03-01-08

Soms

'Ik herken je niet...' Zei hij traag, alsof hij schrik had van zijn eigen stem. Ik keek naar de conturen van z'n gezicht, veel wijzer werd ik er niet van, daarvoor was het te donker. Dit is de hubbie ten voete uit.... een ernstig gesprek lanceren op het moment dat we al een tijdje in bed liggen, klaar om in te dommelen.... Hij zuchtte diep en keek me aan.... Zo lagen we een tijdje naar elkaar te kijken, hulpeloos en machteloos.... een vrouw met kanker en een man met een vrouw met kanker.....'Is that a bad or a good thing?' vroeg ik uiteindelijk. 'Ik weet het niet' zei hij langzaam en staarde terug naar het plafond.....

De dingen lopen een beetje moeizaam tussen ons de laatste tijd....de voorbije maanden zijn we, elk op onze manier, zo druk bezig geweest met overleven, dat we elkaar, hoe raar het ook klinkt, een beetje kwijt zijn geraakt.... Terwijl de dood met me flirtte en kanker in mij een nieuwe minares vond, stond de hubbie machteloos aan de zijlijn. Zijn armen boden niet altijd de nodige soelas en z'n aanmoedigingen ging soms verloren in de storm van emoties die door m'n hoofd raasde. Terwijl het leven en de wereld die we samen hadden opgebouwd langzaam uit elkaar viel voor de ogen van de hubbie en hij niet wist of hij nog een vrouw en zoonlief nog een moeder zou hebben de volgende ochtend, lag ik uitgeput op de sofa. Op de momenten dat ik hem opzocht, had hij behoefte om alleen te zijn, ...en op de momenten dat hij z'n armen naar me uitstak, had ik geen energie en zin om er te zijn...

'Mijn' kanker is niet 'zijn' kanker en viceversa. Samen hebben we geleden en gestreden, maar elk op een andere manier. Soms verstonden we elkaar, soms niet. Soms was er een dialoog, soms twee naast elkaar lopende dialogen. Soms was er hoop, soms was er wanhoop. Soms was er liefde, soms was er geen energie voor liefde. Soms was het 'mijn' kanker, soms was het 'zijn' kanker.

'Zijn' kanker was zwijgen en vluchten. 'Zijn' kanker was eindeloos naar me kijken zonder iets te zeggen of zelfs te verpinken. 'Zijn' kanker was troost en kracht zoeken in het geloof.

'Mijn' kanker was praten en (verplicht) stilstaan. 'Mijn' kanker was eindeloos hopen dat ie de woorden zou zeggen die ik nodig had te horen, zonder zelf te weten wat ze waren. 'Mijn' kanker was me ergeren aan z'n toevlucht in de holle woorden van het geloof. 'Mijn' kanker was kracht vinden bij mezelf.

'Mijn' kanker en 'zijn' kanker hebben serieuze schade aangericht.... soms lijkt het onoverkomelijke schade, soms ook niet....soms denk ik dat 'ik' kanker zal overleven, maar 'wij' niet.... soms ook niet....  

 

 

15:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

hallo! ohhh, ik vond je blogje toevallig, en ik dacht ik zal ze es gaan bezoeken, en ik vond een zeer gevoelig maar mooi verwoord blogje! Ik vind het erg om te lezen, van die borstkanker enzo... Maar toch vind ik je nu al een moedig persoon!!! nog maar 28 jaar al een gezin en ook kanker, zo erg. Ik snap niet waarom er zo'n stomme ziektes bestaan?????!!!

groetjes,

Gepost door: Elien'tje | 03-01-08

Visje 3 jaar is mijn man ziek, longkanker de 4de chemo kuur "reeks" zit erop z'n laatste, hij heeft nu pijn, ik laat s'nachts de wekker aflopen voor de medicijnen anders is het 'smorgens niet te harden, hij ziet me graag maar...ik mag hem niet aanraken, in bed draait hij zich om anders moet hij hoesten, ik weet het wel hij ziet me graag, en hij heeft kanker. Ik ben een prater hij en stille "genieter?" waar is de tijd van voor deze vreselijke ziekte.
Ik zou zo graag met deze mens oud worden, en als ik mijn kinderen zie hoe ze zich vastklampen aan elk positief bericht, ook voor hen moet ik een steun zijn.Soms barst de bom en ga ik uit mijn dat met roepen en tieren, om daarna maar te wenen van spijt."Hij is degene die kanker heeft" verdomme
Ik denk dat het wel goed komt tussen jullie, ieder heeft zijn eigen gedachten, ik denk dat hij het niet kan aanzien wat je meemaakt, probeer elkaar maar te knuffelen de rest komt wel.
Heel veel sterkte
Nicolle

Gepost door: Nicolle | 03-01-08

Lieve Tilly

ik zou je zoveel willen zeggen, zoveel willen schrijven...
ik zou je zoveel willen geven, zoveel laten voelen...
maar ik vind geen woorden.
Maar ik wens, ik hoop en ik wil graag geloven dat jullie de kracht zullen vinden om de draad terug op te pikken, al besef ik dat dit heel moeilijk moet zijn!
Ik denk aan je!

Liefs
Sofie

Gepost door: Sofie | 03-01-08

Weet niet hoe ik moet reageren. Ik wil reageren, maar kan niet. Ik versta die situatie oh zo goed en sta er... ook zo machteloos en bang tegenover. Ik weet het niet.

Gepost door: anita | 04-01-08

Sterkte in deze moeilijke periode. Probeer elkaar niet te verliezen. Wij zijn er beiden sterker uit gekomen. Het is onze ziekte, maar onze mannen hebben evenveel angst om achtergelaten te worden. Geloof me maar.

Gepost door: Annick | 04-01-08

Goh, wel een beetje herkenbaar voor mij, die situatie waar jullie nu in zitten. Toen mijn man ziek was,groeiden we precies dichter naar elkaar toe. Maar toen hij "genezen" was ging het tussen ons echt slecht eigenlijk. Ik vond na al die jaren aandacht die naar hem waren gegaan, dat hij aan mij ook wel eens mocht denken. Niet schoon van mij natuurlijk. Hij was degene die ziek was geweest, ikke niet, dus wat kloeg ik dan? Heel stilletjes aan is dan toch alles terug goed gekomen, maar ik moet zeggen dat het soms nog moeizaam gaat hoor. Ik hoop dat jullie er ook uitkomen, desnoods kan je altijd de hulp in roepen van iemand waar je eens mee kan praten hé?
Dikke knuffel

Gepost door: oortje | 04-01-08

iedereen probeert dat kankerspook te bestrijden op zijn manier.... diegene die kanker heeft moet zich altijd sterk houden en anderen oppeppen; maar heeft het verdomd hard nodig om zelf ook opgepept te worden.
Langs de andere kant staat de partner soms machteloos toe te kijken... verweesd... onzeker... verdrietig...
Niet gemakkelijk! Maar blijf elkaar graag zien... blijf elkaars hand vasthouden als het even niet goed gaat... de tijd geeft raad.
Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 04-01-08

hé, geef elkaar tijd en ruimte "hét" te verwerken en te plaatsen.
Succes.

Gepost door: katy | 04-01-08

Moeilijk. Ik begrijp je eerlijk verhaal helemaal,door dat je het hier kunt delen met zovele die je heel goed begrijpen,ben je een grote stap verder in het verwerken van zoveel vragen.
Jullie hadden het ook anders gewild,dat is heel zeker,maar het is iets wat niemand kan veranderen,samen verder vechten,beiden hebben jullie elkaar nodig.
Geef elkaar zo dikwijls als het mogelijk is,knuuuuuuuuuuuffels.
Een goed weekend gewenst!

Gepost door: Ma Elly | 05-01-08

De commentaren zijn gesloten.