met haar bezig ben dan ooit te voren, .... Ik let op het haar van de buurvrouw, van de actrices in mijn favoriete series, van de modellen in de boekskes, van de onbekende vrouw in de straat, van de oncologe en zelfs van de receptioniste in het ziekenhuis. De kleur, de lengte, het model....  ik ben er nog nooit zo gepassioneerd door geweest... Eenmaal mijn haar terug is, en ik genoten heb van mijn chemo-krullen, ben ik dan ook van plan om het helemaal anders aan te pakken,... ik snak nu al naar mijn eerste bezoekje aan de kapper. Ookal weet ik dat het nog wel een tijdje zal duren vooralleer ik genoeg haar heb dat ik het kan laten wassen en knippen toch scheur ik nu al kapsels (voor alle haarstadia:kort, medium, lang) uit..... En ik twijfel er sterk aan dat je me de komende jaren nog vaak met een rekkertje in mijn haar zal zien rondlopen....Knipoog

 

11:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-09-07

I have a dream...

Mijn sterrebeeld is Vis. En ik ben een typische Vis. Niet dat ik een trouwe aanhanger ben van horoscopen, of mijn privé en professioneel leven laat leiden door astrologische voorspellingen, maar als het al eens wil tegen zitten dan durf ik wel eens het eerste beste boekje open slaan en zien wat de sterrren erover te zeggen hebben. Zo zal ik ook nooit een nieuw jaar beginnen zonder eerst eens te lezen wat ik het komende jaar mag verwachten, om het dan op 2 januari alweer volledig vergeten te zijn. Maar goed, door alle boekjes die ik er al op nagepluisd heb, kan ik dus inderdaad stellen dat ik een typische Vis ben..... toch zeker als het op dromen en dagdromen aankomt.... in gedachte heb ik ons hele huis al gerenoveerd en heringericht, heb ik ook al een optrekje aan de kust gekocht en ingericht, en als ik een goeie dag heb kan er ook nog een finca in Andalusië of Portugal bij. Door de extra tijd die ik de voorbije maand 'cadeau' (let hier vooral op de ironische ondertoon) heb gekregen, heb ik al vele uren al dromende op de sofa of in bed doorgebracht.... wat als ik niet met de hubbie getrouwd was, maar met een Braziliaans grootlandbezitter of een Nederlands architect (met een heel leuk huis in het centrum van Amsterdam), hoe zou m'n leven er dan uitzien? Wat als zoonlief later zou trouwen met de toekomstige koningin Elizabeth (het leeftijdsverschil en verschil in afkomst negeer ik gemakshalve), zouden Philippe en Mathilde dan bij ons op koffie komen, of zouden wij dan altijd naar het paleis moeten gaan,.... dat zijn slechts een paar van de dingen waar ik me mee bezighoud. De laatste tijd fantaseer ik echter steeds vaker over leuke stofjes. Nu ben ik totaal niet artistiek of creatief aangelegd, maar ik ben wel graag met mijn handen bezig..... en zo (dag)droom ik al een paar weken van een 'eigen collectie' (ja, ik weet het, ik zie de dingen héél snel héél groot....) kinderkussens en lakentjes,... omdat kussentjes en lakentjes me relatief makkelijk te maken lijkt. Kussentjes met van die stoere en lieve prints... ik zie me al zitten achter mijn naaimachinetje omringd door kleurrijke stoffen. Mijn vriendinnen zijn enthousiaste klanten en via mond tot mond reclame raak ik langzaam bekend.... Deze morgen heb ik dan ook besloten om mijn gedagdroom niet te laten ontsporen tot het punt waar ik een collectie kussentjes maak voor baby Dior, maar eens daad bij de droom te voegen. Mijn moeder heeft een naaimachine, nu moet ik alleen de basics onder de knie krijgen en de originele ontwerpen zullen niet tegen te houden zijn... toch? Knipoog

Mijn zoektocht op het internet heeft wel effe een kleine domper op mijn enthousiasme gezet,...ik ging ervan uit dat er een overvloed van informatie over steken, stoffen, patronen en cursussen te vinden zou zijn, maar dat viel wel effe tegen. Dus vandaar een klein oproepje: iemand enig idee welke instelling of organisatie een cursus naaien voor beginners aanbiedt in de regio Brussel-Halle-Vilvoorde? Want ja, een klein detail dat ik vaak vergeet met al mijn gedagdroom over leuke stoffen, motiefjes en een grote klantendatabase.....ik kan (nog) niet naaien... maar ik heb de tijd, dus zal ik het wel kunnen leren....toch? Mocht er al interesse zijn... ik werk ook op bestelling...(dikke, vettige knipoog)...Knipoog

11:39 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |