22-11-07

Thanksgiving en de 3 wijzen uit Jette

Zoals elk jaar is ook deze 4de donderdag van November weer Thanksgiving voor onze Amerikaanse medemens. Mij was altijd wijsgemaakt dat op Thanksgiving de Amerikanen herdachten hoe hun Europese voorouders geholpen en gevoed werden door de autochtone bevolking bij hun aankomst op het Amerikaanse continent. Wikipedia denkt daar blijkbaar anders over, want nu lees ik dat onze Europese voorouders bij hun aankomst in Amerika blijkbaar zo onder de indruk waren van de overvloedige oogst dat zij niet beter wisten dan God hiervoor te bedanken... Thanksgiving is bijgevolg het Amerikaanse broertje van de Europese oogstfeesten die tijdens de middeleeuwen heel populair waren in onze contreien....Whatever, doet er uiteindelijk ook niet toe.....de onderliggende gedachte is dankbaar te zijn voor hetgene ons geschonken wordt.

Dankbaarheid,...heeft sinds kort een intense betekenis.....dankbaar voor het leven en voor het feit dat ik nog mag leven,  dankbaar dat de kans groot is dat ik zoonlief zal zien opgroeien en dankbaar dat ik weet wat het is dankbaar te zijn en niet langer alles zomaar 'for granted' neem.... Maar de grootste dankbaarheid voel ik misschien wel tegenover de 3 artsen die mij tijdens mijn 'overlevingstocht' hebben bijgestaan..... 'Mijn' 3 wijzen uit Jette... die, ongeacht het feit dat mijn overlevingskansen op 5-10% geschat werden, erin geloofden en er samen met mij voor gegaan zijn. Die mij de kans hebben gegeven er voor te vechten en tonen wat ik aankan. Mijn dankbaarheid naar hen toe is grenzeloos en amper in woorden te omschrijven.

(In orde van ontmoeting en niet in orde van voorkeur, alhoewel ik vrees dat het wel snel duidelijk is wie mijn voorkeur geniet...hehe..) Wijze 1: een zachtaardige en vrouwelijke oncologe. Iemand die leeft voor haar job, haar patiënten op hun gemak weet te stellen en je het gevoel geeft dat ze het oprecht goed met je meent. Nooit had ik het gevoel dat ik een domme vraag stelde of dat ik haar tijd verdeed. Ze is ook de enigste die ik soms een kijkje gunde in de donkere gedachten die schuil gingen achter de stoere façade. Ik voelde me 'veilig' bij haar en kwam altijd zelfzeker van mezelf en mijn herstel bij haar buiten. Wijze 2: poepie chirurg. Heeft de biopsie en operatie uitgevoerd. Mijn puberale neigingen telkens ik hem zag hebben spijtig genoeg belet dat het ooit tot een deftig gesprek tussen ons is gekomen. Maar buiten de looks was ook uit z'n gedrag af te leiden dat hij van een veel jongere lichting was dan de overige 2 wijzen en dat 'communicatie met patiënt' geen keuzevak was maar verplichte leerstof. Hij weet informatie op een heel duidelijke en relaxte manier over te brengen, zelfs wanneer ik bezig was te verdrinken in zijn ogen verstond ik nog wat hij zei of bedoelde. Hij stelt de dingen ook niet anders voor dan ze zijn. En dat was heel geruststellend. Toen ie zei dat het een heel agressieve kanker was, geloofde ik hem, en toen ie zei dat de operatie goed verlopen was geloofde ik hem ook.  Wijze 3: Hoofd van het oncologisch centrum en zonder twijfel een heel intelligente man. Maar spijtig genoeg klikte het niet tussen ons. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen, maar ik voelde me nooit echt op mijn gemak bij hem. Als ik zelf niet met vragen af kwam of hem vroeg naar de resultaten van bepaalde onderzoeken, duurden onze consultaties nog geen minuut. Bovendien leek ie er altijd van uit te gaan dat ik zomaar snapte waarom mijn lichaam al dan niet zus of zo reageerde op de chemo of waarom een testresultaat positief of negatief was voor het vervolg van de behandeling. Ik heb hem hier op een bepaald moment over aan gesproken, en hij was duidelijk gerustgesteld dat ie nu wist hoe en wat ie me kon zeggen, maar het heeft niet mogen zijn. Het is nooit echt goed gekomen tussen ons. Dit alles neemt echter niet weg dat ik erken dat hij een heel bekwame arts met een hoge kennis van zaken is en een hoog aanzien geniet bij zowel collega's als mede-lotgenootjes, maar tussen ons zal het nooit iets worden, vrees ik.

Ik heb heel lang nagedacht over hoe ik hen mijn dankbaarheid kan tonen. En ik ben er nog niet volledig uit. Hoe bedank je iemand die bij manier van spreken je leven heeft gered? Met een fles wijn en een doos pralines? I didn't think so....Maar hoe dan wel? Geen enkel geschenk kan uitdrukken hoe grenzeloos en oprecht mijn dankbaarheid naar hen toe wel niet is.... Een kaartje met een oprecht woord van dank, dan? ...Ik denk dat het zoiets zal worden eens ik de woorden heb gevonden....

11:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Op wijze 1 en wijze 3 kan ik (denk ik) een gezicht plakken. Op wijze 2 niet. Jammer, blijkt precies de knapste te zijn ;-)

Gepost door: els | 22-11-07

De commentaren zijn gesloten.