17-10-07

'weg'

Toen de diagnose werd gesteld, was één van mijn eerste en grootste zorgen zoonlief. Hoe zou dit alles zijn jonge leventje beïnvloeden? Van in het begin ben ik heel open geweest tegen hem. Mensen in mijn omgeving vonden het vaak overdreven dat ik een 13 maanden oud jongetje probeerde duidelijk te maken wat er met z'n mama scheelde, maar voor mij was het belangrijk, ookal besef ik ook wel dat ie er waarschijnelijk niet veel van snapte. Omdat ik besefte dat kanker en uitzaaiingen waarschijnelijk te hoog gegrepen waren voor een peutertje, beperkte ik me tot het woordje 'pijn',... mama had pijn in haar borst, in haar zij en ter hoogte van de port-a cath (om te vermijden dat ie in al z'n enthousiasme daar zou slaan of duwen als we samen aan het spelen waren) en daarvoor moest ze regelmatig naar het ziekenhuis en veel slapen. Of hij het begreep wist ik niet, maar ik dacht als ik het vaak genoeg blijf herhalen zal er wel iets blijven hangen. Nu, zoveel maanden later, weet zoonlief heel goed waar mama pijn heeft, weet ie wat het ziekenhuis is, en weet ie waarom mama veel moet slapen.

Een tijdje terug had zoonlief een verkoudheid en moest hij neusdruppeltjes nemen. Ik legde hem uit dat dat voor de pijn in z'n neus was. Toen ik een paar dagen later lag te rusten in de sofa, zei ik tegen zoonlief dat mama moe was omdat ze pijn had in haar borst. Hij keek me effe aan, liep toen weg, en kwam terug met de neusdruppeltjes die nog op tafel stonden. En heel trots schudde hij met de neusdruppeltjes op mijn borst waarna hij heel voldaan weg wandelde. Ik moet nog glimlachen als ik er aan terug denk. De onschuldige logica van een kind.

Gisteren vertelde ik hem dat mama binnenkort een paar nachten in het ziekenhuis zou moeten slapen omdat ze de pijn uit haar borst gingen weg halen. Hij wees naar mijn borst en zei 'pijn'. Ik herhaalde: Ja, mama heeft pijn in haar borst, maar die gaat de dokter weghalen.' Hij wees opnieuw naar mijn borst en zei: 'bors' en stak dan z'n handjes in de lucht en voegde er 'weg' aan toe. Ik grinnikte en zei: 'ja, mama haar borst gaat weg'. Hij klapte vrolijk en riep 'jaaaaa'. En eigenlijk heeft ie wel gelijk... is dat uiteindelijk niet de essentie.. dat de pijn in mama haar borst binnenkort weg is?..... en dat is inderdaad een applausje waard, men dunkt.

10:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik ben helemaal ontroerd en woordeloos.

Gepost door: Elly | 17-10-07

Mijn haren komen recht naar boven.... was het maar zo simpel zoals kinderen het bekijken he , zalig die logica van onze kids

Gepost door: oortje | 17-10-07

De commentaren zijn gesloten.