30-11-07

Felicidade

Een zwoele stem klinkt uit de cd-speler. Ze bezingt het geluk, het gebrek aan geluk en het hunkeren naar geluk. 'Geluk kent geen eigenaar, het verdwijnt zonder waarschuwing' vervolgt de zwoele stem haar  zoektocht naar geluk. Ik ken dit liedje al lang, heel lang zelfs,... en heb het eigenlijk altijd een optimistisch en positief liedje gevonden, ongeacht het feit dat het eigenlijk over de onvoorspelbaarheid en de kwetsbaarheid van 'geluk' gaat. De onderliggende boodschap is voor mij immers dat geluk iedereen kan overkomen, en dat het feit dat je je de ene dag ongelukkig voelt,  niet betekent dat je de volgende dag niet gelukkig kan zijn.... En ik vind dat eigenlijk wel een mooie boodschap,.... alleen,.... deze morgen toen ik naar het liedje luisterde, hoorde ik deze onderliggende boodschap niet,... hoe hard ik ook probeerde, hoe hard ik het ook wilde. Ik heb het liedje  zelfs op repeat gezet, in de hoop dat het mijn (hopelijk tijdelijk) gebarsten geloof in geluk zou kunnen herstellen,... but no such luck (haha..flauwe woordspelling al zeg ik het zelf)...Het gelukzalige gevoel dat me tot gisteren nog deed zweven en de grijze dagen vrolijk kleurde is weg,... poef, zomaar ineens verdwenen zonder waarschuwing.... zoals de zwoele stem het zo mooi verwoord...

Ik heb mijn maandstonden. En dat is niet goed,....want dat wil zeggen dat mijn lichaam, of mijn eierstokken althans, nog steeds oestrogenen aanmaakt,.. en dat is tegen de verwachtingen in. Twee van mijn wijzen gingen er namelijk vanuit dat ik menopausaal was en zou blijven omwille van de chemo die ik zolang heb toegediend gekregen. Vandaar ook hun redenering van mij een hormonenbehandeling op basis van Femara (Femara blokeert enkel die kleine hoeveelheid oestrogenen die na de menopause nog door o.a. de spieren worden aangemaakt, maar blokeert niet de aanmaak van oestrogenen door de eierstokken) voor te schrijven..... maar blijkbaar ben ik dus niet menopausaal,...Het nemen van Femara heeft dan, volgens mij, ook geen nut, laat staan dat het enige werking heeft.  Ik weet niet juist wat ik hiervan moet denken,.... maar in de paniek die gepaard ging met het ontdekken dat ik terug menstrueer kon ik alleen maar bedenken dat, terwijl ik de voorbije weken in volle overtuiging had geleefd dat mijn lichaam toch effe kankervrij was, mijn lichaam eigenlijk vollop oestrogenen aan het produceren was, en dat een enkele overgebleven kankercel zich nu misschien  aan het voeden en groeien  is met mijn vrouwelijke hormoontjes....*diepe zucht*.... En wat doet een paniekerig persoon? Juist, meestal het verkeerde,... In een film betekent dit meestal dat een koppel in een onbekend en donker huis besluit te splitsen en elk een andere kant op te gaan, of dat het hoofdpersonage beslist om een donkere kelder vol spinnenwebben en rare geluiden te betreden,.. in mijn geval betekent het op het internet surfen op zoek naar informatie,... geen haar beter dus,...informatie over bijwerkingen van Femara (vaginale bloedingen kunnen soms voorkomen), informatie over pre-menopausale hormoonbehandelingen, en ja,  onvermijdelijk kom je dan ook weer voorbij informatie  over borstkanker met uitzaaiingen.... en aanmoedigende woorden zoals 'palliatieve behandeling', ' niet te genezen', 'rekken van de levensduur', 'levenskwaliteit' .... het laat zich raden zeker ,...van mijn vrolijke en zelfzekere ik bleef  na zo'n 20 minuutjes surfen niks meer over.....'Oude' spookbeelden en doomscenario's die ik de afgelopen weken heb kunnen negeren duiken weer op,... en langzaam voel ik hoe de onzekerheid en angst me weer in haar macht neemt.

Wijze 3 heeft me deze morgen niet echt kunnen geruststellen. Maandag moeten mijn hormoonpeilers opnieuw onderzocht worden en zal ik  overstappen op een andere hormonenbehandeling want ik ben dus duidelijk niet (post-)menopausaal.

De zwoele stem eindigt haar zoektoch naar geluk met de woorden: 'ik hoop dat het geluk zich snel terug komt aanmelden'....ik hoop het ook.....

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-11-07

ik heb/ heb gehad... schrappen wat niet past.

Genezen... Mijn '3 wijzen' hebben het woord nog niet in de mond genomen, en naar mijn gevoel zullen ze dat misschien nooit doen. Ikzelf durf het woord amper uit te spreken uit schrik te hoogmoedig uit de hoek te komen en zo het lot te tarten, maar voor veel mensen rondom mij ben ik dus 'genezen'.... Het woord komt er bij hen zo zelfzeker en overtuigd uit, dat ik er jaloers op ben. Ik wou dat ik dat kon, zo zeker zijn dat ik 'genezen' ben.... Ik wil ook 'genezen' zijn.... maar als het op kanker aankomt weet ik niet goed wat genezen echt betekent. De behandeling succesvol doorlopen hebben? Een scan van vorige maand waar geen kankercellen meer op te zien zijn? De tumor operatief laten verwijderen hebben? 5 jaar zonder terugval? Niet meer elke dag aan de kanker denken? Geen last meer hebben van de 'chemo' vermoeidheid? Geen angst meer hebben dat de kanker terug komt? Wanneer ben je genezen van kanker? Wanneer heb je geen kanker meer ...maar heb je kanker gehad?

10:58 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-11-07

Beeld je eens in....

Een Sinterklaasfeestje.... een sinterklaasfeestje van de gemeente. Een sinterklaasfeestje van de gemeente met 100 joelende kinderen, ouders, grootouders, meters, peters en onthaalmoeders.

Een zaal...... Een mooi gedecoreerde zaal. Een mooi gedecoreerde zaal met speelgoed, tafels, een podium en de geur van verse koffie en botterkoeken.

Een sint en zijn 2 pieten...... Een sint en zijn 2 pieten die op het podium gaan zitten. Een sint en zijn 2 pieten die op het podium gaan zitten en elk kindje met zijn mama of papa begroeten en een cadeautje geven.

Een mama......Een mama met een zoontje. Een mama met een prachtig zoontje. Een mama met kanker en een prachtig zoontje. Een mama met kanker en een prachtig zoontje die een paar maanden terug vreesde dat ze nooit meer op het podium bij de sint en zijn 2 pieten zou staan.

Traantjes.....Traantjes van angst. Traantjes van angst en van geluk. Traantjes op een sinterklaasfeestje van de gemeente met 100 joelende kinderen, ouders, grootuders, meters, peters en onthaalmoeders. Traantjes van een mama met kanker en een prachtig zoontje........

07:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-11-07

Haar

Een weelderige haarbos heb ik nog lang niet, maar de donshaartjes die sinds enige tijd mijn hoofd sieren zijn eindelijk talrijk genoeg om mijn hele schedel te dekken. Sinds een week loop ik dan ook zonder sjaaltjes in huis rond. Tot grote hilariteit van zoonlief. Hij is geboren met een grote bos haar en vindt mijn babyhaartjes blijkbaar heel grappig want hij kan het niet laten om met z'n babyborsteltje mijn piepjonge haartjes in en uit model te borstelen. De hubbie, en eigenlijk ik ook wel, vindt het wel iets hebben zo'n ultra-ultra kort kopje,... Dus...aangemoedigd door mijn mannen, besloot ik dan ook dat het moment was aan gebroken om na bijna 6 maand de wind nog eens 'door mijn haren te laten spelen'. Dapper stapte ik deze morgen de deur uit.... Het voelde een beetje als een 'coming out', zelfzeker aan de buitenkant maar binnenin toch een zeker angst om de confrontatie met de blikken en de reacties aan te gaan.....Mijn hoofdhuid was me alvast dankbaar,... de frisse lucht voelde zalig aan....De verbaasde blik van de overbuur negerend stapte ik vrolijk met zoonlief naar de auto.... op weg naar mijn testpubliek: zoonlief's onthaalmoeder,... ik had nog gedacht haar te bellen om haar te waarschuwen dat ze niet moest verschieten,... maar dan zou het lijken dat ik me eigenlijk een beetje schaam voor mijn koppie haar en dat terwijl ik er net best wel trots op ben. Bovendien wou ik een spontane reactie van een objectieve medemens om uit te maken of 'de wereld' al dan niet klaar was voor mijn sprietjes haar. Zodoende gingen we voor een 'verassingsaanval'..... En een verassing werd het,....I quote: "Amai, ja, ahum, da veranderd wel hé,.... allé, van n'een sjaal op uw hoofd, wat u trouwens goed ging (waarmee ze dus duidelijk insinueerde dat de huidige coupe mij niet ging),  terug naar.....goh, eigenlijk ben ik wel verbaasd hoeveel er al op staat"....hmmmm, enough said,.... ze was dus niet overtuigd. Maar we zijn nog niet ontmoedigd. Straks komt een collega langs, een heel eerlijke collega... Als ook zij aangeeft dat het misschien nog ietsje te vroeg is om al met kopje te lopen pronken, dan vrees ik dat mijn haartjes terug voor een poosje verdwijnen onder een sjaaltje om dan op kerstavond (wat trouwens het originele plan was, maar ik werd een beetje ongeduldig) een 'grand entree' te maken),.....

09:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-11-07

Thanksgiving en de 3 wijzen uit Jette

Zoals elk jaar is ook deze 4de donderdag van November weer Thanksgiving voor onze Amerikaanse medemens. Mij was altijd wijsgemaakt dat op Thanksgiving de Amerikanen herdachten hoe hun Europese voorouders geholpen en gevoed werden door de autochtone bevolking bij hun aankomst op het Amerikaanse continent. Wikipedia denkt daar blijkbaar anders over, want nu lees ik dat onze Europese voorouders bij hun aankomst in Amerika blijkbaar zo onder de indruk waren van de overvloedige oogst dat zij niet beter wisten dan God hiervoor te bedanken... Thanksgiving is bijgevolg het Amerikaanse broertje van de Europese oogstfeesten die tijdens de middeleeuwen heel populair waren in onze contreien....Whatever, doet er uiteindelijk ook niet toe.....de onderliggende gedachte is dankbaar te zijn voor hetgene ons geschonken wordt.

Dankbaarheid,...heeft sinds kort een intense betekenis.....dankbaar voor het leven en voor het feit dat ik nog mag leven,  dankbaar dat de kans groot is dat ik zoonlief zal zien opgroeien en dankbaar dat ik weet wat het is dankbaar te zijn en niet langer alles zomaar 'for granted' neem.... Maar de grootste dankbaarheid voel ik misschien wel tegenover de 3 artsen die mij tijdens mijn 'overlevingstocht' hebben bijgestaan..... 'Mijn' 3 wijzen uit Jette... die, ongeacht het feit dat mijn overlevingskansen op 5-10% geschat werden, erin geloofden en er samen met mij voor gegaan zijn. Die mij de kans hebben gegeven er voor te vechten en tonen wat ik aankan. Mijn dankbaarheid naar hen toe is grenzeloos en amper in woorden te omschrijven.

(In orde van ontmoeting en niet in orde van voorkeur, alhoewel ik vrees dat het wel snel duidelijk is wie mijn voorkeur geniet...hehe..) Wijze 1: een zachtaardige en vrouwelijke oncologe. Iemand die leeft voor haar job, haar patiënten op hun gemak weet te stellen en je het gevoel geeft dat ze het oprecht goed met je meent. Nooit had ik het gevoel dat ik een domme vraag stelde of dat ik haar tijd verdeed. Ze is ook de enigste die ik soms een kijkje gunde in de donkere gedachten die schuil gingen achter de stoere façade. Ik voelde me 'veilig' bij haar en kwam altijd zelfzeker van mezelf en mijn herstel bij haar buiten. Wijze 2: poepie chirurg. Heeft de biopsie en operatie uitgevoerd. Mijn puberale neigingen telkens ik hem zag hebben spijtig genoeg belet dat het ooit tot een deftig gesprek tussen ons is gekomen. Maar buiten de looks was ook uit z'n gedrag af te leiden dat hij van een veel jongere lichting was dan de overige 2 wijzen en dat 'communicatie met patiënt' geen keuzevak was maar verplichte leerstof. Hij weet informatie op een heel duidelijke en relaxte manier over te brengen, zelfs wanneer ik bezig was te verdrinken in zijn ogen verstond ik nog wat hij zei of bedoelde. Hij stelt de dingen ook niet anders voor dan ze zijn. En dat was heel geruststellend. Toen ie zei dat het een heel agressieve kanker was, geloofde ik hem, en toen ie zei dat de operatie goed verlopen was geloofde ik hem ook.  Wijze 3: Hoofd van het oncologisch centrum en zonder twijfel een heel intelligente man. Maar spijtig genoeg klikte het niet tussen ons. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen, maar ik voelde me nooit echt op mijn gemak bij hem. Als ik zelf niet met vragen af kwam of hem vroeg naar de resultaten van bepaalde onderzoeken, duurden onze consultaties nog geen minuut. Bovendien leek ie er altijd van uit te gaan dat ik zomaar snapte waarom mijn lichaam al dan niet zus of zo reageerde op de chemo of waarom een testresultaat positief of negatief was voor het vervolg van de behandeling. Ik heb hem hier op een bepaald moment over aan gesproken, en hij was duidelijk gerustgesteld dat ie nu wist hoe en wat ie me kon zeggen, maar het heeft niet mogen zijn. Het is nooit echt goed gekomen tussen ons. Dit alles neemt echter niet weg dat ik erken dat hij een heel bekwame arts met een hoge kennis van zaken is en een hoog aanzien geniet bij zowel collega's als mede-lotgenootjes, maar tussen ons zal het nooit iets worden, vrees ik.

Ik heb heel lang nagedacht over hoe ik hen mijn dankbaarheid kan tonen. En ik ben er nog niet volledig uit. Hoe bedank je iemand die bij manier van spreken je leven heeft gered? Met een fles wijn en een doos pralines? I didn't think so....Maar hoe dan wel? Geen enkel geschenk kan uitdrukken hoe grenzeloos en oprecht mijn dankbaarheid naar hen toe wel niet is.... Een kaartje met een oprecht woord van dank, dan? ...Ik denk dat het zoiets zal worden eens ik de woorden heb gevonden....

11:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-11-07

beter verdienen dan pats-boem

Er overvalt me de laatste tijd steeds vaker een bizar en onveilig gevoel telkens ik me in het verkeer begeef....ongeacht of ik nu zelf rij of me laat rijden, 'veilig' op het voetpad blijf of de straat oversteek... en dat terwijl ik mezelf niet echt zou omschrijven als een angsthaas. Het klinkt een beetje absurd, maar ik ben - ineens- heel bang geworden om te verongelukken,... ik begeef me al jaren bijna dagelijks op de openbare weg zonder daar ook maar ooit een seconde bij stil te hebben gestaan, en ik kijk al evenveel jaren naar beelden van auto-ongelukken in het TV nieuws zonder ooit te hebben gedacht dat het mij ook kan overkomen wanneer ik me in het verkeer begeef,... maar nu denk ik er bijna elke keer aan wanneer ik de deur van ons huis achter me dicht trek.....

Het is geen dwangmatige angst die verlammend werkt waardoor ik afgeleid en zenuwachtig het verkeer in duik maar eerder een opstandige houding waardoor ik me extra alert de weg op begeef en me, nog meer en vaker dan vroeger, dood erger aan het roekeloze rijgedrag van bepaalde rijbewijsbezitters. Ik heb een paar dagen terug zelfs voor de eerste keer in mijn rij-carrière, de 'tuuter' gebruikt. Om maar te zeggen hoe ik me erger,... en hoe ik mijn angst de kop probeer in te drukken door extreem en overdreven te reageren..... De gedachte dat ik zou kunnen verongelukken door de ondoordachte daad of houding van een ander brengt momenteel een ongekende aggressie opborrelen. Het lijkt me namelijk zoooo, maar dan ook zo unfair, nu  te overlijden aan iets 'banaals' als een verkeersongeluk. Na maanden afzien en strijden tegen kanker, na maanden opstaan met gedachte of de wilskracht die je voelt wel voldoende is om het te halen, na maanden onzekerheid en angst, het bijltje moeten neerleggen door het toe doen van een derde is gewoonweg onaanvaardbaar voor mij.... Het gaat er momenteel niet in.... Nee, het idee alleen.... grrrrgrrrrr (gromde de boze vrouw richting auto die voorbij rijdt.)...

De woede die uit bovengenoemde angst voorkomt heeft vooral te maken, denkt de amateur psycholoog in mij dan, met het volledige gebrek aan controle over de situatie. Het lijkt wat tegenstrijdig dat dit net nu zo'n sterke woede gevoelens zou oproepen omdat ik, bij manier van spreken, de voorbije maanden toch gevochten en gestreden heb tegen een Kwaad waar ik op zich ook weinig controle of zeg op had. Maar toch wil ik hier geloven dat ik wel, in welke mate dan ook, een bijdrage heb geleverd. Dat mijn afzien, de eenzaamheid en de angsten van de voorbije maanden niet voor niks zijn geweest maar tot iets hebben geleid. Ja, ik weet ook wel dat het 'halen' of 'niet halen' een toevallige speling is van het lot, en niks te maken heeft moet de wilskracht of levensenergie van de persoon in kwestie, maar toch,... in mijn geval, wil ik graag geloven dat ik ook iets te danken heb aan mezelf, en dat het mede door mijn eigen is dat ik hier momenteel nog deze bedenking kan maken.

Maar bij een ongeluk heb je die inspraak dus niet,... vandaar waarschijnelijk het woord, on-geluk.... je lot bepaalt dat je op verkeerde plaats op het verkeerde moment bent, en pats-boem het is gedaan.... en ik herhaal het nog eens, die gedachte, dat het zomaar pats-boem gedaan kan zijn, zonder dat je zelfs maar de kans hebt gekregen om te vechten lijkt momenteel zo unfair en onaanvaardbaar dat ze me kwaad maakt.... op het lot, op het leven, op God, op de mensheid, op het verkeer... op wat dan ook. En laat me nu nog effe verder razen, ...maar momenteel vind ik van mijn eigen dat ik het verdien een tijdje onsterfbaar te zijn.....voilà, bij deze is het hoge woord eruit.... ik VERDIEN het....net zoals ik het verdien om van het leven te genieten,  om als Vlaming voor België te zijn, om ongeremd vals Sinterklaas liedjes te zingen voor zoonlief, om BLIK (tijdschrift vol roddel) 'en plein public' en zonder keurende blikken te lezen, om een heel pakje côte d'or fondant truffee in een keer op te eten, om elke dag sushi te eten ....en zo kan ik nog wel een tijdje door gaan....en ik verdien het me hier niet eens voor te schamen.....Tong uitstekend

10:13 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-11-07

"Gelukkig zijn"

" Dat heet dan gelukkig zijn
Een deur die plots opengaat
Dat heet dan gelukkig zijn
Waardoor je weer hopen gaat
Dat maakt je blij, maakt je blij, maakt je blij "

Ann Christie bezong het gevoel al, en ookal lijkt het misschien naïef in deze tijden van hoge dieselprijzen en communautaire spanningen,... maar ik voel me momenteel zoooooo gelukkig....ik sta er zelf een beetje versteld van, maar geniet wel vollop van het overweldigende gevoel van levensvreugde en energie. Het lijkt wel alsof mijn goed humeur een lange winterslaap gehouden heeft en nu helemaal uitgeslapen samen met mij het leven in stapt. Ik ben er niet rouwig om hoor, om deze overdosis geluk,.... het doet zelfs deugd om na maanden in angst en onzekerheid geleefd te hebben, effe opgelucht te kunnen adem halen en echt het beste uit elke dag te kunnen halen omdat ik er zowel de energie als de mentale gemoedsrust voor heb.

In een opvoedingsboek heb ik ooit eens gelezen dat het 3 weken duurt om een kind een bepaald gedrag aan te leren. De voorbije 7 maanden heb ik, met vallen en opstaan, geleerd dag per dag te leven. Terwijl ik vlak na de diagnose een heel grote behoefte had aan een duidelijk 'plan' en een afgebakende tijdspanne, heb ik met de tijd geleerd, dat je er niet per se baat bij hebt te weten wat er komen gaat, dat je ook kracht en energie kunt putten uit onwetendheid. Het is die instelling die me door bepaalde dagen heeft gesleurd. En terwijl het een paar maanden terug nog een genoodzaakte houding was om te 'overleven', helpt het me momenteel om met volle overgave te 'leven'....'Leef nu' elke dag opnieuw.  

Ach, wat doet het er eigenlijk toe, waarom ik me zo licht en vrij voel.... Ik ben  blij en gelukkig, en ik denk niet dat ik dat moet rechtvaardigen.....Knipoog

06:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-11-07

"herfst"


Het regent
En het stormt
De wind heeft met de bladeren gespeeld
En mooie dingen gevormt

Het is koud
En het is kil
Maar je kan niet alles hebben
Wat je wil

De mensen zeuren
Maar ze zien veel dingen niet
De bladeren hebben toch prachtige kleuren

Trek een jas aan
Doe een sjaal om
En blijf daar niet binnen staan

Loop naar buiten
En zie de prachtige dingen
Die de natuur
Met de “herfst” heeft gedaan.

(Idster)

Ik heb de daad alvast bij het woord gevoegd en ben deze morgen met zoonlief gaan wandelen. Stil genieten van de witte wolkjes die onze warme adem maakt in de koude lucht. Ritsel, ritsel met de voeten door de blaadjes... meer moet dat soms niet zijn...

13:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-11-07

Bereken uw risico op borstkanker

Het Australische 'National Breast Cancer Centre' heeft sinds kort een borstkanker risico 'rekenmachine' op hun site staan. Aan de hand van leeftijd, gewicht, gewoontes, genen en medische geschiedenis wordt er berekend of je een laag, verhoogd of hoog risico loopt op borstkanker. Interessant of bizar genoeg is één van de vragen of je joods bent. Ik wist niet dat joden dan een verhoogd of lager risico op borstkanker hebben. De test blijft verder wel redelijk oppervlakkig en het resultaat is bijgevolg een beetje algemeen en kan daardoor onterecht een gevoel van veiligheid of ongerustheid teweeg brengen. Zo heb ik bijvoorbeeld een verhoogd risico op borskanker omdat ik de pil neem (ik heb mijn gegevens pre-kanker ingevuld) maar een kleinere kans op kanker dan mijn leeftijdsgenoten omdat ik reeds een kind heb.....

hhtp://www.nbcc.org.au/risk/calculator.php

13:02 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-11-07

'The Secret'

Oprah... ik weet soms niet wat ik van haar moet denken. Zo doet aan liefdadigheid, maar kan soms heel arrogant overkomen in haar 'designer dress'. Ze maakt sociale thema's en taboe's bespreekbaar, maar onderbreekt ongegeneerd haar gasten tijdens hun -vaak- emotioneel relaas, om de volgende reclame blok aan te kondigen.... En hoe lief ze ook lacht met haar parelwitte tanden, naar het schijnt is het geen gemakkelijke dame om mee en voor te werken. Maar feit is dat ze in Amerika een waar fenomeen is. Boeken die in haar show besproken zijn, worden onvermijdelijk best-sellers. Dokters, psychologen en 'personal coaches' die in haar programma hun parléke komen doen, zien hun klantenbestand vertiendubbelen na hun optreden in de 'Oprah show'. Ze slaagt er zelfs in deze sceptische criticus van het Amerikaans mediacircus aan te zetten om tot het door haar meermaals bejubelde boek 'the secret' te kopen. Ik beken. Ik ben reeds enige tijd geleden overslag gegaan. 'Uit schaamte' heb ik het boek echter een paar weken stiefmoederlijk behandeld en links laten liggen in mijn boekenkast. Er echter vanuitgaand dat ik na de operatie best wel een mentale oppepper zou kunnen gebruiken, heb ik het boek meegenomen naar het ziekenhuis. Bovendien was ik ondertussen wel nieuwschierig geworden naar de leer van 'the secret'. Een geheim waar ook Victor Hugo, Plato en Einstein van op de hoogte waren. Mijn verwachtingen waren niet hoog, maar mijn nieuwschierigheid was wel geprikkeld.

Zodoende ben ik op D-day+1 begonnen aan 'the secret'. Een opbaring werd het niet. 'Het geheim' is even eenvoudig als logisch en kan als volgt samengevat worden: bij positieve gedachten straal je positieve energie uit die dan weer opgepikt worden door het universum. Het universum zal bij gevolg gehoor geven aan je positieve gedachten en je wensen inwilligen. Hetzelfde voor negatieve gedachten. Bij negatieve gedachten straal je negatieve energie uit en zullen ook deze wensen door het universum zodoende ingewilligd worden.... Ik weet niet goed wat ik daar allemaal bij moet denken. Vooral omdat volgens de leer van dit 'fraaie' geheim alles wat je overkomt eigenlijk het resultaat is van de energie die je het universum instuurt. Als ik het dus mag geloven, is kanker niet iets dat mij spijtig genoeg overkomen is, maar mijn eigen dikke schuld en had ik maar wat andere gedachten moeten hebben en andere energie moeten uitstralen. Tegenstanders van de (commerciële) heisa rond 'the secret' zijn het met me eens dat 'the secret' er inderdaad nogal een rare houding op aanneemt als het over gezondheid gaat. Het boek wijdt er een heel hoofdstuk aan, maar meent vooral dat je door positieve gedachten van gelijk welke ziekte kan genezen. Nu ga je mij niet het tegendeel horen beweren, maar met positieve gedachten alleen (zoals de "wijzen" achter 'the secret' wel beweren) kom je er, volgens mij, toch niet. Het boek gaat volledig voorbij aan de rol van een doeltreffende en aangepaste medische behandeling en wekt bovendien de indruk dat mensen die uiteindelijk toch bezwijken aan hun ziekte, eigenlijk niet genoeg positieve gedachten hadden en niet genoeg 'wilden' leven. Hmmm, ...... onnodig zeker om te schrijven wat ik hiervan denk....

Aan de andere kant, ben ik wel een voorstander van positieve gedachten en denk ik ook wel dat als je vrolijk en opgewekt door het leven stapt, je vrolijke en opgewekt gebeurtenissen en mensen aantrekt. Maar goed, dat wist ik al en daar had ik het boek dus eigenlijk niet nodig. Waren die 17 euro dan een slechte investering? Niet echt. Ik geloof in 'lotsbestemming'. Alles in het leven gebeurt om een welbepaalde reden, toevalligheden bestaan niet. Het zal dus ook wel niet toevallig geweest zijn dat ik dat boek uiteindelijk toch gekocht had en dat ik juist nu besloot om het te lezen. Ik heb momenteel namelijk een heel sterk gevoel dat ik aan het begin sta van een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Een hoofdstuk dat komaf maakt met een paar spoken uit het verleden en voorzichtig begint op te bouwen naar een 'nieuwe' toekomst. Een hoofdstuk ook, waarin bepaalde vertrouwde personages misschien naar de achtergrond zullen verdwijnen en nieuwe personages hun intrede doen. Bepaalde passages in 'the secret' hebben me geholpen om een paar waarden en principes waar ik in geloof, maar uit het oog was verloren, opnieuw uit te diepen. Het is geen boek dat ik opnieuw en opnieuw zal lezen of open slaan voor inspiratie wanneer ik het effe niet meer zie zitten, maar het heeft me wel een soort van opkikker gegeven.

Voor zij die geïnteresseerd zijn, maar ik zeg het, neem het met een korrel zout: www.thesecret.tv

 

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-07

Alive and kicking

Een dag later dan gehoopt, maar vroeger dan verwacht, ben ik terug van weg geweest.... en ik voel me goed, heel goed zelfs,... verbazend goed eigenlijk,... licht en vrolijk,....Ik heb dit gevoel al sinds vorige week dinsdag toen ik na de operatie mijn kamer weer werd ingereden....

De weken voorafgaande aan de operatie vreesde ik om de één of andere reden dat de operatie 'net iets teveel van het goeie' zou zijn voor mij. Dat ik het fysiek en psychologisch niet zou aankunnen en dat het letterlijk mijn 'druppel die de emmer deed overlopen' zou zijn. Opbeurende en goedbedoelde opmerkingen zoals: 'je vrouwelijkheid zit niet alleen je borst' (waar ik het trouwens nog altijd niet mee eens ben.), 'je kan altijd een reconstructie laten doen als je het er moeilijk mee hebt' etc. deden meer kwaad dan goed en brachten nog meer traantjes te weeg.  Ik snapte zelf niet altijd waar die angst vooral, want dat is denk ik wel het beste woord om te omschrijven wat ik voelde, voor 'na de operatie' vandaan kwam, maar ik wist wel dat ze er was en dat ik het er moeilijk mee had.

Ken jezelf eens.... niet. Tot mijn eigen grote verbazing, voel ik nu vooral opluchting en voor het eerst in maanden heb ik het gevoel dat ik 'mag' verder gaan met en denken aan de rest van mijn leven. Toen ik vlak na de operatie terug alleen in mijn kamer lag, voelde ik me zo rustig, een serene rust bijna... alsof er letterlijk een last was weggevallen. En in plaats van te denken 'mijn borst is weg', kon ik alleen maar denken,...'de kanker is weg'...

08:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-11-07

D-day -1

Met de precisie en toewijding van een zelfmoord terrorist die zijn laatste rituele wassing beleefd voor de aanslag, heb ik de laatste uren van mijn linkerborst gepland. Gisteren een heerlijk douche aan zee. Mijn ouders hebben een douchekamer met een zalige douchekop,... zo'n grote, waar lekker veel waterstralen uit komen,.... ik denk dat ik er, zonder te overdrijven, wel een halfuur heb onder gestaan...inzeepen, afspoelen, inzeepen, afspoelen, en dit een halfuur lang... En zo meteen neem ik hier thuis nog een lang bad met veel schuim vooralleer naar het ziekenhuis te vertrekken.

Terwijl het afscheid van mijn borst 2 weken terug nog aanvoelde als een begrafenis, voelt het nu veel meer aan als afscheid te moeten nemen van een vriendin die naar het buitenland verhuist, of naar de andere kant van het land. De laatste uren samen wil je genieten, lachen en plezier maken zonder te moeten denken aan de nakende scheiding,... nog een laatste keer samen naar het restaurantje met al die herinneringen, of die cocktail samen drinken waar zoveel verhalen aan vast hangen,.... zo voelt het nu ook aan,... alhoewel het belachelijk lijkt als ik het zeg of schrijf, maar ik wil mijn borst nu gewoon nog een paar mooie momenten schenken... de waterstralen van een warme douche, een mooie beha, de warmte van een bad....

Ik heb uiteindelijk besloten om geen 'laatste' foto's te nemen van mijn borsten in dat leuke (en by the way flaterende) zwarte kleedje met decolté,... zoals ik al zei een borst in een kadertje gaat niks veranderen aan het feit dat ze er niet meer is.... het zou toch maar een foto zijn die triestige herinneringen aan een moeilijke periode zou oproepen,.... Nee, ik heb besloten dat ik meer dan genoeg foto's heb waar mijn borsten ook op aanwezig zijn en die doen herinneren aan alle leuke en zalige momenten die ik al in mijn leven heb mogen meemaken.....

De komende week zal het dus heel stil zijn. Normaal gezien mag ik komende zondag naar huis, maar mijn oncoloog heeft me laten weten dat ik me praktisch misschien moet voorbereiden op een paar dagen extra, daar ze niet weten hoe snel de wonde zal genezen na de intensieve en langdurige chemo die ik achter de rug heb.  Ik neem mijn laptop wel mee naar het ziekenhuis, dan kan ik toch al wat gedachten 'neerpennen' in Word. En ergens koester ik ook wel de stille hoop dat ik misschien een onbeveiligde wireless connectie kan oppikken en zo alsnog op internet kan.....Knipoog

Veel liefs en tot volgende week!

11:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

02-11-07

Stil

Het is hier stil deze week. Ik weet het. Heel druk heb ik het nochtans niet. Zoonlief is deze week wel vaker thuis geweest omdat de onthaalmoeder een paar dagen verlof heeft genomen, dat wel, maar verder...

Het lijkt gewoon of de woorden weggelopen zijn, alsook de emoties. Het lijkt alsof ik deze week op een soort van automatische piloot leef. Opstaan, zoonlief aankleden, mezelf aankleden, ontbijt, spelen met zoonlief, middageten, zoonlief's dutje, beetje huishoudelijk werk doen, beetje TV kijken, zoonlief's vieruurtje, spelen met zoonlief, avondeten, zoonlief in bed, beetje praten met de hubbie, zelf gaan slapen. De hubbie maakte gisteren de opmerking dat ik elke dag een beetje verder in gedachten lijk weg te zinken. Dat ik er ben zonder er te zijn. Een vriendin vond dan weer dat ik teveel babbelde over het doen en laten van Britney en Paris en leidde daar uit af dat ik met iets zat...

Ik weet dat ze gelijk hebben, dat ik met iets zit,... en ik weet zelfs wat het is, dat iets,....maar ik kan het niet verwoorden,.. zelfs niet in mijn gedachten,... en daarom is het zo stil,...

13:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |