10-01-08

'Eerste keer'

Ze viel me meteen op toen ik de wachtzaal doorliep op weg naar de verpleegsterspost om me aan te melden voor de spoeling van mijn port-a-cath. Haar lange blonde haren vormden een sterk contrast met de overheersende grijze haren, korte coupes, pruikjes en sjaaltjes in de wachtzaal. Ze zat kaarsrecht, waaruit je zou kunnen afleiden dat ze een heel zelfzekere jonge vrouw was, maar toch keek ze wat onwennig om zich heen.

Toen ik na de spoeling weer door de wachtzaal liep, zat ze er nog steeds. Ze droeg een jeans en een groene trui. Op haar schoot lag een boekje. Afleidend uit de manier waarop ze door het boekje bladerde, denk ik dat het boekje eerder dienst deed als buffer dan als leesvoer. Een buffer die haar moest beschermen tegen het overwelmende gevoel van in een wachtzaal vol zieke mensen te zitten. Ze keek op en onze blikken kruisten elkaar. Een fractie van een seconde maar. In haar ogen las ik angst gemengd met hoop, vechtlust maar ook onzekerheid. Ik wist het meteen. Het was haar 'eerste keer'.... haar eerste chemo. Ik knikte en glimlachte. Iets in mij zei dat ik naar haar toe moest gaan, haar in mijn armen moest nemen en haar moest zeggen dat het allemaal wel goed zou komen. Dat het moeilijk ging worden, dat ze veel zou wenen, maar dat het wel allemaal goed zou komen. Maar ik heb het niet gedaan. Misschien omdat ik moest terug denken aan mijn 'eerste keer'. Mijn eerste keer dat ik daar in die wachtzaal had gezeten, ongeduldig en bang tergelijktertijd. Net als zij, had ik me toen ook een beetje apart gezet. Alsof ik wou aangeven dat ik hier eigenlijk niet thuis hoorde, alsof ik me zo wou beschermen tegen de trieste en lege ogen rondom mij. De eerste keer wou ik niet geasocieerd worden met  'andere lotgenootjes'. De eerste keer wou ik helemaal geen lotgenootje zijn.

Ik meed de nieuwschierige blikken die mijn richting uitkeken, zat kaarsrecht en maakte notities in mijn agenda. Ik wou dat de toevallige voorbijganger zou denken dat ik hier zat omdat ik iemand vergezelde en niet omdat ik ook kanker had. Misschien had zij ook wel dat gevoel, bedacht ik me, het viel echt wel op hoe ze bijna krampachtig kaarsrecht bleef zitten. Ik gunde haar dat gevoel. Het gevoel dat het allemaal wel zal meevallen zolang je maar kaarsrecht blijft zitten, zolang je maar niet toegeeft aan de storm van emoties die door je raast. De illusie dat je 'anders en beter' zult omgaan met kanker dan de mensen in de 'kanker'verhalen die je de laatste weken van iedereen hebt mogen horen. Dus ik zei niks. Ik knikte en glimlachte. Ze knikte en glimlachte terug. Ik liep door, zij bleef zitten.....

11:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

bedankt voor dat potje hopelijk is het niet de laatste keer
dat ik je hier mag vinden?
je lijkt me een meevoelend iemand
teergevoelig,met veel schroom
en zulke mannen moeten we koesteren.

groetjes

Gepost door: maikligoste | 10-01-08

Wachtzaal. Het is zo herkenbaar,en zoals jij dat beschrijft,helemaal!

Gepost door: Ma Elly | 10-01-08

Ik kon niet zomaar van je blog verdwijnen zonder een reactie achter te laten... maar, ik vind weinig woorden.
Ik word enkel heel stil en ik vind het echt 'n herkenbaar kippevel-moment!!!

Gepost door: Sofie | 11-01-08

Ik sluit me aan bij "Ma Elly", zo herkenbaar.

Gepost door: anita | 11-01-08

Zo goed al die gevoelens beschreven !

Gepost door: els | 11-01-08

De commentaren zijn gesloten.