31-12-07

Nieuwjaar's wens

Voor iedereen, maar voor zij die een 'kanker'jaar achter de rug hebben nog net ietsje meer, een:

 

Prachtig 2008 vol liefde, gezondheid en onvergetelijke momenten..

13:07 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-12-07

Vissen 2008

Jaarhoroscopen, ik kan (of durf...;)...) geen jaar te beginnen zonder er eerst de jaarhoroscoop van elk boekje in het rekje op na te pluizen om al zo reeds te achterhalen wat mij in het naderende nieuwe jaar te wachten staat....interpreteren, anticiperen en uiteindelijk negeren, .... want tegen mid-januari ben ik vaak al weer vergeten wat het jaar voor mij in petto heeft...

Voor de Vissen onder ons... een greep uit het ruime aanbod...

In 2008 zoekt u naar nieuwe uitingsmogelijkheden die u vrijer kunnen maken. Dit jaar wordt een zeer revolutionaire periode in uw leven. U bevrijdt zich van de belemmeringen, die u door uzelf of door anderen zijn opgelegd, en die u in uw ontwikkeling steeds in de weg hebben gestaan, zodat uw leven meer inhoud krijgt. U voelt zich aangetrokken tot alles wat nieuw en opwindend is, zowel in uw werk-, als in uw liefdes- of vriendschapsrelaties. Wetenschap, technologie, en nieuwe technieken genieten uw interesse.

Jongeren kunnen zeer opstandig worden, vooral ten aanzien van alles wat met gezag te maken heeft, zowel naar de ouders, de officiële instanties als de werkgevers toe. Ze verzetten zich tegen elke beperking die men hen oplegt. Algemeen genomen wordt u uitgedaagd om uw leven te onderzoeken en uit te vinden welke wijzigingen nodig zijn om u voor verstarring te behoeden. Om een groter gevoel van vrijheid te verwerven en meer uzelf te kunnen zijn, zijn op veel gebieden wellicht drastische veranderingen nodig.

Wees selectief met uw warmte en uw liefdesrelaties zullen er rijker en duurzamer door worden. Als u fouten op korte termijn door de vingers ziet, maar wel eist dat ze op langere termijn worden aangepakt, dan komt u er uiteindelijk beter uit. U hebt dit jaar hoe dan ook meer kans op een solide en liefdevolle relatie dan anderen. Het zal een van de grote beloningen van uw bestaan zijn.

Uw invloed naar de buitenwereld toe is groot en u neemt een bemiddelende rol in op beroeps-, sport-, amusements- of op politiek gebied. Probeer af en toe ook eens lekker te ontspannen. Een goed sociaal verenigingsleven geeft u tevens de gelegenheid om te ontstressen. Omring u ook best door vrolijke mensen, want u spant zich al genoeg in om mensen aan te horen die hun problemen aan u komen uitleggen omdat u hen als geen ander steeds een goed luisterend oor biedt. Wees daarin niet te overdreven goedmoedig want dan wordt het vertrouwen al gauw geschaad !

PS: Ik kan me wel niet herinneren dat men mij in 2007 een 'kanker' jaar voorspeld had...... ;).....

20:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-12-07

De magie van kerst..

De hubbie en ik maken de laatste tijd veel en gemakkelijk ruzie.... Over alles en niks eigenlijk... we vinden het beiden enorm vermoeiend maar lijken het niet onder controle te krijgen.... Zondag keek ik dan ook enorm op tegen het idee dat we 3 dagen 'alleen' zouden zijn. Zoonlief zou namelijk kerst bij oma en opa doorbrengen...

Op kerstdag zelf hebben wij het geluk geen 'verplichtingen' te hebben, die hebben de avond voordien plaats en sinds enkele jaren vaak ook de dagen ervoor of erna,... maar kerst zelf is, behalve op de kerstliedjes op de radio en de uitgepakte pakjes die overal in het huis rondslingeren wachtende op hun definitieve plaats na, eigenlijk een dag zoals alle anderen voor ons... Geen verplichtingen hebben betekent echter wel dat we een hele dag met elkaar opgescheept zitten, want alle overige mensen hebben wel verplichtingen op kerstdag...

Gisterenavond slaagden we erin om zowel op de weg naar het kerstdinner als op de weg terug te ruzieën over de snelheid waaraan de hubbie reed, de Belgische politiek, of het wel of niet te warm was in de auto, over het budget van de kerst cadeau's, over het belang van tradities, over de hobby die zoonlief op 7 jaar zou beoefenen en over de BOB campagne...

Mijn verwachtingen waren dan ook niet hoog voor vandaag.... De dag begonnen met kuisen,... ja, kuisen op kerstdag, het is een keer iets anders,... Nothing beats killing the christmas blues with a bit of cleaning....het moest gebeuren en het is bij deze ook gebeurd,... Na een kleine aanmoediging van mijnetewege (lees: 'Als ge nu niet meteen zorgt dat ge de stofzuiger in uw handen hebt, dan gaat ge wensen dat we elkaar nooit waren tegen gekomen) gingen de hubbie en ik samen de strijd aan tegen stof, vervelende strepen op de vloer en onze chaotische DVD collectie,.... En ergens tussen het uitwringen van de dweil en het luider zetten van de volume knop waren we vergeten waarom de andere 'erger was dan een klein kind' of waarom we 'misschien liever een dag in Abu Graïb doorbrachten dan in elkaar's gezelschap'...

Daar we niet wisten hoelang de wapenstilstand deze keer zou duren..;)... hebben we er meteen van geprofiteerd en een lange slenter-wandeling door Bxl gemaakt... Toen we oude foto's van Brussel in een etalage stonden te bewonderen zei de hubbie ineens: 'sorry,... dat ik ben wie ik ben,... je hebt gelijk als je zegt dat het niet gemakkelijk is om met mij te leven,...ik heb veel gebreken'... Daar dat volledig onverwacht kwam, had ik niet meteen een antwoord klaar... waarop hij meteen verder ging: 'maar jij hebt ook je fouten en samen leven met jou is ook niet evident... By the way, ik denk dat dat een foto van Saint Gills is en niet Anderlecht zoals jij zegt...'.... Poef, even plots als het er was, was het weer verdwenen... Ik heb niks gezegd omdat ik niet wist wat zeggen,... Ik heb mijn arm in zijn arm gehaakt en we zijn in stilte verder gewandeld...

De hubbie, ik weet niet wat ik soms van hem moet denken. Er zijn dagen dat ik me afvraag wat me bezielde om hem te trouwen,... talloos zijn mijn verwijten dat ie me eens vaker mag tonen dat ie me graag ziet, dat ie me eens wat vaker het gevoel mag geven dat ie luistert naar wat ik zeg, dat ie wat meer betrokkenheid mag tonen bij het huishouden, administratie en opvoeding... En dan zijn er momenten zoals deze namiddag,... dat alles gewoonweg klopt, dat we eindeloos kunnen babbelen (net zoals we eindeloos kunnen ruzieën) over alles en niets,... dat onze blikken elkaar ontmoeten te midden van de mensenmassa op de Grote Markt,... dat we opgaan in het inbeelden van het leven van het koppel dat aan het tafeltje naast ons zit,... dat we samen dromen over de toekomst van zoonlief, ... dat we plannen maken voor onze volgende reis.... dat niks er toe doet behalve wij twee...

Kerstdag loopt op zijn einde,... de hubbie is in slaap gevallen voor de TV... en ik, ik geniet nog even na,... van deze bijzondere dag,... een dag waar ik eerst zo naar uitkeek, om vervolgens met tegenzin tegemoet te gaan,... maar die uiteindelijk anders en juist daarom beter werd dan ik gehoopt of gevreesd had..... En de hubbie en ik?... Tja, de hubbie en ik zullen altijd de hubbie en ik blijven, vrees ik... Maar net zoals kerst een soms onverklaarbare magie heeft, ... hebben wij die ook, denk ik...

 

22:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-12-07

Kerst..

