30-10-07

Ik wens je tijd

ik wens je geen rijkdom en vele talenten
ik wens je een léven van tijd en momenten
momenten van vreugde,
momenten heel stil
en tijd om te zien wat je ziel van je wil

ik wens je de tijd om te doen en te denken
niet alleen voor jezelf,
maar ook om te schenken

ik wens je de tijd, niet voor haasten en rennen
maar tijd om je blijdschap
en rust opnieuw te herkennen

ik wens je de tijd, niet om leeg te verdrijven
ik wens dat veel tijd je nog over mag blijven
als tijd voor verwond'ring
en tijd voor verblijden
in plaats van de tijd op de klok zien verglijden

ik wens je de tijd om naar sterren te grijpen
en tijd om te groeien en tijd om te rijpen
ik wens je de tijd weer te hopen,
weer te minnen
geen tijd te verliezen,
maar tijd te gewinnen

ik wens je de tijd toe jezelf te ontwaren
elk uur, elke dag opnieuw als geluk te ervaren
ik wens je de tijd ook om je zelf je schuld te vergeven
ik wens je jouw tijd toe,
jouw tijd om te leven

 Ik val in herhaling, maar wat ben ik jaloers op mensen die het zo mooi kunnen zeggen....

10:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-10-07

VIJFTV: Pink Ribbon Night op Vrijdag 26 oktober

Ik weet dat iedereen het zijne (of het hare) denkt rond de hele Pink Ribbon heisa, maar dat gaat er me deze avond niet van weerhouden om zoonlief ietsje vroeger in z'n bed te steken om het interview met Kylie Minogue te kunnen zien.... Ik beken, ik heb iets met Kylie,... ik weet niet of het is omdat ik haar vroeger (toen ik amper 10 was) heel stoer vond als Charlene in 'Buren' (ik vond Buren in z'n geheel heel stoer omdat  dat, samen met Eurosong, het enige niet-kinderprogramma was waar ik van mijn ouders mocht naar kijken), of omdat haar liedjes een hoog 'shake' gehalte hebben, of omdat de hubbie, toen we net ontdekt hadden dat ik borstkanker had, luidop de bedenking maakte: 'had Kylie geen borstkanker? En heeft zij het niet gehaald? Je gaat je toch niet laten doen door zo'n kleine prutske from down-under, hé'.... 

Vrouwen vertellen hun verhaal
In het kader van de Pink Ribbonthema-avond over borstkanker, zendt VIJFtv op vrijdag 26 oktober een exclusief interview uit met Kylie Minogue. Zij praat hierin voor het eerst openhartig over haar borstkanker.

Anne Marie Gilis ontvangt actrice Martine Jonckheere die zelf een borst liet amputeren nadat bij haar borstkanker werd vastgesteld. De tweede studiogast die opnieuw langskomt, is Sylvia Broeckaert, bekend als presentator-samensteller bij Klara, die na haar borstamputatie een volledige borstreconstructie heeft laten doen. De derde gast is Kristien die in 2006 te horen kreeg dat ze borstkanker had. Ze vertelde haar verhaal dit voorjaar in het Pink Ribbon-magazine waarvan de opbrengst integraal ging naar Kom op tegen Kanker. Anne-Marie gaat na wat er het laatste half jaar allemaal gebeurd is en hoe zij de Pink Ribbon-campagne beleefd hebben.

Positieve energie
VIJFtv-netmanager Lieve Vyverman: "VIJFtv wil met deze speciale Pink Ribbon avond de aandacht vestigen op borstkanker en mee de strijd voeren tegen borstkanker. Naast een intimistische documentaire en interviews/getuigenissen concentreren we ons vooral op positieve energie en hoe kunnen we dat beter doen dan onszelf nog eens te verwennen met Patrick Swayze in Ghost."

VIJFtv-gezicht Anne-Marie Gilis: "Ik schrik telkens wanneer ik weer hoor over iemand bij wie borstkanker is vastgesteld. Het aantal gevallen van borstkanker en zeker bij jonge vrouwen, is onrustwekkend. Het doet nadenken. Ik hoop deze vrouwen positieve energie en hoop te kunnen geven. We moeten vechten tegen borstkanker, ook dat is het toppunt van vrouwelijkheid en onze taak bij VIJFtv!"

Programma
19u55: Inleiding door Anne-Marie Gilis. Het eerste openhartige interview met Kylie Minogue. Hoe overleefde zij borstkanker?
20u30: Film: Four Extraordinary Women (2006)
22u20: Film: Ghost (1990)

11:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-10-07

'to-do' lijstje

Op één van de vele dagen die ik op de sofa heb doorgebracht had ik een mentaal 'to-do' lijstje gemaakt met grote en kleine dingen die ik zeker nog wil doen in mijn leven. Nu ben ik altijd al goed geweest in het maken van lijstjes, boodschappenlijstjes, lijstjes met mijn/de hubbie's goede en slechte kantjes, voornemens voor het goede jaar, lijstjes met boeken die ik wil lezen, films die ik wil zien, etc. .... maar het blijft vaak bij het opstellen van het lijstje, ... want vanaf het moment dat alles op papier staat, verliest het lijstje z'n magie een beetje en verdwijnt het ergens in de handtas of tussen een stampel oude tijdschriften. Daarom ook dat dit 'to-do' lijstje nooit op papier zal komen, maar veilig in mijn hoofd blijft. Er staat een beetje vanalles op dit 'beveiligde' lijstje gaande van reizen die ik nog wil maken en dingen die ik nog wil leren tot momenten die ik samen wil beleven met zoonlief en cadeautjes die ik wil kopen voor kerst. Het is zo een beetje mijn belofte aan het leven dat indien ik een tweede kans krijg, ik er volledig zal voor gaan en genieten van elk moment.

Eén van de zaken op het lijstje was met zoonlief naar een kinderboerderij gaan. En gisteren zijn we naar de kinderboerderij geweest. Ik keek er al een week naar uit! Nu is zoonlief best nog wel een beetje jong om het hele concept van een boerderij en alles wat daar gebeurd te vatten, maar hij heeft een ongewone fascinatie voor kippen en paarden, dus zijn geluk kon niet op toen er niet 5 maar wel 20 kippen rond liepen op de boerderij. Of ie evenveel genoten heeft van het uitje als ik weet ik niet, maar ik denk wel dat ie het leuk vond. Ik voelde me in ieder geval in de 7de hemel. Toen ik samen met zoonlief vol bewondering naar de traktor stond te kijken overkwam me een intens gevoel van geluk en trots. Het klinkt belachelijk, ik weet het,  maar een paar maand terug hoopte ik op en smeekte ik om een kans om nog ooit met zoonlief naar een kinderboerderij te mogen gaan, en om er dan gisteren met zoonlief te mogen staan op dat erf,... En trots omdat ik mijn belofte houd om de zaken op mijn 'to-do' lijstje waar te maken.

Maar het was wel een fysieke uitdaging. Ik was kapot gisterenavond.... voldaan en gelukkig, maar helemaal op. In al mijn enthousiasme had ik er totaal niet bij stil gestaan dat het misschien nog ietsje te vroeg was om zo'n uitstapje te doen. Maar wat we gehad hebben, kunnen ze me niet meer afpakken. En vandaag had ik toch geen plannen, dus doe ik het vandaag een beetje rustiger aan..... 

10:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-10-07

H&M, Ikea, Volvo en Zweedse vrienden

We kennen elkaar ondertussen zo'n 15 jaar, mijn Zweedse vriendin en ik. We hebben elkaar ontmoet tussen het huiswerk en de puberale hormonen door. En ookal waren we toen best anders, toch klikte er iets tussen ons. Zij had haar hart op haar tong, ik bewaarde liever de lieve vrede,.... zij zei altijd waar het om ging, bij mij moest je het soms tussen de regeltjes lezen, ... zij mocht (in mijn ogen) alles van haar ouders, ik mocht (in mijn ogen) nooit iets van mijn ouders,... zij slaagde erin alle leuke jongens aan de haak te slaan en de sulletjes te ontwijken, ik bleef met de sulletjes zitten en droomde van de leuke jongens,.... toch waren we onafscheidelijk....Liefdesverdriet, stomme ouders en dito leraars, puisten, eerste fuifjes, alles hebben we samen gedeeld... lief en leed zoals alleen twee 15-jarigen dat kunnen delen,... samen sterk, samen tegen de wereld.... onafscheidelijk... tot het moment dat ze terugkeerde naar Zweden....de eerste jaren verwaterde het contact een beetje, we gingen elk onze eigen weg,.. we hadden elk ons eigen leventje in ons eigen land. Maar telkens we elkaar spraken aan de telefoon, ongeacht of het nu een jaar of een paar maand geleden was dat we elkaar laatst hadden gesproken, leek het alsof het gisteren was dat we elkaar laatst zagen.... er waren nooit ongemakkelijke stiltes of onbespreekbare onderwerpen.

We trouwden en kregen kinderen en zagen dat het leven goed was, terwijl onze gesprekken vroeger gingen over jongens en uitgaan hadden ze nu gemoedelijk de overgang gemaakt naar boertjes, slapeloze nachten en eerste stapjes.....en toen kwam de kanker. Ik denk dat ik al een maand in behandeling was toen ik het haar verteld heb. Ik zal nooit vergeten hoe ze me onderbrak,.... iets in het zweeds riep en toen tegen me zei: 'Ok, ik heb mijn man en dochter wandelen gestuurd, ik ben er 100% voor jou'. We hebben toen heel lang gebabbeld. Over de kanker, over het leven, over de dood,....zij stelde direkte vragen, ik gaf direkte antwoorden,... ongecensureerd,... ze luisterde en liet me praten over mijn visie op de dood, over mijn angsten om zoonlief achter te laten, ....ze luisterde zonder te oordelen, zonder me te verplichten positief te blijven,... ze luisterde gewoon en stelde de vragen die ik nodig had om mijn gedachten te ordenen. Vanaf dan is ze wekelijks beginnen bellen,... elke zondagavond, ... de avond voor mijn nieuwe dosis chemo belde ze me met een dosis zweedse 'peptalk'.... soms waren het serieuse babbels, soms over koetjes en kalfjes, soms kon je horen dat we alle twee eigenlijk te moe waren voor een deftig gesprek en praatten we een beetje naast elkaar,... maar toch ze bleef bellen... en nimmer was er een twijfel in haar stem... ik zou het halen zei ze, ze beloofde me zweedse zomers, mid-zomer vieringen, Santa Lucia feestjes, een tripje met de mannen en kinderen naar Brazilië,... ze haalde haar hele trukendoos boven om mij de kracht te geven te blijven vechten.

 De laatste keer hadden we het over de komende operatie en mijn linkerborst.... een zwaar en persoonlijk gesprek,... zoals altijd luisterde ze  zonder te oordelen, zonder zich op te dringen,... toch leek het anders dan de andere keren,...er waren meer stiltes... en op een bepaald moment bleef het gewoon stil,...zij zei niets meer, ik zei niks meer,... ik hoorde haar snikken, en zonder te weten waarom begon ik ook te wenen.... zij in Zweden, ik in België....ze haatte het, snikte ze, dat ze zo ver zat, dat er zo weinig was dat ze kon doen,... dat ze niet zomaar het vliegtuig kon nemen en naar België kon komen, dat ze dat 7 jaar geleden wel nog zou gedaan hebben, maar dat ze het nu niet kon maken,... en dat ze dat haatte, dat alhoewel onze vriendschap niet veranderd was, er toch iets veranderd was, en dat terwijl ze vond dat ze eigenlijk bij mij moest zijn,.... Ik jammerde over de kanker en over hoe ze zich niet schuldig moest voelen, hoe haar telefoontjes kleine lichtpuntjes waren geweest, hoe ze meer had betekend voor mij dan ze zich ooit zou kunnen voorstellen,....zo hebben we een tijdje zitten jammeren en huilen,.... tot we ineens oude herinneringen zijn beginnen oprakelen, en voor we het wisten waren de tranen opgedroogd en lagen we plat van het lachen,... en heel eventjes waren we, ongeacht de kanker, de kinderen, de afstand en de leeftijd,... weer die twee gibberende puber meisjes van 15 die wisten dat ze samen de wereld aan konden.....

10:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-10-07

Energie

Mijn batterijen zijn zich weer aan het opladen en de groeiende energie toevoer voelt heerlijk aan. Sinds vrijdag voel ik me langzaam beter en sterker worden,... wat een heerlijk gevoel.... ik kan ondertussen weer gewoon naar de keuken gaan, een jogurtje halen, terug komen naar de living, beseffen dat ik een lepeltje ben vergeten en gewoon terug gaan naar de keuken zonder buiten adem te zijn of sterretjes te zien..... zalig is dat.... het huis begint langzaam weer aan te voelen als een thuis waar ik vrij kan rondbewegen, en niet langer als een gevangenis die me afzondert van de buitenwereld.

Het idee dat ik nu een paar 'vrije' weken heb vooralleer ik geopereerd word, stemt me ineens helemaal vrolijk. Niet dat ik wilde of grootse plannen heb, maar te weten dat ik bv. winterschoenen voor zoonlief kan gaan kopen zonder dat ik eerst een hele morgen moet geslapen hebben, en zonder achteraf het gevoel te hebben dat ik een marathon heb gelopen, is zo aanmoedigend en bevrijdend. Ik kijk er enorm naar uit om mijn wereldje langzaam aan weer groter te maken.... Heerlijk is het dit gevoel.....Dus als het hier de komende dagen rustig is,  weet dan dat ik van mijn herwonnen vrijheid aan het genieten ben! 

09:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-10-07

Afscheid nemen van een borst. Hoe doe je dat?

Ik kleed me uit en ga voor de spiegel staan. Ik staar haar aan. Heel lang. Het slachtoffer van deze oneerlijke strijd. Er overvalt me een droefheid. Ik weet dat het er niks mee te maken heeft, maar ik vraag me af of ik haar misschien had kunnen redden indien ik beter ‘m’n best had gedaan’, indien ik harder had gevochten. Ik schud de gedachte van me af. Ik weet dat ik er niks kan aan doen.

Ik vraag me af of ik een foto zou nemen van haar. Het idee lijkt me even logisch als raar. Ik kijk haar aan en vraag me af of ze fotogeniek is, mijn linker borst. Ik moet met mijn eigen lachen. Zie me hier nu staan. Ik besluit geen foto te nemen. Een ingekaderde borst gaat de pijn van het afscheid en verlies niet wegnemen.

Ik raak ze voorzichtig aan. Ze is warm en zacht. Ze lijkt zich van geen kwaad bewust,  bedenk ik me. Misschien is ze opgelucht dat ze nu eindelijk zo goed  als haar oude zelve is. Ik voel me schuldig dat net nu ze zich weer waardig een borst kan noemen, dat ik ze ga laten verwijderen.  Ik schud mijn hoofd. Waar ben ik mee bezig, vraag ik me af. Waarom maak ik het m’n eigen nog moeilijker dan het al is?

Ik denk terug aan alles dat we samen hebben meegemaakt. Het eerste BH’tje, de weinig tot de verbeelding overlatende topjes en decoltés in Brazillië, de ‘eerste keer’, borstvoeding, de mammografie.... we hebben een hele weg samen afgelegd. Van puber tot jonge vrouw. En binnenkort komt het moment van afscheid. Hoe je afscheid neemt van een borst weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik ze ga missen.

10:33 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-10-07

'weg'

Toen de diagnose werd gesteld, was één van mijn eerste en grootste zorgen zoonlief. Hoe zou dit alles zijn jonge leventje beïnvloeden? Van in het begin ben ik heel open geweest tegen hem. Mensen in mijn omgeving vonden het vaak overdreven dat ik een 13 maanden oud jongetje probeerde duidelijk te maken wat er met z'n mama scheelde, maar voor mij was het belangrijk, ookal besef ik ook wel dat ie er waarschijnelijk niet veel van snapte. Omdat ik besefte dat kanker en uitzaaiingen waarschijnelijk te hoog gegrepen waren voor een peutertje, beperkte ik me tot het woordje 'pijn',... mama had pijn in haar borst, in haar zij en ter hoogte van de port-a cath (om te vermijden dat ie in al z'n enthousiasme daar zou slaan of duwen als we samen aan het spelen waren) en daarvoor moest ze regelmatig naar het ziekenhuis en veel slapen. Of hij het begreep wist ik niet, maar ik dacht als ik het vaak genoeg blijf herhalen zal er wel iets blijven hangen. Nu, zoveel maanden later, weet zoonlief heel goed waar mama pijn heeft, weet ie wat het ziekenhuis is, en weet ie waarom mama veel moet slapen.

Een tijdje terug had zoonlief een verkoudheid en moest hij neusdruppeltjes nemen. Ik legde hem uit dat dat voor de pijn in z'n neus was. Toen ik een paar dagen later lag te rusten in de sofa, zei ik tegen zoonlief dat mama moe was omdat ze pijn had in haar borst. Hij keek me effe aan, liep toen weg, en kwam terug met de neusdruppeltjes die nog op tafel stonden. En heel trots schudde hij met de neusdruppeltjes op mijn borst waarna hij heel voldaan weg wandelde. Ik moet nog glimlachen als ik er aan terug denk. De onschuldige logica van een kind.

Gisteren vertelde ik hem dat mama binnenkort een paar nachten in het ziekenhuis zou moeten slapen omdat ze de pijn uit haar borst gingen weg halen. Hij wees naar mijn borst en zei 'pijn'. Ik herhaalde: Ja, mama heeft pijn in haar borst, maar die gaat de dokter weghalen.' Hij wees opnieuw naar mijn borst en zei: 'bors' en stak dan z'n handjes in de lucht en voegde er 'weg' aan toe. Ik grinnikte en zei: 'ja, mama haar borst gaat weg'. Hij klapte vrolijk en riep 'jaaaaa'. En eigenlijk heeft ie wel gelijk... is dat uiteindelijk niet de essentie.. dat de pijn in mama haar borst binnenkort weg is?..... en dat is inderdaad een applausje waard, men dunkt.

10:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-10-07

goed nieuws

Goh, ik weet totaal niet waar te beginnen.....er is zoveel te vertellen,.... de chemo zit erop!! Ik was zo opgelucht toen de oncoloog me dat vertelde. Een paar weken terug schreef ik nog dat ik het ergens een angstaanjagende gedachte vond om te moeten stoppen met chemo, omdat ik het ondertussen al zolang gewend ben om wekelijks mijn dosis te krijgen. Maar gisteren was ik zo blij,... de laatste weken zijn zo zwaar geweest, dat ik het gevoel had dat mijn lichaam niet veel langer zou willen meewerken met de chemo. Maar nu is het dus gedaan,...na 16 weken taxol en gemzar word me eindelijk wat rust gegund....

Verder toont de leverscan aan dat mijn lever het littekenweefsel dat er zat van de uitzaaiingen van binnenuit aan het afbreken is. Voor mij is dat op zich niet zo'n spectaculair nieuws, maar de oncoloog verzekerde me dat dit heel positief was, dat de lever zo vroeg in het genezingsproces zijn functies herneemt.

De beruchte mammo dan,... ik heb mijn oncoloog verteld over de manier waarop de dokter mij een paar slaaploze nachten had bezorgd door zo argeloos op het scherm te tikken met haar pen en de indruk te geven dat er van alles overal verspreid zat. Hij begreep mijn verontwaardiging en zei dat het waarschijnelijk de 'radiologische architectuur' van de mammo was...Wat ie daar mee bedoelt weet ik niet zeker maar het belangrijkste is dat in het verslag staat dat de tumor gelokaliseerd (dus niet overal versreid is) maar niet duidelijk afgelijnd is. In tegenstelling tot wat hij gehoopt had, is een  borstsparende operatie is geen optie. Ik ben daarentegen gerustgesteld dat mijn hele borst verwijderd wordt. De oncoloog waarschuwde wel dat alhoewel het een theoretische meerwaarde had om mijn heel borst te verwijderen, het geen waterdichte garantie was dat ik niet nog eens kanker kon krijgen in mijn andere borst.

In de namiddag had ik dan een afspraak met de chirurg om de operatie te bespreken en de datum vast te leggen..... 6 November is het zover.....dan wordt de kanker letterlijk uit mijn lijf gesneden.... gisteren was ik nog heel opgetogen over het feit en de datum. Vandaag heb ik er al wat meer dubbele gevoelens bij. Maar goed, het is onvermijdelijk en op zich heb ik alles over om die kanker uit mij te hebben.....dus we gaan nu niet beginnen leuteren.

Ik vind het best wel gek dat de behandeling nu ineens op z'n einde lijkt te komen. De chemo-fase is voorbij, de datum voor de operatie is gepland. Bovendien zal er geen bestraling volgen. Dus het lijkt wel of het na de operatie ineens 'gedaan' is. Als je dat al kunt stellen natuurlijk, dat het ooit 'gedaan' is. Ik moet wel dagelijks mijn pilletje Ferama (hormonenbehandeling) innemen en maandelijks op controle blijven gaan bij de oncoloog. Maar verder lijkt dat het wel zo'n beetje te zijn,....

De oncoloog waarschuwde me wel om het heel kalm aan te doen, niet teveel hooi op mijn vork te nemen en mijn lichaam voldoende tijd geven om te recuperen.... vandaag voelt in ieder geval nog niet veel anders aan dan voorbije dinsdagen,... behalve in mijn hoofd natuurlijk,... daar is alles net ietsje lichter en vrolijker....

 

 

10:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-10-07

Zoonlief heeft een 'Bé'.... een knuffeltje, een vodje met een paardekopje.. Nu zijn er wel meerdere bé's in het jonge leventje van zoonlief ....insecten en andere kleine beestjes zijn bé's, beren en beertjes zijn bé's, en ook andere knuffeltjes zijn bé's.... Maar het vodje met paardenkop is de über 'Bé'... het is zijn houvast na een valpartij en toeverlaat bij het slapen... Omdat Bé ooit eens een paar uur vermist bleek, hebben we een tweede identieke Bé gekocht, die nu bij de oma ligt. Dus als zoonlief bij oma logeren gaat, dan blijft Bé hier omdat er aan de kust een tweede Bé is.

Zoonlief is momenteel bij oma gaan logeren. En ookal kan ik genieten van de stilte in huis als mijn kleine stoere jongen er niet is,... toch mis ik hem vaak op zo'n momenten.... dan zit ik in z'n kamer en besluipt me de gedachte (en vaak ook de traantjes) dat de kans bestaat dat er misschien een moment komt dat ik hem bij mij zal willen hebben, maar dat het niet meer kan omdat de kanker toch de winnende bovenhand neemt, en dat ik dan misschien spijt ga hebben van alle keren dat ie uitslapen ging bij oma en dat ik hem niet bij mij had.... Zo ook gisteren,... en tussen mijn tranen door viel mijn oog op Bé...Ik heb Bé genomen, en net zoals zoonlief altijd doet tussen mijn hoofd en schouder gekneld en ben met het dekbed over mijn hoofd in bed gaan liggen en heb gehuild, gehuild, gehuild tot ik uiteindelijk in slaap ben gevallen.... Ik weet dat het nutteloos en belachelijk is om jezelf de vraag te stellen 'waarom overkomt kanker nu juist mij?', maar soms kan ik er niet aan doen, en zou ik er alles voor over hebben om het antwoord te weten....

Is het dat ik te veel genoot van het leven, of net niet genoeg...

Is het omdat ik vorig jaar ooit eens 2 keer in dezelfde week Mc Donalds heb gegeten?

Is het omdat ik teveel geloofde in mijn eigen, of net niet genoeg....

Is het omdat ik de slechte gewoonte had om seedless druiven uit een plastiek bakske nooit te wassen vooralleer ik ze in mijn mond stak?

Is het omdat ik niet dankbaar genoeg was voor wat ik had, of was ik te dankbaar....

Is het omdat ik op een luie dinsdagavond wel eens mijn avondeten durfde over te slaan en gewoon een zakje chips voor TV at?

 Is het omdat ik nog zoveel dromen had, of heb ik er niet genoeg.....

Is het omdat sinds de geboorte van zoonlief sport zich beperkte tot een wandelingetje tot aan de bus of een wandeling aan zee?

Uren heb ik er al over gepiekerd....en ik weet dat ik het antwoord nooit zal weten, maar soms is de drang om het te weten zo groot en zo sterk dat ik mijn eigen gek maak. Want moest ik de kans krijgen te genezen van deze kanker dan zou ik zoooo graag willen weten wat ik moet of niet moet doen om te vermijden dat het terug komt...

09:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

12-10-07

Mammo

De voorbije maanden heb ik al verschillende onderzoeken laten doen. En terwijl ik in het begin nog angstvallig probeerde de gezichten van het verpleegkundig personeel te lezen in de hoop zo te achterhalen of de resultaten al dan niet positief waren of niet, heeft de ervaring me ondertussen geleerd dat die mensen hun job routinematig doen en gewoon moeten zeker zijn dat de machine's werken en dat alles dat op de scan of echo moet staan er ook wel degelijk op staat. De evaluatie van de scan wordt gedaan door een onzichtbare dokter die mij niet kent of ooit gezien heeft en vormt de basis voor de conclusies van mijn behandelende oncoloog.

Groot was dan ook mijn verbazing toen er bij de mammo meteen naar oude mammo's werd gevraagd. Toen ik zei dat mijn oncoloog had gezegd dat ik mijn mammo's maandaag moest meebrengen voor de bespreking van de onderzoeksresultaten, zei ze dat ze mijn geval met de dokter zou bespreken. De verpleegster kwam terug en nam een mammo en wees me op het belang van altijd oude mammo's mee te nemen omdat ze anders niet konden vergelijken en geen evolutie konden vast stellen. Voor mijn tegengepruttel dat ik dacht dat er vandaag alleen een mammo zou genomen worden en dat de oncoloog de vergelijking tussen de nieuwe en oude mammo zou maken, had ze weinig gehoor. 'Zo gebeurde de zaken niet in het ziekenhuis' was al dat ze me wist te meldden alvoor ze naar een ander kamertje bracht waar de dokter een echo van mijn borst zou nemen.

Ik lag nog maar goed neer, of er kwamen 2 dokters al babbelend binnen. Vraag me niet wat ik heb tegen dokters die al babbelend een ruimte binnen komen waar een patient wacht, maar het geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel. Het geeft een indruk dat ze je er maar effe tussendoor bij nemen en eigenlijk niet kunnen wachten hun gesprek verder te zetten. De vrouwelijke dokter stelde zich voor en zei dat ze zonder oude mammo's weinig zou kunnen doen. Ik beloofde haar dat ik zou proberen ze nog diezelfde dag binnen te brengen. Ze kijkt naar mijn nieuwe mammo die op het scherm verscheen en vroeg me of ik wist hoe groot de tumor was op het moment dat de eerste mammo genomen was, ik zei dat ik dacht dat ie 6 op 8 cm was. Ze bevestigde dat ie ondertussen wel gekrompen was. Ze haalde het echo apparaatje boven en drukte er mee op mijn linkerborst. De mannelijke dokter zei meteen: 'hoe begin je zoiets te meten?' Zij antwoordde hem met: 'ja, het zit overal.' En om haar standpunt kracht bij te zetten tikte ze met haar pen op het scherm. Daar, daar, daar, daar, daar, daar,....Het tikken leek niet te stoppen. Ze zette het echo-apparaatje terug in z'n houder en zei dat ze zonder oude mammo's geen objectief verslag kon maken, dus dat ik die haar moest bezorgen en dan zou ze ervoor zorgen dat ze een evaluatie klaar had tegen maandag. Ze draaide zich om en tegen dat ze aan de deur waren, waren ze alweer in een gesprek verwikkeld. De  deur klikte dicht. Ik staarde naar de monitor... en probeerde me te herinneren wat de oncoloog had gezegd telkens we een scan bespraken, zwart was niet goed,... maar grijs op een lever scan ook niet,.. zou dat ook tellen voor een echo van een borst? Ik zag veel grijs, veel wit en veel zwart,... geen plekken, maar eerder slierten,....ik probeerde op basis van de cijfertjes die op het scherm stonden te achterhalen of ik naar een uitvergrote cm of 2 of 5 van mijn borst zat te kijken. Ik vloekte stil. Weer 3 dagen dat ik me zot zou piekeren. Ik was kwaad op mijn eigen dat ik me zo laten doen had, dat ik niet gereageerd had en vroeg wat ze bedoelde met 'daar, daar, daar,...'... Maar ik was ook zo verschoten, ik had niet verwacht dat er iets zou gezegd worden, en als er dan wel al iets zou gezegd worden, dat het in dezelfde lijn zou liggen als de resultaten van de voorbije onderzoeken. 

'daar, daar, daar, daar'... ik probeer er niet aan te denken, maar het gonst door m'n hoofd.

09:23 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-10-07

T(est)-Day

Morgen is T-day.  Een nieuwe T-day.  Scan. Echo. Mammo. Alles. The full package. De resultaten moeten bepalen of we nog verder gaan met chemo en wat er met mijn linkerborst gaat gebeuren. Meestal geeft het vooruitzicht op onderzoeken me een energie-boost omdat ik weet dat de resultaten een beter zicht kunnen geven op het verdere verloop van de behandeling. Maar niet deze keer, .... mijn batterijen zijn op, en de oplader is zoek. Ik kan niet meer....Ik ben zo moe, en dat is dan nog een understatement. Ik ben op, kapot,....uitgeput,... Ik weet dat het er bij hoort, maar toch....

 

10:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-10-07

De rolstoel

Mijn moeder zeurde er al een paar maanden om,.... om mij eens in een rolstoel op de dijk te 'mogen' rondduwen. Ik verzette me hier pertinent tegen.... 'k weet niet of het het geruite dekentje was dat ik er me bij inbeeldde, of de blikken van de mensen die ik dacht te krijgen, maar mij zou ze niet in een rolstoel krijgen.... I have my pride...... tot dit weekend dus..... Ze had het al met veel toeters en bellen aangekondigd dat ze me dit bewuste weekend in een rolstoel zou krijgen en dat we minstens 2 uur zouden gaan wandelen....

Was het het vooruizicht op mooi weer of het feit dat mijn wereldje de afgelopen weken wel heel klein was geworden wegens te zwak om meer dan 10 stappen te verzetten,.... ik weet het niet, maar ik ben overstag gegaan....'k denk dat mijn moeder haar geluk niet op kon....en nog voor ik me kon bedenken had ze al een rolstoel gehuurd en stond er een best wel hip exemplaarke voor de deur. Zoonlief vond het best wel spannend... zo'n 'kinderwagen' voor mama....

Voorbije vrijdag en zaterdag heb ik dus voor de eerste keer in maanden weer een paar uur op de dijk doorgebracht. Alle andere keren dat ik bij mijn ouders aan zee was, beperkte mijn uitjes zich tot de 700m van het appartement tot aan de dijk en dan 15 min. wandelen naar rechts of links. Effe rusten op een bankje of terrasje en dan weer terug naar huis. Ook wel gezellig hoor, maar zoals ik zei, je wereldje wordt wel klein zo. Vooral dat ik sinds de geboorte van zoonlief enorm kon genieten van lange wandelingen op de dijk....

Niet zeggen tegen m'n moeder, hé, maar ik wou dat ik het al veel eerder eens had uitgeprobeerd. Ik moet toegeven dat ik enorm genoten heb van mijn uitje in de rolstoel.... een geruite dekentje werd niet bij de rolstoel geleverd en mijn moeder had er geen liggen, dus die drempel was al weg, en de nieuwschierige blikken van mensen (als er al waren- want het viel me op dat er best wel veel mensen rondgeduwd worden in een rolstoel op de dijk) heb ik gewoon genegeerd ... En hoe belachelijk raar het ook moge klinken het voelde als een soort van overwinning, of misschien beter een soort van bevrijdend gevoel, toen ik over het punt rolde waar ik meestal moest zeggen: 'mensen, verder gaat niet meer voor mij'... Het zonnetje, het ongegeneerd naar mensen kijken, de extra tijd met zoonlief en mijn ouders (want anders blijf ik altijd alleen achter als mijn ouders gaan wandelen zijn met zoonlief),... ik heb er zooo van genoten!! Voor mij had de wandeling best want langer mogen duren...Knipoog

09:59 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-07

de zee en de zon

Zoonlief en ik genieten momenteel van een paar daagjes zee bij oma en opa. Ik weet niet wie er het meest van geniet, .... zoonlief van de gekke fratsen van de opa, of ik van het zalige 'ik laat alles voor mij doen door mijn lieve mama'...

11:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-10-07

borstsparende operatie

15 oktober heb ik een afspraak met de chirurg om 'mijn' operatie te bespreken.... en meldde m'n oncoloog gisteren vrolijk, er is geen enkele reden waarom het geen borstsparende operatie zou kunnen zijn. Terwijl het een 5 maand terug niet eens een optie zou geweest zijn omdat de tumor veel te groot was, is de tumor ondertussen zo klein geworden dat het een realistische en voor de oncoloog gewenste optie is. Alleen een scan en mammografie moeten uitwijzen of het technisch mogelijk is om met een borstsparende operatie mogelijk is om alles weg te halen wat er zit. Maar zei ie, met een geruststellende glimlach, ze kunnen al veel de dag van vandaag, dus ze zouden mijn borst wel kunnen redden.

'En als ik dat niet wil', vroeg ik hem. 'Wat als ik liever heb dat mij hele borst wordt verwijderd.' Ik voelde hoe m'n stem trilde op het moment dat ik het zei. Hij keek me onderzoekend aan, en zei dat met zijn ervaring, en met de vooruitgang die ik geboekt had over de voorbije maanden, hij echt niet dacht dat het nodig was om alles te laten verwijderen. Ik vertelde hem toen over de pijn die ik in mijn rechterzij voelde, geen bijzondere pijn, gewoon spierpijn bij het liggen, maar hoe ik gepanikeerd had toen ik ze donderdagavond voor de eerste keer voelde. Hoe ik er binnen de 3 seconden van overtuigd was dat de uitzaaiingen terug waren. Hoe ik vroeger zo niet was, en hoe ik zo niet wou zijn voor de rest van mijn leven. Hoe ik niet wou dat elke pijnscheut een onmenselijke paniekreactie zou teweeg brengen, hoe ik niet wou dat pijn een obsessie zou worden voor mij .... en dus dat ik misschien wel liever die borst gewoon liet weg halen. (De tranen rollen opnieuw over mijn wangen nu dat ik het hier neerschrijf. Want natuurlijk zou ik ook liever mijn borst houden, en wou ik ook dat ik geen keuze hoefde te maken...) De oncoloog begreep mijn ongerustheid en verzekerde me dat ik als patient het recht had om niet akkoord te gaan met hun advies en dat als ik me beter zou voelen indien mijn hele borst zou verwijderd worden, dat ze die wens dan zeker zouden respecteren. Maar dat is het hem nu juist, dit is geen wens van mij,.... verre van,... het is een keuze, ja,... maar geen wens... Die verdomde kanker toch hé....waarom moet die zoveel nemen en eisen,.....

En ja, ik weet dat veel vrouwen niet eens de keuze krijgen,... en dat in hun ogen ik nu misschien reutel over een luxe-probleem, en dat ik een reconstructie kan laten doen,... en dat vrouwelijkheid zoveel meer is dan een stel borsten,... dat weet ik allemaal en ben ik me heel bewust van,....en wat is een borst uiteindelijk in vergelijking met een grotere vorm van zekerheid? ... peanuts, niks dat weet ik.....maar toch...

Ik weet dat ik gewoon dankbaar zou moeten zijn dat ik nog leef, dat ik een tweede kans krijg,.... en dat ben ik ook, ik ben ongelooflijk blij en dankbaar,..... maar als ik heel eerlijk ben, ben ik ook ongelooflijk kwaad omdat zoonlief nooit een broertje of zusje zal krijgen, omdat ik ervoor 'kies' een borst te laten weghalen, omdat de kans groot is dat van het pilletje dat ik binnenkort ga moeten nemen om mijn  lichaam in een meno-postale staat te houden, ik tot 15 kg kan bij komen,.... Mijn omgeving heeft het over 'mijn overwinning' op kanker,...ik durf dat woord nog niet in de mond nemen, maar ik vraag me soms wel af, de dag dat het zo ver is, dat ook ik durf stellen dat ik kanker overwonnen heb, hoe gehavend ik uit de strijd ga komen... 

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |