13-10-07

Zoonlief heeft een 'Bé'.... een knuffeltje, een vodje met een paardekopje.. Nu zijn er wel meerdere bé's in het jonge leventje van zoonlief ....insecten en andere kleine beestjes zijn bé's, beren en beertjes zijn bé's, en ook andere knuffeltjes zijn bé's.... Maar het vodje met paardenkop is de über 'Bé'... het is zijn houvast na een valpartij en toeverlaat bij het slapen... Omdat Bé ooit eens een paar uur vermist bleek, hebben we een tweede identieke Bé gekocht, die nu bij de oma ligt. Dus als zoonlief bij oma logeren gaat, dan blijft Bé hier omdat er aan de kust een tweede Bé is.

Zoonlief is momenteel bij oma gaan logeren. En ookal kan ik genieten van de stilte in huis als mijn kleine stoere jongen er niet is,... toch mis ik hem vaak op zo'n momenten.... dan zit ik in z'n kamer en besluipt me de gedachte (en vaak ook de traantjes) dat de kans bestaat dat er misschien een moment komt dat ik hem bij mij zal willen hebben, maar dat het niet meer kan omdat de kanker toch de winnende bovenhand neemt, en dat ik dan misschien spijt ga hebben van alle keren dat ie uitslapen ging bij oma en dat ik hem niet bij mij had.... Zo ook gisteren,... en tussen mijn tranen door viel mijn oog op Bé...Ik heb Bé genomen, en net zoals zoonlief altijd doet tussen mijn hoofd en schouder gekneld en ben met het dekbed over mijn hoofd in bed gaan liggen en heb gehuild, gehuild, gehuild tot ik uiteindelijk in slaap ben gevallen.... Ik weet dat het nutteloos en belachelijk is om jezelf de vraag te stellen 'waarom overkomt kanker nu juist mij?', maar soms kan ik er niet aan doen, en zou ik er alles voor over hebben om het antwoord te weten....

Is het dat ik te veel genoot van het leven, of net niet genoeg...

Is het omdat ik vorig jaar ooit eens 2 keer in dezelfde week Mc Donalds heb gegeten?

Is het omdat ik teveel geloofde in mijn eigen, of net niet genoeg....

Is het omdat ik de slechte gewoonte had om seedless druiven uit een plastiek bakske nooit te wassen vooralleer ik ze in mijn mond stak?

Is het omdat ik niet dankbaar genoeg was voor wat ik had, of was ik te dankbaar....

Is het omdat ik op een luie dinsdagavond wel eens mijn avondeten durfde over te slaan en gewoon een zakje chips voor TV at?

 Is het omdat ik nog zoveel dromen had, of heb ik er niet genoeg.....

Is het omdat sinds de geboorte van zoonlief sport zich beperkte tot een wandelingetje tot aan de bus of een wandeling aan zee?

Uren heb ik er al over gepiekerd....en ik weet dat ik het antwoord nooit zal weten, maar soms is de drang om het te weten zo groot en zo sterk dat ik mijn eigen gek maak. Want moest ik de kans krijgen te genezen van deze kanker dan zou ik zoooo graag willen weten wat ik moet of niet moet doen om te vermijden dat het terug komt...

09:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Waarom? Toen ik net na de diagnose dezelfde vragen stelde aan mijn arts zei hij dat ik één woord onmiddellijk uit mijn woordenboek moest schrappen, namelijk het woordje "waarom". De antwoorden die je zoekt zul je nooit krijgen, spijtig genoeg. Maar ook bij mij duikt die vraag nog regelmatig op.

Gepost door: Elly | 13-10-07

Moeder Mijn moeder overleed aan leukemie, amper 60
véél ouder dan u, en ik vroeg waarom, de dokter zei, als we dat wisten had er niemand kanker, dat was 20 jaar geleden.
Nu heeft mijn man longkanker ook 60 en de dokters ze weten het nog niet, en toch geven we de moed niet op, ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij deze ziekte de baas kunt, voor je kindje en je gezinnetje.
Heel veel sterkte
Nicolle

Gepost door: Nicolle | 14-10-07

g Ja, dat is een vraag die steeds weer komt, waarom ? en zoals je zelf schrijft we zullen het nooit weten.
Geniet van het mooie zonnige weertje. Waarom schijnt de zon vandaag hier bij ons ? Ook op die vraag zullen we nooit een antwoord krijgen.
Groetjes

Gepost door: Katy | 14-10-07

Ik word stil van wat je schrijft. Natuurlijk zit je met vele vragen... Vragen die je angstig maken en waar je tegelijk graag een antwoord op wilt...
Nét als jou zou ik het ook prettig vinden om enkele vraagtekens te kunnen vervangen door puntjes of uitroeptekens... maar helaas is dat in ons geval iets onmogelijks...

Ik wens je heel veel sterkte, kracht en bezorg je nu al 'n extra portie energie voor een goede start van de nieuwe week...

Liefs
Sofie

Gepost door: Sofie | 14-10-07

Toen mijn man zo ziek was , dacht ik ook dikwijls "waarom hij ?", en dan dacht ik direct daarna "waarom hij niet, en heel veel andere mensen wel", het is klote en niet eerlijk, maar een antwoord daarop zullen we dus nooit krijgen.
Knuffel

Gepost door: oortje | 15-10-07

Alles mag, behalve je schuldig voelen.

Gepost door: zapnimf | 15-10-07

Nog geen nieuws van de mammo?

Gepost door: Elly | 15-10-07

Op deze dinsdagmorgen denk ik aan jou ?
Hoe gaat het vandaag met je ?

Gepost door: Hello | 16-10-07

De commentaren zijn gesloten.