23-11-07

Haar

Een weelderige haarbos heb ik nog lang niet, maar de donshaartjes die sinds enige tijd mijn hoofd sieren zijn eindelijk talrijk genoeg om mijn hele schedel te dekken. Sinds een week loop ik dan ook zonder sjaaltjes in huis rond. Tot grote hilariteit van zoonlief. Hij is geboren met een grote bos haar en vindt mijn babyhaartjes blijkbaar heel grappig want hij kan het niet laten om met z'n babyborsteltje mijn piepjonge haartjes in en uit model te borstelen. De hubbie, en eigenlijk ik ook wel, vindt het wel iets hebben zo'n ultra-ultra kort kopje,... Dus...aangemoedigd door mijn mannen, besloot ik dan ook dat het moment was aan gebroken om na bijna 6 maand de wind nog eens 'door mijn haren te laten spelen'. Dapper stapte ik deze morgen de deur uit.... Het voelde een beetje als een 'coming out', zelfzeker aan de buitenkant maar binnenin toch een zeker angst om de confrontatie met de blikken en de reacties aan te gaan.....Mijn hoofdhuid was me alvast dankbaar,... de frisse lucht voelde zalig aan....De verbaasde blik van de overbuur negerend stapte ik vrolijk met zoonlief naar de auto.... op weg naar mijn testpubliek: zoonlief's onthaalmoeder,... ik had nog gedacht haar te bellen om haar te waarschuwen dat ze niet moest verschieten,... maar dan zou het lijken dat ik me eigenlijk een beetje schaam voor mijn koppie haar en dat terwijl ik er net best wel trots op ben. Bovendien wou ik een spontane reactie van een objectieve medemens om uit te maken of 'de wereld' al dan niet klaar was voor mijn sprietjes haar. Zodoende gingen we voor een 'verassingsaanval'..... En een verassing werd het,....I quote: "Amai, ja, ahum, da veranderd wel hé,.... allé, van n'een sjaal op uw hoofd, wat u trouwens goed ging (waarmee ze dus duidelijk insinueerde dat de huidige coupe mij niet ging),  terug naar.....goh, eigenlijk ben ik wel verbaasd hoeveel er al op staat"....hmmmm, enough said,.... ze was dus niet overtuigd. Maar we zijn nog niet ontmoedigd. Straks komt een collega langs, een heel eerlijke collega... Als ook zij aangeeft dat het misschien nog ietsje te vroeg is om al met kopje te lopen pronken, dan vrees ik dat mijn haartjes terug voor een poosje verdwijnen onder een sjaaltje om dan op kerstavond (wat trouwens het originele plan was, maar ik werd een beetje ongeduldig) een 'grand entree' te maken),.....

09:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Is jouw koppie en jouw haartjes. Niks aantrekken van commentaar. Bij zag je bijna niet dat ik haar aan het krijgen was. Het was n.l. spierwit (nou ja, grijs dan) Maar ik vond het heerlijk om zo weer rond te lopen. En als anderen daar een probleem mee hebben? Nou ja, is hun probleem en niet het jouwe. Gewoon doen wat je zelf lekker vindt.

Gepost door: Dita | 23-11-07

Niks aantrekken wat andere zeggen. Als jij en je gezin er zich goed bij voelen. Doen!!!

Gepost door: anita | 24-11-07

ijdelheid Eigenlijk kunnen de reacties van anderen me niet zo schelen, ... maar ik terwijl ik er een hele tijd niet tegen kon dat mensen me vertelden dat ik er goed uit zag (terwijl ik me niet zo voelde), wil ik nu juist wel dat mensen me zeggen dat ik er goed uit zie,...omdat ik me ook heel goed voel,... maar nu zegt niemand het natuurlijk. Dus als mijn koppie haar nog geen lovende reacties uitlokt, dan wil ik het best nog wel effe onder een sjaaltje verstoppen tot het moment dat er genoeg haar op staat....;)

Gepost door: me, myself | 24-11-07

Kort kopje Volg je gevoel,altijd het beste,laat ze denken,laat ze zeggen,babbelen doen ze toch,zegt men,he.
Weet je nog ongeveer 1 jaar geleden stond op de eerste bladzijde van de krant KYLIE Minoge,te stralen met haar heel korte haren en iedereen was tevreden met het positieve nieuws!

Gepost door: Maria | 27-11-07

De commentaren zijn gesloten.