25-12-07

De magie van kerst..

De hubbie en ik maken de laatste tijd veel en gemakkelijk ruzie.... Over alles en niks eigenlijk... we vinden het beiden enorm vermoeiend maar lijken het niet onder controle te krijgen.... Zondag keek ik dan ook enorm op tegen het idee dat we 3 dagen 'alleen' zouden zijn. Zoonlief zou namelijk kerst bij oma en opa doorbrengen...

Op kerstdag zelf hebben wij het geluk geen 'verplichtingen' te hebben, die hebben de avond voordien plaats en sinds enkele jaren vaak ook de dagen ervoor of erna,... maar kerst zelf is, behalve op de kerstliedjes op de radio en de uitgepakte pakjes die overal in het huis rondslingeren wachtende op hun definitieve plaats na, eigenlijk een dag zoals alle anderen voor ons... Geen verplichtingen hebben betekent echter wel dat we een hele dag met elkaar opgescheept zitten, want alle overige mensen hebben wel verplichtingen op kerstdag...

Gisterenavond slaagden we erin om zowel op de weg naar het kerstdinner als op de weg terug te ruzieën over de snelheid waaraan de hubbie reed, de Belgische politiek, of het wel of niet te warm was in de auto, over het budget van de kerst cadeau's, over het belang van tradities, over de hobby die zoonlief op 7 jaar zou beoefenen en over de BOB campagne...

Mijn verwachtingen waren dan ook niet hoog voor vandaag.... De dag begonnen met kuisen,... ja, kuisen op kerstdag, het is een keer iets anders,... Nothing beats killing the christmas blues with a bit of cleaning....het moest gebeuren en het is bij deze ook gebeurd,... Na een kleine aanmoediging van mijnetewege (lees: 'Als ge nu niet meteen zorgt dat ge de stofzuiger in uw handen hebt, dan gaat ge wensen dat we elkaar nooit waren tegen gekomen) gingen de hubbie en ik samen de strijd aan tegen stof, vervelende strepen op de vloer en onze chaotische DVD collectie,.... En ergens tussen het uitwringen van de dweil en het luider zetten van de volume knop waren we vergeten waarom de andere 'erger was dan een klein kind' of waarom we 'misschien liever een dag in Abu Graïb doorbrachten dan in elkaar's gezelschap'...

Daar we niet wisten hoelang de wapenstilstand deze keer zou duren..;)... hebben we er meteen van geprofiteerd en een lange slenter-wandeling door Bxl gemaakt... Toen we oude foto's van Brussel in een etalage stonden te bewonderen zei de hubbie ineens: 'sorry,... dat ik ben wie ik ben,... je hebt gelijk als je zegt dat het niet gemakkelijk is om met mij te leven,...ik heb veel gebreken'... Daar dat volledig onverwacht kwam, had ik niet meteen een antwoord klaar... waarop hij meteen verder ging: 'maar jij hebt ook je fouten en samen leven met jou is ook niet evident... By the way, ik denk dat dat een foto van Saint Gills is en niet Anderlecht zoals jij zegt...'.... Poef, even plots als het er was, was het weer verdwenen... Ik heb niks gezegd omdat ik niet wist wat zeggen,... Ik heb mijn arm in zijn arm gehaakt en we zijn in stilte verder gewandeld...

De hubbie, ik weet niet wat ik soms van hem moet denken. Er zijn dagen dat ik me afvraag wat me bezielde om hem te trouwen,... talloos zijn mijn verwijten dat ie me eens vaker mag tonen dat ie me graag ziet, dat ie me eens wat vaker het gevoel mag geven dat ie luistert naar wat ik zeg, dat ie wat meer betrokkenheid mag tonen bij het huishouden, administratie en opvoeding... En dan zijn er momenten zoals deze namiddag,... dat alles gewoonweg klopt, dat we eindeloos kunnen babbelen (net zoals we eindeloos kunnen ruzieën) over alles en niets,... dat onze blikken elkaar ontmoeten te midden van de mensenmassa op de Grote Markt,... dat we opgaan in het inbeelden van het leven van het koppel dat aan het tafeltje naast ons zit,... dat we samen dromen over de toekomst van zoonlief, ... dat we plannen maken voor onze volgende reis.... dat niks er toe doet behalve wij twee...

Kerstdag loopt op zijn einde,... de hubbie is in slaap gevallen voor de TV... en ik, ik geniet nog even na,... van deze bijzondere dag,... een dag waar ik eerst zo naar uitkeek, om vervolgens met tegenzin tegemoet te gaan,... maar die uiteindelijk anders en juist daarom beter werd dan ik gehoopt of gevreesd had..... En de hubbie en ik?... Tja, de hubbie en ik zullen altijd de hubbie en ik blijven, vrees ik... Maar net zoals kerst een soms onverklaarbare magie heeft, ... hebben wij die ook, denk ik...

 

22:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Blij voor je dat je toch van een "bijzondere" kerstdag, samen met je Hubbie, hebt kunnen genieten.
Maak er nog toffe eindejaarsdagen van.

Gepost door: anita | 26-12-07

Wat een mooi kerstverhaal.. ...ik zie het zo voor me.

Gepost door: els | 26-12-07

Herkenbaar!
xxx

Gepost door: oortje | 27-12-07

Speciale kerst! Heb je verhaal met veel aandacht gelezen,en moest weer denken,ja kerstmis is en blijft sinds jaren een dag met een randje!!!!!
Wens dat er voor jullie nog veeeeeeeeeeeeeel mogen komen als deze.

Gepost door: Ma Elly | 29-12-07

De commentaren zijn gesloten.