16-12-07

moterpech...

Ineens viel ik stil, gisterenavond na het etentje voor m'n moeder haar verjaardag. Toen iedereen weg was, het eten verteerd en de champagne haar bubbeltjes kwijt was, overviel me ineens een vreemd gevoel. Het is genoeg geweest, basta....de voorbije dagen, misschien zelfs weken heb ik voor 200% willen genieten van het leven,... mooie weer? Hup, sjaal, muts en schoenen aan en wandelen langs die weiden, kleine paadjes en pittoreske huizen....Een verloren moment met z'n drieën? Hup, auto in een naar de kerstmarkt.... Alleen thuis? Hup, kuisproducten boven halen en het huis poetsen tot het blinkt.... "Loon" gestort? Hup, het shop-gewoel in op zoek naar het utlieme kerstcadeau voor zij die me de voorbije maanden gesteund hebben,.... Mooie film op tv? Hup, bestrijden die vaakluizekes en de film uitkijken,.... en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Nu en dan zei een voorzichtig stemmetje: "Zou je dat wel doen? Zou je niet beter een beetje rusten?" Maar dan antwoordde dat kordate zonnetje in mij: 'Rusten? Dat heb ik de voorbije maanden genoeg gedaan, laat me deelnemen aan het leven,... want ik wil leven, ik verdien het te leven,... laat me leven om te vergeten wat ik angstvallig wil vergeten,....'

Maar nu is dat kordate stemmetje dus moe...schor van al dat roepen. Ineens hoeft kerst en de nieuwjaarsperiode niet meer voor mij. Ik heb er maanden naar uitgekeken, me vastgeklampt aan de gedachten:' Ik WIL kerst vieren, ik WIL cadeautjes inpakken voor zoonlief, ik WIL de geur van 'glüwijn en churros' (= kerstmarkt Brussel) ruiken, ik WIL het nieuwe jaar in dansen in de KVS,...' De voorbije weken heb ik me uitgelaten en overdreven uitgeleefd in de voorbereidingen voor het nieuwe jaar, kerstkaartjes kiezen, cadeautjes kopen, sinterklaas vieren, het huis decoreren,.... Gedeeltelijk omdat ik dacht dat ik het leuk vond, gedeeltelijk omdat ik dacht dat ik het tegenover het lot verschuldigd was. Ik dacht dat ik vrolijk zou willen doen en zijn om de voorbije maanden te vergeten, het herwonnen leven te eren en de toekomst toe te lachen,... maar momenteel zou ik gewoon een 'fast-forward' knop willen indrukken naar begin februari, als de resultaten van de controle-onderzoeken gekend zijn....en het leven hernemen vandaar...

Het was best gezellig gisterenavond maar toch kijk ik er ineens enorm op tegen, op al die 'gezellige' avonden die de komende weken nog in de agenda staan. Het liefst zou ik een vliegtuig wil opstappen, alleen... zonder hubbie, zonder zoonlief, en gewoon effe verdwijnen,... naar een plaats waar niemand me kent, waar niemand weet wie ik ben, waar niemand weet dat ik kanker heb/heb gehad (schrap wat jezelf denkt dat toepasselijk is) en waar bijgevolg niemand me zegt ' dat het nu allemaal gedaan is en we met een schone lei aan een nieuw jaar kunnen beginnen'....

Mijn agenda staat redelijk vol voor de komende week.... ik denk dat ik alles afzeg...en me terug trek op m'n sofa en hoop dat dit gevoel even snel voorbij gaat als het gekomen is.....*diepe zucht*

 

13:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ooooh, ik ben dus toch niet alleen met die gevoelens. Hier is het net zo.
Het liefst van al zat ik tot begin januari op een onbewoond eiland waar niks moet...

Gepost door: Elly | 16-12-07

Ik herken dat gevoel zo goed. Het ene moment zou je bergen willen verzetten en genieten, het volgende moment zou ik me willen verstoppen en wegkruipen in het hol van de mol.

Gepost door: anita | 17-12-07

Zullen we samen een onbewoonbaar eiland (on)veilig gaan maken?
Ik snap je gevoel. Graag willen genieten maar niet altijd kunnen genieten, hard uitkijken naar de feestdagen en ze dan opeens 't liefst vanal overslaan.
'K denk aan je!

Veel liefs...
Sofie

Gepost door: Sofie | 18-12-07

De commentaren zijn gesloten.