09-01-08

mooi, mooi, mooi

Ik heb thuis een potje

Op het potje staat verdriet
ik doe er vaak verdrietjes in
want als ze klein zijn..
huil ik niet.

Steeds als er iets tegenzit
Er gebeurt is wat ik niet wil
Open ik het potje
Gooi het er in heel stil.

Maar gisteren was de laatste
druppel iets te veel

Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok in mijn keel

Mijn hand begon te trillen
Verdriet vloog uit de pot omhoog
Een traan begon te rollen
Ik voelde mij erg rot.

Een onbedaarlijk snikken deed me trillen overal
Ik zat echt tot mijn haren
in het diepste diepe dal

Het was met roodomrande ogen
Toen ik mezelf weer rustig kreeg
Opgelucht keek ik naar mijn potje
Het potje....dat was leeg.

Dus zie je iemand lopen
rode ogen en bedeesd,
Dan vraag je niets meer
dan weet je,
Haar potje is pas vol geweest.

Onbekend

Van zo'n tekstjes word ik dus helemaal stil. Deze vind ik zo mooi, zo eenvoudig, zo eerlijk....

09:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

sterkte

Gepost door: soet | 09-01-08

en hij beschrijft het helemaal.
Warme hug !

Gepost door: els | 09-01-08

heel aangrijpend en mooi.

Gepost door: anita | 09-01-08

Bedankt voor de fijne reactie op mijn blog. Ik vind het gedicht echt prachtig! Nog veel sterkte toegewenst.

Gepost door: Liens | 09-01-08

Gedicht Heel mooi,ga het nogmaals lezen!

Gepost door: Ma Elly | 10-01-08

Heel mooi gedichtje..

Gepost door: oortje | 10-01-08

De commentaren zijn gesloten.