12-12-07

Saudades...

Iemand raadde me aan om tijdens de lange en vele uren van vechten en wachten, de mooie momenten van mijn leven te herbeleven. Ze niet alleen te herinneren, maar ze echt te beleven,... de geur ruiken, de kleuren te zien, de wind of de zon te voelen, de toon van de gesprekken te horen, en de smaak te proeven. Ik heb dat vaak gedaan en zo werden mijn lange dagen in bed of op de sofa vaak opgevrolijkt met de Braziliaanse levensvreugde, de geur van barbecue, limoenen en passievruchten, de hevige en intense kleuren van de samba en de belevenissen van een groep jongeren die het gevoel had dat de wereld aan hun voeten lag.

5 jaar heb ik in Brazilië gewoond. Een bevoorrechte ervaring, besef ik nu, die me gevormd heeft tot de persoon die ik nu ben. Maar op het moment zelf was dat besef er nog niet.... Ik was een typische tiener, de uitstapjes met mijn ouders naar natuurreservaten, immense watervallen en Zuid-Amerikaanse steden waren een 'vervelende' verplichting en zeker geen 'unieke ervaring' zoals mijn vader het zo graag verwoordde. Veel liever hing ik gewoon rond met vrienden.... en was ik, zoals het een tiener behoort,  'kwaad' op mijn ouders over het onrecht, waar zij natuurlijk verantwoordelijk voor waren, dat me werd aangedaan.... In plaats van te genieten van de zon, kon ik soms zo jaloers zijn op de verhalen van Belgische vrienden die met de fiets door weer en wind naar een lang verwachte 'fuif' gingen in een naburig dorp. Dat 'kon' ik allemaal niet doen! In Brazilië waren geen fuiven zoals we ze hier in vlaanderen kenden, .... ocharme ik, daar werd wekelijks gefeest en gedanst rond het zwembad van vrienden, werden hotels/disco's/restaurants afgehuurd om verjaardagen te vieren, en  moesten we de fiets niet op omdat er altijd wel iemand een persoonlijk chauffeur had die voor taxi speelde.

Daar iedereen maar tijdelijk in Brazilië was en altijd 'on the move' leek, waren vriendschappen dat vaak ook. Vriendschappen waren van korte duur, maar des te intenser....waardoor ook de tijd samen des te intenser en intensiever beleefd werd. Hier en nu was het enigste dat telde. Morgen leek altijd een eeuwigheid ver, en de zorgen niet waard. Vandaag was de dag dat er moest geleefd worden. Elke Braziliaan, ongeacht of ze nu arm of rijk zijn, gelooft daarin en leeft daar naar. (En daarin ligt, volgens mij, het geheim van hun collectieve levensvreugde.) En wij, puberende tieners, vonden ons daar makkelijk in terug. Ongeacht cultuur, godsdienst of huidskleur.... We dansten op het strand als we ons daar bevonden en langs de kant van de weg als de auto motorpech had. Want het leven was hier en nu.

We hadden het goed.... en dat beseffen we nu... zoveel jaar later, nu we elk weer in ons eigen land zitten, .... nu dat we allemaal werken, en zelf een familie opstarten....Het 'hier en nu' gevoel ebde weg met de jaren en we schikten ons naar de routine van het leven..... En dan krijg je ineens kanker, en wordt je vertrouwde wereldje door elkaar geschud, en begin je na te denken, omdat je ineens veel tijd hebt om na te denken.... En doe je zoals iemand je aanraadde en begin je herinneringen opnieuw te beleven en terug te denken aan mensen die je in jaren niet meer gezien hebt.... Omdat je tijd hebt en niets te verliezen, besluit je via internet een paar mensen op te zoeken, wat dankzij de vele mogelijkheden van het internet ook nog lukt,... En ookal besef je dat je niet meer die zorgeloze tieners van het midden van de jaren '90 bent,... toch doet het deugd om elkaar te horen,... want 'ons gedeeld Brazilië verhaal', creeërt, net zoals borstkanker dat doet, een band.... Je hoeft elkaar niet vaak of regelmatig te zien om elkaar te begrijpen  met een half woord, ... en samen diezelfde geuren, kleuren en emoties te beleven..... en te beseffen dat het enigste dat telt 'hier en nu' is....

10:27 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

zomaar Heel herkenbaar mooi geschreven...

ik wens je een wereld vol bloemen
ik wens je een wereld vol licht
ik wens je van alles het beste
een glimlach op je gezicht
met tranen van geluk
en fijne herinneringen die je de gruwelijke
herinnering eventjes doen 'vergeten'
ik wens je een leven vol liefde
zonder zorgen verdriet en pijn
Kortom:
dat iedere dag hier op aarde
voor jou een cadeautje mag zijn!

want: je verdient het, meer dan wie ook!

Liefs
Sofie

Gepost door: Sofietiewietie | 12-12-07

Een woord, een gebaar, een stilte is genoeg.
Dikke knuffel.

Gepost door: anita | 12-12-07

Mooi verhaal! Met sommige mensen kan je over bepaalde zaken uit het verleden niet praten. Ze kennen id niet de sfeer, de geur, het klimaat, waarin het zich allemaal afspeelde. Heel tof, om elkaar nu toch terug op te zoeken.

Gepost door: oortje | 12-12-07

Mooi verhaal Wat heb ik genoten van het verhaal dat jij hier hebt
neergepend.
Ik heb heel speciaal onthouden,VANDAAG is de dag dat er moest geleefd worden!
Braziliê zal je zeker veel hebben bij gebracht op allerlei gebied,dat is ook te merken in je schrijf stijl,die heel boeiend is

Gepost door: Ma Elly | 16-12-07

De commentaren zijn gesloten.