09-10-07

De rolstoel

Mijn moeder zeurde er al een paar maanden om,.... om mij eens in een rolstoel op de dijk te 'mogen' rondduwen. Ik verzette me hier pertinent tegen.... 'k weet niet of het het geruite dekentje was dat ik er me bij inbeeldde, of de blikken van de mensen die ik dacht te krijgen, maar mij zou ze niet in een rolstoel krijgen.... I have my pride...... tot dit weekend dus..... Ze had het al met veel toeters en bellen aangekondigd dat ze me dit bewuste weekend in een rolstoel zou krijgen en dat we minstens 2 uur zouden gaan wandelen....

Was het het vooruizicht op mooi weer of het feit dat mijn wereldje de afgelopen weken wel heel klein was geworden wegens te zwak om meer dan 10 stappen te verzetten,.... ik weet het niet, maar ik ben overstag gegaan....'k denk dat mijn moeder haar geluk niet op kon....en nog voor ik me kon bedenken had ze al een rolstoel gehuurd en stond er een best wel hip exemplaarke voor de deur. Zoonlief vond het best wel spannend... zo'n 'kinderwagen' voor mama....

Voorbije vrijdag en zaterdag heb ik dus voor de eerste keer in maanden weer een paar uur op de dijk doorgebracht. Alle andere keren dat ik bij mijn ouders aan zee was, beperkte mijn uitjes zich tot de 700m van het appartement tot aan de dijk en dan 15 min. wandelen naar rechts of links. Effe rusten op een bankje of terrasje en dan weer terug naar huis. Ook wel gezellig hoor, maar zoals ik zei, je wereldje wordt wel klein zo. Vooral dat ik sinds de geboorte van zoonlief enorm kon genieten van lange wandelingen op de dijk....

Niet zeggen tegen m'n moeder, hé, maar ik wou dat ik het al veel eerder eens had uitgeprobeerd. Ik moet toegeven dat ik enorm genoten heb van mijn uitje in de rolstoel.... een geruite dekentje werd niet bij de rolstoel geleverd en mijn moeder had er geen liggen, dus die drempel was al weg, en de nieuwschierige blikken van mensen (als er al waren- want het viel me op dat er best wel veel mensen rondgeduwd worden in een rolstoel op de dijk) heb ik gewoon genegeerd ... En hoe belachelijk raar het ook moge klinken het voelde als een soort van overwinning, of misschien beter een soort van bevrijdend gevoel, toen ik over het punt rolde waar ik meestal moest zeggen: 'mensen, verder gaat niet meer voor mij'... Het zonnetje, het ongegeneerd naar mensen kijken, de extra tijd met zoonlief en mijn ouders (want anders blijf ik altijd alleen achter als mijn ouders gaan wandelen zijn met zoonlief),... ik heb er zooo van genoten!! Voor mij had de wandeling best want langer mogen duren...Knipoog

09:59 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Ooit kom hopelijk de tijd dat ze haar geluk niet opkan als ze je terug uit die rolstoel ziet klauteren en lange wandelingen ziet maken.

Gepost door: zapnimf | 09-10-07

Ik ben zo blij, zo blij voor jou dat je fijne dagen beleefd hebt. Ik ben blij dat je ondanks alles kunnen genieten hebt en weer een mooie herinnering bij op zak hebt. Zullen we een berichtje op vleugels naar de engelen verzenden om te vragen of er nog heel veel van deze dagen mogen komen?
Ik wens je ze in elk geval van harte toe!

Liefs
Sofie

Gepost door: Sofie | 10-10-07

Ben blij dat jullie ervan genoten hebben...
Knuffel

Gepost door: oortje | 10-10-07

wandelen Ik ken julie niet,maar ik ben blij voor je moeder die altijd het allerbeste voor je zal willen.
verder wens ik je nog een goede uitslag.

Gepost door: Ma Elly | 15-10-07

De commentaren zijn gesloten.