24-10-07

H&M, Ikea, Volvo en Zweedse vrienden

We kennen elkaar ondertussen zo'n 15 jaar, mijn Zweedse vriendin en ik. We hebben elkaar ontmoet tussen het huiswerk en de puberale hormonen door. En ookal waren we toen best anders, toch klikte er iets tussen ons. Zij had haar hart op haar tong, ik bewaarde liever de lieve vrede,.... zij zei altijd waar het om ging, bij mij moest je het soms tussen de regeltjes lezen, ... zij mocht (in mijn ogen) alles van haar ouders, ik mocht (in mijn ogen) nooit iets van mijn ouders,... zij slaagde erin alle leuke jongens aan de haak te slaan en de sulletjes te ontwijken, ik bleef met de sulletjes zitten en droomde van de leuke jongens,.... toch waren we onafscheidelijk....Liefdesverdriet, stomme ouders en dito leraars, puisten, eerste fuifjes, alles hebben we samen gedeeld... lief en leed zoals alleen twee 15-jarigen dat kunnen delen,... samen sterk, samen tegen de wereld.... onafscheidelijk... tot het moment dat ze terugkeerde naar Zweden....de eerste jaren verwaterde het contact een beetje, we gingen elk onze eigen weg,.. we hadden elk ons eigen leventje in ons eigen land. Maar telkens we elkaar spraken aan de telefoon, ongeacht of het nu een jaar of een paar maand geleden was dat we elkaar laatst hadden gesproken, leek het alsof het gisteren was dat we elkaar laatst zagen.... er waren nooit ongemakkelijke stiltes of onbespreekbare onderwerpen.

We trouwden en kregen kinderen en zagen dat het leven goed was, terwijl onze gesprekken vroeger gingen over jongens en uitgaan hadden ze nu gemoedelijk de overgang gemaakt naar boertjes, slapeloze nachten en eerste stapjes.....en toen kwam de kanker. Ik denk dat ik al een maand in behandeling was toen ik het haar verteld heb. Ik zal nooit vergeten hoe ze me onderbrak,.... iets in het zweeds riep en toen tegen me zei: 'Ok, ik heb mijn man en dochter wandelen gestuurd, ik ben er 100% voor jou'. We hebben toen heel lang gebabbeld. Over de kanker, over het leven, over de dood,....zij stelde direkte vragen, ik gaf direkte antwoorden,... ongecensureerd,... ze luisterde en liet me praten over mijn visie op de dood, over mijn angsten om zoonlief achter te laten, ....ze luisterde zonder te oordelen, zonder me te verplichten positief te blijven,... ze luisterde gewoon en stelde de vragen die ik nodig had om mijn gedachten te ordenen. Vanaf dan is ze wekelijks beginnen bellen,... elke zondagavond, ... de avond voor mijn nieuwe dosis chemo belde ze me met een dosis zweedse 'peptalk'.... soms waren het serieuse babbels, soms over koetjes en kalfjes, soms kon je horen dat we alle twee eigenlijk te moe waren voor een deftig gesprek en praatten we een beetje naast elkaar,... maar toch ze bleef bellen... en nimmer was er een twijfel in haar stem... ik zou het halen zei ze, ze beloofde me zweedse zomers, mid-zomer vieringen, Santa Lucia feestjes, een tripje met de mannen en kinderen naar Brazilië,... ze haalde haar hele trukendoos boven om mij de kracht te geven te blijven vechten.

 De laatste keer hadden we het over de komende operatie en mijn linkerborst.... een zwaar en persoonlijk gesprek,... zoals altijd luisterde ze  zonder te oordelen, zonder zich op te dringen,... toch leek het anders dan de andere keren,...er waren meer stiltes... en op een bepaald moment bleef het gewoon stil,...zij zei niets meer, ik zei niks meer,... ik hoorde haar snikken, en zonder te weten waarom begon ik ook te wenen.... zij in Zweden, ik in België....ze haatte het, snikte ze, dat ze zo ver zat, dat er zo weinig was dat ze kon doen,... dat ze niet zomaar het vliegtuig kon nemen en naar België kon komen, dat ze dat 7 jaar geleden wel nog zou gedaan hebben, maar dat ze het nu niet kon maken,... en dat ze dat haatte, dat alhoewel onze vriendschap niet veranderd was, er toch iets veranderd was, en dat terwijl ze vond dat ze eigenlijk bij mij moest zijn,.... Ik jammerde over de kanker en over hoe ze zich niet schuldig moest voelen, hoe haar telefoontjes kleine lichtpuntjes waren geweest, hoe ze meer had betekend voor mij dan ze zich ooit zou kunnen voorstellen,....zo hebben we een tijdje zitten jammeren en huilen,.... tot we ineens oude herinneringen zijn beginnen oprakelen, en voor we het wisten waren de tranen opgedroogd en lagen we plat van het lachen,... en heel eventjes waren we, ongeacht de kanker, de kinderen, de afstand en de leeftijd,... weer die twee gibberende puber meisjes van 15 die wisten dat ze samen de wereld aan konden.....

10:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Een mooie vriendschap!
Waardevol dat ze over de grenzen heen blijvend is en je steun geeft.

Gepost door: Marleen | 24-10-07

Ik kan mij voorstellen dat jullie allebei liever zouden willen dat de afstand kleiner was, maar ik heb de indruk dat deze "verre" vriendin ondanks de afstand meer voor je kan betekenen dan sommige mensen die dichterbij zijn. Misschien is het ook makkelijker om bepaalde (voor anderen pijnlijke) dingen op die manier te bespreken in plaats van tête à tête.
Koester haar! Zo'n vriendinnen zijn goud waard.

Gepost door: Elly | 24-10-07

Goud waard, zo'n vriendin.

Gepost door: zapnimf | 24-10-07

Ik kan mij voorstellen dat jullie allebei liever zouden willen dat de afstand kleiner was, maar ik heb de indruk dat deze "verre" vriendin ondanks de afstand meer voor je kan betekenen dan sommige mensen die dichterbij zijn. Misschien is het ook makkelijker om bepaalde (voor anderen pijnlijke) dingen op die manier te bespreken in plaats van tête à tête.
Koester haar! Zo'n vriendinnen zijn goud waard.

Gepost door: Elly | 24-10-07

Prachtig , hoe je jullie vriendschap beschrijft. Ik kreeg er de tranen van in mijn ogen.... Zo'n vriendschappen zijn zo kostbaar...en zo zeldzaam.
Knuffel

Gepost door: oortje | 24-10-07

Een vriendin met een grote "V" !!!!

Gepost door: Hello | 24-10-07

De commentaren zijn gesloten.