Kerst was vroeger zo simpel... Als kind telde alleen de cadeautjes en de nichtjes/neefjes met wie je samen door het huis kon lopen en dollen. Als tiener werd kerst een verplichting,.. effe doorbijten en uitkijken naar het uit'feesten' van het oude jaar, want daar ging het toch om,... je wist dat je moest aanschuiven met familie aan de kersttafel om bij het feest van oud naar nieuw te geraken.... En dan ineens ben je al lang geen kind meer, en ook geen tiener, ... of je volwassen bent laten we even in het midden, .... maar ineens besef je dat kerst eigenlijk is wat je er zelf maakt,... En het ene jaar is dat een kerst in al z'n pracht en praal,... het andere jaar schuif je misschien opnieuw met tegenzin bij aan de kerst tafel,... en en nog ander jaar geef je er misschien volledig de brui aan en laat je het hele kerst gebeuren van op je sofa of van op één of ander exotisch strand aan je voorbij gaan....

Deze kerst moest speciaal worden,...it had to be the real thing with alot of bling... ik heb lang naar uitgekeken met het ongeduld van een kind,... maar hoe dichter het komt hoe meer ik er tegen op kijk,... Ik vind het moeilijk precies te verwoorden hoe het aanvoelt,.... want ik gun het mijn familie om samen met mij, een vrolijke en zorgeloze mij, kerst vieren, want dit jaar is ook voor hen niet gemakkelijk geweest,... Maar eigenlijk zou ik deze 'speciale' kerst heel graag doorbrengen met vrouwen zoals Elly, Sofie en andere 'lotgenootjes' die het dubbele gevoel van deze kerst zonder twijfel kunnen vatten zonder dat het dient verwoord te worden...

Lieve lezer, met heel mijn hart wens ik jullie de kerst die je jezelf toewenst....

09:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-12-07

White coat effect en Mcdreamy

Ik heb het eigenlijk niet zo voor die ziekenhuis series,.... dat gegoochel met medische termen, de wonderlijke operaties,.... ik weet nooit waar fictie eindigt of begint en dat maakt me zenuwachtig,... maar sinds een paar weken is do. avond wel officieel Grey's Anatomy avond...(en als ik een slechte week heb, dan beken ik dat ik ook wel eens 'All Saints' durf mee te pikken...).... Mijn interesse in Grey's Anatomy werd ongeveer een jaar geleden gewekt, en niet, in tegenstelling tot wat de meeste zouden denken, door de romantische ontwikkelingen tussen Meridith en Mcdreamy, maar omdat mijn baas 2 keer kort na elkaar de opmerking had gemaakt dat ik hem soms deed denken aan de Afro-amerikaanse chirurg uit de serie.... Omdat de (professionele) relatie met mijn baas, die ik altijd beschouwd heb als een soort van 'mentor', op dat moment een dipje kende, besloot ik, in naam van het welzijn en welvaren van mijn carrière, eens een kijkje te nemen. De paar afleveringen die ik vorige jaar gezien heb, volgde ik dan ook puur om meer inzichten te krijgen in 'mijn ik op de werkvloer' (echt waar!) en niet voor de mooie ogen van Mcdreamy en de vunzige blikken en opmerkingen van Mcsteamy ('insiders' zullen weten wat en wie ik hier bedoel, voor de anderen.... deze avond kijken en je zal het wel snappen!).... Toen ik een paar maand later promotie maakte en het er uiteindelijk niet meer toe deed of m'n baas vond dat ik op Dr. Bailey leek, terwijl ik me totaal niet terug vond ik dat personage, was m'n interesse voor Grey's Anatomy dan ook verdwenen.

Toen het nieuwe seizoen van Grey's Anatomy een paar weken terug echter begon midden in mijn ontluikende puberale gevoelens voor Wijze 2, kon ik het echter niet laten om te kijken. Ditmaal met het excuus, dat door het reilen en zeilen van een team chirurgen te volgen (en bijgevolg beter zou begrijpen)  ik zou inzien dat Wijze 2 gewoon z'n job deed en dat ik, getrouwde vrouw met kind en 1 borst, zijn vriendelijke en goede bedoelde woorden niet moest interpreteren als avances.....;)..... En ondertussen is het kwaad geschied en ben ik verslaafd aan de wekelijks perikelen tussen Meredith en haar Mcdreamy, O'Malley die er een potje van maakt, de 'bad boy' look van Karev en Mcsteamy's ruwe uitstraling.....

Maar blijkbaar ben ik niet de enigste die weg droomt bij 'haar' dokter of bij het zien van witte dokter's jassen op TV.... want het is me opgevallen dat 2 'vrouwenboekskes' onlangs een artikel aan het "sex-appeal van de stetohoscoop' hebben gewijd. HA! En hieruit blijkt dat mijn puberaal gedrag dat zich manifesteert van op de sofa  of bij het zien van Wijze 2 niet zo uitzonderlijk is maar eerder als een bevestiging telt dat ik een vrouw van deze tijd ben,.... wie had dat gedacht! ;)....Frida Bogaerts, pedagoge en seksuologe, stelt dat 'de aantrekkingskracht van de dokter's jas vooral te maken heeft met het statusaureool dat rond hun job hangt. Blijkbaar is dit nog een overblijfsel uit vroegere tijden. Toen vooral mannen belangrijke maatschappelijke posities bekleedden. Het enige wat vrouwen konden doen, was zelf zo'n machtige man aan de haak te slaan. Bovendien stralen mannen met een belangrijke positie vaak autoriteit uit, en daar wordt, vooral door vrouwen, naar opgekeken.' Ook zou volgens haar 'het 'uniform' z'n effect niet missen.' De huisdokter, die vaak z'n patienten in broek en hemd ontvangt, zou dan ook beduidend minder vrouwenharten doen sneller doen slaan dan de chirurg of specialist in groen pak of witte jas'....Hmmm, daar zit misschien wel iets in, Wijze 2 loopt inderdaad altijd met een witte jas aan en als ie net uit OK (operatiekwartier...yes, I'm picking up on the terms, glunder, glunder, giechel, giechel...) komt, draagt ie zelfs een blauw pak met daarboven z'n witte jas,.... zwijmel, zwijmel.....Freud pakt het allemaal wat psychologischer aan, volgens hem projecteren patiënten gevoelens voor mensen uit hun verleden op hun therapeut of arts en ontwikkelen ze bijgevolg gevoelens van verliefdheid en affectie. Vrouwen vallen blijkbaar ook het vaakst voor hun psychiater/psycholoog, gynaecoloog of huisarts, omdat die hen het beste kent en ze met hen de intiemste band hebben. Want daar zou het tenslotte allemaal om draaien. Vrouwen willen het gevoel hebben dat er een band is. Mannen zijn eerder doel- en taak gericht en willen dat de arts hun probleem oplost. Vrouwen geven meer om 'caring and sharing' en willen dat 'hun arts hen uitleg geeft en hen het gevoel geeft dat hij om haar geeft.'En als de arts in kwestie dan ook nog eens mooie ogen en zacht handen heeft, dan wil de fantasie blijkbaar nogal eens op hol slaan...hehe ....;)....

Dit alles zou ook het succes van ziekenhuis en dokter series verklaren,... knappe mannen en vrouwen die levens redden, ons laten weg dromen bij pikante en dubbelzinnige one-liners en op het einde van de dag ook maar gewone mensen met gevoelens zoals jij en ik blijken te zijn,....:)... Je zou voor minder wekelijks voor de TV zitten....In ieder geval, de hubbie weet dat mijn afspraak met de chirurgen op de beeldbuis ondertussen bijna heilig is,... dus deze avond zal ik met een stuk chocolade een diepe zucht slaken telkens Meredith's en Mcdreamy's blik elkaar kruisen en deze nacht dromen van de stralende glimlach en prachtige ogen van Wijze 2......;).... 

11:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-12-07

Vlucht naar het verleden...

Een Chinees spreekwoord luidt: "Het is beter een kaars aan te steken dan het duister te vervloeken"..... En gelijk hebben ze die Chinezen.... De kerstvreugde mag dan momenteel een beetje zoek zijn, maar om toch te beletten dat ik begin 2008 verbitterd in ga, heb ik het sterkste medicijn van de zolder gehaald.... Mijn dagboeken!!!

Geniet mee van 19 december 1994:

" Vandaag bio en engels! Moeilijk, ik hoop dat ik het goed gedaan heb. Anna is mijn beste vriendin!!!! Ze is echt de liefste vriendin die ik ken!!!! Ik mis Jonas zoveel!!!!Waarom kan hij hier nu niet zijn!!!! 'K zou er alles voor over hebben om hem hier te hebben, nu!!!! Ik zal altijd van hem houden, no matter what!!!! Anna haar nichtje is zo schattig!!!Haar familie heeft zoveel snoepjes meegebracht!!! Ik hoop dat Feija die tape heeft meegebracht!!! Zodat ik wat liedjes kan overpakken op de tape voor Jonas!!!!!'K vraag me af of Jonas echt naar de tekst van die liedjes geluisterd heeft!!!Ik hoop van wel!!!! Die liedjes betekennen zoveel voor mij!!!!!Jonas, ik hou van jou!!!Freija, het gaat hier supertof worden!!!!"

(Blijkbaar had ik toen al de (vervelende) gewoonte van hak naar tak te springen. En uit verder onderzoek blijkt ook dat ik dat jaar amper stop- en vraagtekens heb gebruikt om een zin te eindigen!!!!!!! ;)......)

10:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-12-07

moterpech...

Ineens viel ik stil, gisterenavond na het etentje voor m'n moeder haar verjaardag. Toen iedereen weg was, het eten verteerd en de champagne haar bubbeltjes kwijt was, overviel me ineens een vreemd gevoel. Het is genoeg geweest, basta....de voorbije dagen, misschien zelfs weken heb ik voor 200% willen genieten van het leven,... mooie weer? Hup, sjaal, muts en schoenen aan en wandelen langs die weiden, kleine paadjes en pittoreske huizen....Een verloren moment met z'n drieën? Hup, auto in een naar de kerstmarkt.... Alleen thuis? Hup, kuisproducten boven halen en het huis poetsen tot het blinkt.... "Loon" gestort? Hup, het shop-gewoel in op zoek naar het utlieme kerstcadeau voor zij die me de voorbije maanden gesteund hebben,.... Mooie film op tv? Hup, bestrijden die vaakluizekes en de film uitkijken,.... en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Nu en dan zei een voorzichtig stemmetje: "Zou je dat wel doen? Zou je niet beter een beetje rusten?" Maar dan antwoordde dat kordate zonnetje in mij: 'Rusten? Dat heb ik de voorbije maanden genoeg gedaan, laat me deelnemen aan het leven,... want ik wil leven, ik verdien het te leven,... laat me leven om te vergeten wat ik angstvallig wil vergeten,....'

Maar nu is dat kordate stemmetje dus moe...schor van al dat roepen. Ineens hoeft kerst en de nieuwjaarsperiode niet meer voor mij. Ik heb er maanden naar uitgekeken, me vastgeklampt aan de gedachten:' Ik WIL kerst vieren, ik WIL cadeautjes inpakken voor zoonlief, ik WIL de geur van 'glüwijn en churros' (= kerstmarkt Brussel) ruiken, ik WIL het nieuwe jaar in dansen in de KVS,...' De voorbije weken heb ik me uitgelaten en overdreven uitgeleefd in de voorbereidingen voor het nieuwe jaar, kerstkaartjes kiezen, cadeautjes kopen, sinterklaas vieren, het huis decoreren,.... Gedeeltelijk omdat ik dacht dat ik het leuk vond, gedeeltelijk omdat ik dacht dat ik het tegenover het lot verschuldigd was. Ik dacht dat ik vrolijk zou willen doen en zijn om de voorbije maanden te vergeten, het herwonnen leven te eren en de toekomst toe te lachen,... maar momenteel zou ik gewoon een 'fast-forward' knop willen indrukken naar begin februari, als de resultaten van de controle-onderzoeken gekend zijn....en het leven hernemen vandaar...

Het was best gezellig gisterenavond maar toch kijk ik er ineens enorm op tegen, op al die 'gezellige' avonden die de komende weken nog in de agenda staan. Het liefst zou ik een vliegtuig wil opstappen, alleen... zonder hubbie, zonder zoonlief, en gewoon effe verdwijnen,... naar een plaats waar niemand me kent, waar niemand weet wie ik ben, waar niemand weet dat ik kanker heb/heb gehad (schrap wat jezelf denkt dat toepasselijk is) en waar bijgevolg niemand me zegt ' dat het nu allemaal gedaan is en we met een schone lei aan een nieuw jaar kunnen beginnen'....

Mijn agenda staat redelijk vol voor de komende week.... ik denk dat ik alles afzeg...en me terug trek op m'n sofa en hoop dat dit gevoel even snel voorbij gaat als het gekomen is.....*diepe zucht*

 

13:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-12-07

Drukke dagen...

Het zijn drukke dagen,.... kerstinkopen doen, etentjes, Sinterklaas en de Kerstman die de handen in elkaar slaan en een combi-speelgoed festijn houden, lunch-date met collega voor laatste roddels, etc., etc. ..... dus als het hier kalm blijft de komende dagen, vergeef het mij,.... maar weet dat ik vol op aan het genieten zal zijn!!

13:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-12-07

Bizare droom

Op het lugubere af eigenlijk. De slaapkamer van zoonlief hing vol met lijkjes van vogelfoetusjes. Niemand, behalve ik, leek dat abnormaal te vinden. Maar mijn broer vond wel dat ik ze anders moest hangen omdat ze anders zouden beginnen stinken en dat ik ze dan zou moeten weghalen. Iets later ontstonden er allemaal kleine brandhaardjes in onze slaapkamer. Ik herinner me niet meer wat er brandde, maar wel dat ik dacht dat het bizar was dat het juist die dingen waren die vuur hadden gevat. Ik heb de brandjes uiteindelijk geblust door de badspeeltjes van zoonlief te vullen met water en heel geduldig dat water over de vuurtjes uit te gieten.

 Gek hé.... vooral dat met die vogelfoetusjes vind ik maar 'freaky'....

10:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-12-07

Saudades...

Iemand raadde me aan om tijdens de lange en vele uren van vechten en wachten, de mooie momenten van mijn leven te herbeleven. Ze niet alleen te herinneren, maar ze echt te beleven,... de geur ruiken, de kleuren te zien, de wind of de zon te voelen, de toon van de gesprekken te horen, en de smaak te proeven. Ik heb dat vaak gedaan en zo werden mijn lange dagen in bed of op de sofa vaak opgevrolijkt met de Braziliaanse levensvreugde, de geur van barbecue, limoenen en passievruchten, de hevige en intense kleuren van de samba en de belevenissen van een groep jongeren die het gevoel had dat de wereld aan hun voeten lag.

5 jaar heb ik in Brazilië gewoond. Een bevoorrechte ervaring, besef ik nu, die me gevormd heeft tot de persoon die ik nu ben. Maar op het moment zelf was dat besef er nog niet.... Ik was een typische tiener, de uitstapjes met mijn ouders naar natuurreservaten, immense watervallen en Zuid-Amerikaanse steden waren een 'vervelende' verplichting en zeker geen 'unieke ervaring' zoals mijn vader het zo graag verwoordde. Veel liever hing ik gewoon rond met vrienden.... en was ik, zoals het een tiener behoort,  'kwaad' op mijn ouders over het onrecht, waar zij natuurlijk verantwoordelijk voor waren, dat me werd aangedaan.... In plaats van te genieten van de zon, kon ik soms zo jaloers zijn op de verhalen van Belgische vrienden die met de fiets door weer en wind naar een lang verwachte 'fuif' gingen in een naburig dorp. Dat 'kon' ik allemaal niet doen! In Brazilië waren geen fuiven zoals we ze hier in vlaanderen kenden, .... ocharme ik, daar werd wekelijks gefeest en gedanst rond het zwembad van vrienden, werden hotels/disco's/restaurants afgehuurd om verjaardagen te vieren, en  moesten we de fiets niet op omdat er altijd wel iemand een persoonlijk chauffeur had die voor taxi speelde.

Daar iedereen maar tijdelijk in Brazilië was en altijd 'on the move' leek, waren vriendschappen dat vaak ook. Vriendschappen waren van korte duur, maar des te intenser....waardoor ook de tijd samen des te intenser en intensiever beleefd werd. Hier en nu was het enigste dat telde. Morgen leek altijd een eeuwigheid ver, en de zorgen niet waard. Vandaag was de dag dat er moest geleefd worden. Elke Braziliaan, ongeacht of ze nu arm of rijk zijn, gelooft daarin en leeft daar naar. (En daarin ligt, volgens mij, het geheim van hun collectieve levensvreugde.) En wij, puberende tieners, vonden ons daar makkelijk in terug. Ongeacht cultuur, godsdienst of huidskleur.... We dansten op het strand als we ons daar bevonden en langs de kant van de weg als de auto motorpech had. Want het leven was hier en nu.

We hadden het goed.... en dat beseffen we nu... zoveel jaar later, nu we elk weer in ons eigen land zitten, .... nu dat we allemaal werken, en zelf een familie opstarten....Het 'hier en nu' gevoel ebde weg met de jaren en we schikten ons naar de routine van het leven..... En dan krijg je ineens kanker, en wordt je vertrouwde wereldje door elkaar geschud, en begin je na te denken, omdat je ineens veel tijd hebt om na te denken.... En doe je zoals iemand je aanraadde en begin je herinneringen opnieuw te beleven en terug te denken aan mensen die je in jaren niet meer gezien hebt.... Omdat je tijd hebt en niets te verliezen, besluit je via internet een paar mensen op te zoeken, wat dankzij de vele mogelijkheden van het internet ook nog lukt,... En ookal besef je dat je niet meer die zorgeloze tieners van het midden van de jaren '90 bent,... toch doet het deugd om elkaar te horen,... want 'ons gedeeld Brazilië verhaal', creeërt, net zoals borstkanker dat doet, een band.... Je hoeft elkaar niet vaak of regelmatig te zien om elkaar te begrijpen  met een half woord, ... en samen diezelfde geuren, kleuren en emoties te beleven..... en te beseffen dat het enigste dat telt 'hier en nu' is....

10:27 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-12-07

Oude liefde...

Jij was  werelds en wijs

Ik, buitenlander in eigen land

 

Jij was druk en spannend

Ik, op zoek naar mezelf en nieuwschierig

Jij was meedogeloos en mysterieus

Ik, zelfzeker maar naïef

Jij was  oud doch nooit voldaan

Ik, jong en gulzig

Jij gaf en nam

Ik nam en gaf

Ik beminde en voelde me bemind...

Jij werd saai en voorspelbaar

Ik, ongeduldig en verveeld

Jij bleef

Ik  ging weg

Jij wachtte

Ik kwam terug, met schaamrood op de wangen

Jij stelde geen vragen

Ik gaf wel antwoorden

Jij omhelsde

Ik voelde me thuis

Jij geeft

Ik geniet

 Bruxelles, je t’adore....

19:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-07

Denken...


Eerst dacht ik: 'niet aan denken',
dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er tòch weer aan.
 
Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat je er niet aan denken moet.

T. Hermans

 (niet meteen een favoriet van mij, maar hier heeft ie ergens wel gelijk...)

15:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-12-07

'Madalijn'....

Een kleurrijke versierde tafel met nic-nacjes, mandarijntjes, chocolade, marsepein, speculoos, een sinterklaas tafelkleed, een namaak mijter die overloopt van de snoep, draken-wantjes (my personal favorite), een timmerdoos en een bumba DVD (ingepakt in mooi papier,... zoonlief pakt graag cadeautjes uit en ik zie hem graag cadeautjes uitpakken en de sint zal het me wel vergeven dat ik z'n pakjes heb ingepakt...),.....Een sfeerlamp, theelichtjes en een geurkaas die de hele living gezellig aankleden en naar speculaas en kaneel doet ruiken, ... en om het plaatje helemaal compleet te maken, sinterklaasliedjes op de achtergrond, ... Alles stond klaar om 6 december 2007 een plaatsje in de top 3 van favoriete kindertijd herinneringen te laten veroveren.... Ik zag het al voor mij, geheel Hollywood-style... Ik die de deur naar onze living open zwaai,.... zoonlief die enthousiast naar binnen loopt en met een zwaar texaans accent zegt: 'oh mama, look what Saint Niclas has brought me'...en ik die dan de keukenhanddoek die voor de gelegenheid aan mijn schort zou bengelen (die ik voor de gelegenheid ook zou aan hebben), zou nemen om mijn tranen van geluk te deppen en zou zeggen:' oh, my dear son, it's because you deserve it', waarop zoonlief zich in mijn armen zou smijten en zou uitroepen: 'oh mama, this is the best day ever!!!'...

'K heb zoonlief nog nooit zo vlug uit z'n slaapzak geholpen, denk ik, alleen maar om tot de conclusie te komen dat mijn geduld nog iets langer op de proef zou worden gesteld. Blijkbaar had ik gisterenavond z'n pampertje verkeerd of te vlug aan gedaan, want z'n pyamaatje was aan één kant nat,.. dus mocht ik zoonlief eerst nog eens wassen en aankleden (want een klein jongetje in een natte pyama en stinkend naar plas paste niet in het 'sinterklaas' plaatje dat ik voor me had) vooralleer we in 7 haasten de trap af renden.... Met veel show opende ik de deur naar de living,... Zoonlief holde enthousiast naar binnen... en riep vrolijk:...."MANDALIJN"..... Mandarijn? Een tafel vol lekkers en pakjes en meneertje wordt enthousiast over 3 luttele 'madalijntjes'? ... Was ik daarvoor 20 minuten vroeger opgestaan?.... 'En de pakjes dan?' vroeg ik aan zoonlief.....Hij hoorde me niet,... want ondertussen stond ie met 2 'madalijntjes' in z'n hand te dansen op 'Sinterklaas kapoentje'... ik heb dan maar het derde 'madalijntje' gepakt en tot groot jolijt van zoonlief staan meedansen.....En sinterklaas (en hollywood) zag dat het goed was.....

PS: Hij heeft de pakjes uiteindelijk toch open gedaan,... en bumba (maar daarmee wist ik wel dat ik op 'safe' speelde) en de timmerdoos werden meteen goedgekeurd,.... maar hij deelde niet in mijn enthousiasme over de oh-zo leuke draken-wantjes....

 

14:56 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-12-07

Klant aan huis...

Maandelijkse controle afspraak bij wijze 3 of 1, maandelijkse spuit met zoladex, om de twee maanden Port-a-cath laten spoelen, om de 3 maanden controle onderzoeken,....en op termijn mijn eierstokken misschien operatief laten verwijderen,.... hmmmm, denk dat ik de komende maanden nog regelmatig in het ziekenhuis zal vertoeven,... MAAR, we zijn vandaag goedgezind,.... DUS, gaan we dit als iets héél positiefs bekijken,... WANT, dat wil zeggen dat ik een verhoogde kans heb om wijze 2 nog eens tegen het lijf te lopen.... (hihihihi,.... het puber meisje in mij giechelt, wordt rood en verdwijnt vlug naar boven waar ze in haar dagboekje hartjes gaat tekenen rond z'n naam)

 

14:12 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-12-07

Ijdelheid...

Hallo, laat me mezelf even voorstellen. Mijn naam is ijdelheid... ik ben zowel mannelijk als vrouwelijk, heb geen vaste woonplaats maar voel me zowat overal thuis, ben reeds eeuwen oud en weet dat er me nog een lang leven beschoren is.... Ik kom in alle vormen en maten, maak geen onderscheid tussen rassen, religie en stand,...En mijn nieuwste slachtoffer is de jonge vrouw die zich achter deze blog verstopt. Je zou ze eens moeten bezig zien...Trots als een pauw loopt ze momenteel door het leven met haar korte kopje,....En ze laat haar de aandacht die zo'n fris kopje met zich meebrengt wel bevallen,... familie en bekenden zeggen enigszins verwonderd hoe goed ze er wel niet uitziet,... en zie, ze recht haar rug nog een beetje meer, doet nog een beetje meer lipgloss op de lippen, nog een beetje meer creme om die gezonde blos op de wangen te benadrukken, en let er nog meer op dan voordien dat haar kleding haar slanker figuur benadrukken. Ze geniet, schaamteloos en gulzig,  van de complimentjes,.... terwijl ze een paar maand terug nog gruwelde van de opmerking: 'je ziet er goed uit',.... kan ze er nu niet genoeg van krijgen.....

14:17 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-12-07

Zie ginds komt de stoomboot....

Haa, de goeie heiligman,.... Hij weet toch altijd wat te brengen..... Gisteren heeft hij niet alleen een zak vol lekkers en leuks gebracht voor zoonlief, maar had hij ook een nachtje in een charme-hotelletje mee..... de timing kon niet beter zijn.... Terwijl zoonlief bij oma, opa en de bergen speelgoed en lekkers bleef logeren, checkten wij in ons klein liefdesnestje ... We leken wel een andere wereld binnen te stappen,.... een wereld waarin alles perfect is, waar de gordijnen passen bij het bedovertrek, en de (hotel)zeep naar musk ruikt... Een wereld zonder kanker,.... of toch voor heel even....

www.residentie-delaurier.be

14:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |