02-10-07

borstsparende operatie

15 oktober heb ik een afspraak met de chirurg om 'mijn' operatie te bespreken.... en meldde m'n oncoloog gisteren vrolijk, er is geen enkele reden waarom het geen borstsparende operatie zou kunnen zijn. Terwijl het een 5 maand terug niet eens een optie zou geweest zijn omdat de tumor veel te groot was, is de tumor ondertussen zo klein geworden dat het een realistische en voor de oncoloog gewenste optie is. Alleen een scan en mammografie moeten uitwijzen of het technisch mogelijk is om met een borstsparende operatie mogelijk is om alles weg te halen wat er zit. Maar zei ie, met een geruststellende glimlach, ze kunnen al veel de dag van vandaag, dus ze zouden mijn borst wel kunnen redden.

'En als ik dat niet wil', vroeg ik hem. 'Wat als ik liever heb dat mij hele borst wordt verwijderd.' Ik voelde hoe m'n stem trilde op het moment dat ik het zei. Hij keek me onderzoekend aan, en zei dat met zijn ervaring, en met de vooruitgang die ik geboekt had over de voorbije maanden, hij echt niet dacht dat het nodig was om alles te laten verwijderen. Ik vertelde hem toen over de pijn die ik in mijn rechterzij voelde, geen bijzondere pijn, gewoon spierpijn bij het liggen, maar hoe ik gepanikeerd had toen ik ze donderdagavond voor de eerste keer voelde. Hoe ik er binnen de 3 seconden van overtuigd was dat de uitzaaiingen terug waren. Hoe ik vroeger zo niet was, en hoe ik zo niet wou zijn voor de rest van mijn leven. Hoe ik niet wou dat elke pijnscheut een onmenselijke paniekreactie zou teweeg brengen, hoe ik niet wou dat pijn een obsessie zou worden voor mij .... en dus dat ik misschien wel liever die borst gewoon liet weg halen. (De tranen rollen opnieuw over mijn wangen nu dat ik het hier neerschrijf. Want natuurlijk zou ik ook liever mijn borst houden, en wou ik ook dat ik geen keuze hoefde te maken...) De oncoloog begreep mijn ongerustheid en verzekerde me dat ik als patient het recht had om niet akkoord te gaan met hun advies en dat als ik me beter zou voelen indien mijn hele borst zou verwijderd worden, dat ze die wens dan zeker zouden respecteren. Maar dat is het hem nu juist, dit is geen wens van mij,.... verre van,... het is een keuze, ja,... maar geen wens... Die verdomde kanker toch hé....waarom moet die zoveel nemen en eisen,.....

En ja, ik weet dat veel vrouwen niet eens de keuze krijgen,... en dat in hun ogen ik nu misschien reutel over een luxe-probleem, en dat ik een reconstructie kan laten doen,... en dat vrouwelijkheid zoveel meer is dan een stel borsten,... dat weet ik allemaal en ben ik me heel bewust van,....en wat is een borst uiteindelijk in vergelijking met een grotere vorm van zekerheid? ... peanuts, niks dat weet ik.....maar toch...

Ik weet dat ik gewoon dankbaar zou moeten zijn dat ik nog leef, dat ik een tweede kans krijg,.... en dat ben ik ook, ik ben ongelooflijk blij en dankbaar,..... maar als ik heel eerlijk ben, ben ik ook ongelooflijk kwaad omdat zoonlief nooit een broertje of zusje zal krijgen, omdat ik ervoor 'kies' een borst te laten weghalen, omdat de kans groot is dat van het pilletje dat ik binnenkort ga moeten nemen om mijn  lichaam in een meno-postale staat te houden, ik tot 15 kg kan bij komen,.... Mijn omgeving heeft het over 'mijn overwinning' op kanker,...ik durf dat woord nog niet in de mond nemen, maar ik vraag me soms wel af, de dag dat het zo ver is, dat ook ik durf stellen dat ik kanker overwonnen heb, hoe gehavend ik uit de strijd ga komen... 

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

IK weet niet wat te schrijven , ...ik lees jouw stuk en denk te begrijpen hoe je je daaromtrent voelt . Maar tja , heb het zelf niet meegemaakt , kan dus alleen maar proberen "in te leven" !
Knuf uit Dilbeek !

Gepost door: Hello | 02-10-07

LEVEN Ik begrijp je verhaal zo goed. Het is inderdaad een keuze die je moet maken. Maar in "ons" geval is het enige wat telt "LEVEN" en "OVERLEVEN". De rest is hoe je het zelf kan aanvaarden. Borst of geen, 15 kg dikker of niet, menopauze verschijnselen... Ik kan er soms ook over zagen, maar als je even nadenkt, kom je tot de vaststelling dat we deze 2e kans inderdaad met beide handen moet aangrijpen, en op de rest niet te diep mogen ingaan. Doe wat jij het beste vindt voor jezelf... wij duimen hier voor jou !! Liefs en dikke knuffel.

Gepost door: Annick | 02-10-07

hoi Veel sterkte met het nemen van je beslissing. Ik hoop voor jou dat jij niet alleen bij de oncoloog gaat, neem steeds iemand mee zodat je met twee iets gehoord hebt. Ook tegen terminale mensen durft oncoloog zeggen dat ze zullen genezen na die of die behandeling. Wat jij natuurlijk niet bent maar laat ze niet met je sollen. Klinkt dit niet als Schallier?

Gepost door: groetjes | 02-10-07

Ik kan je heel goed begrijpen.
Ik zat vorige week ook weer in UZ Jette voor controles en dan gaan er weer zoveel vragen door je hoofd ....

Gepost door: bubbles | 02-10-07

Moeilijke beslissing is dat Tip : contacteer een andere oncoloog voor 'een tweede mening'. Dat doe je niet omdat je geen vertrouwen hebt in je eigen oncoloog, maar wel omdat anderen de zaken soms vanuit een ander standpunt zien en je nieuwe inzichten kunnen geven die je helpen bij je beslissing. Mij heeft het soms erg geholpen om klaarheid te zien waar er chaos in mijn hoofd was.
Succes.

Gepost door: cancer chick | 03-10-07

Moeilijke beslissingen in zo'n eerlijk relaas.

Gepost door: zapnimf | 06-10-07

De commentaren zijn gesloten.