23-01-08

Niet voor publicatie

Ik ben niet zeker waarom ik hetgene dat ik ga schrijven eigenlijk schrijf....je zou denken dat het één van de dingen is die een mens liever geheim houdt van de buitenwereld,... maar toch ga ik het hier mijn ziel blootleggen.... of eerder van me afschrijven,.... waarom, ...ik weet het niet....misschien omdat ik hoop dat een stem uit het onbekende zichzelf zal herkennen in mijn wanhoop en me zal geruststellen,... misschien omdat ik hoop dat deze 'publieke bekentenis' mij van gelijkaardige situaties zal behoeden....ik weet het niet...

Ik schaam me, ik schaam me diep,.... als moeder, als vrouw van, als mens.. ik schaam me tegenover zoonlief, tegenover de hubbie,....maar vooral tegenover mezelf..... Maandagavond bereikten de hubbie en ik, maar vooral ik, een absoluut dieptepunt. Een zoveelste banale ruzie escaleerde in getier en geroep tussen de hubbie en mezelf. Terwijl zoonlief vredig lag te slapen slingerden z'n ouders het ene afschuwelijk verwijt na het andere naar elkaars hoofd.... tot dat er iets knapte in mijn hoofd en ik het niet langer kon aanhoren,... in, wat ik nu alleen kan omschrijven als een moment van complete waanzin, heb ik zoonlief uit z'n warme bedje gehaald, z'n knuffel genomen, .... en tegen de hubbie geroepen dat ik weg was,.... verbijsterd blokeerde hij de weg,... wat bij mij hetzelfde effect had als een rode doek op een stier....... ik riep en tierde dat ie me moest laten gaan,... dat ik het beu was, dat ik wou scheiden,... Zoonlief's paniekerig gekrijs overstemde ons gebrul, ...maar op dat moment besefte ik totaal niet wat voor een impact het moet gehad hebben op het kleine ukje om z'n ouders zo tegenover elkaar te zien staan.... Het enige waar ik aan kon denken was dat ik weg wou, kost wat kost,... samen met zoonlief,... hoe en waarnaar deed er niet toe,.... maar gewoon weg, weg van alles,...weg van de hubbie...weg van het geruzie...

De hubbie bleef voor de deur staan en brulde dat ik het echt niet kon maken om in pyama en slippers, met zoonlief in z'n slaapzak op m'n arm, naar buiten te gaan in de koude nacht. Als ik dan toch per se weg wou, zei ie, kon ik wachten tot de volgende dag, als ie op z'n werk was.... zoonlief deftig aankleden, kleren pakken en dan op een rustige manier weg gaan...Maar daar had ik geen oren naar, ik wou weg, weg, weg, weg,....ik heb het woord gekrijst, gegild...Als ik er nu aan terug denk, was ik letterlijk buiten mezelf van woede,.... ik gedroeg me als een kat die in het nauw was gedreven, ik dreigde, blies, krabte en sloeg om me heen....Tot de politie ineens aan onze deur stond....

Op de één of andere manier,...ik weet niet hoe,...heeft zoonlief, hoe bizar dit ook klinkt, de toetsen van mijn gsm weten te ontgrendelen en door op willekeurige toetsen te drukken het nummer  mijn broer  (dat opgeslagen in mijn gsm zit) te bellen.... Hij had zoonlief horen wenen, mij horen krijsen en de hubbie horen brullen en in paniek de politie gebeld.....verrast door deze plotse 'plot'wending beseften de hubbie en ik ineens in wat een absurde en wanhopige situatie we terecht waren gekomen.... ik zakte letterlijk als een hoopje pudding in elkaar en de hubbie's vermoeide gezicht rustte in z'n handen...De politie komt langs bij een ruzie tussen zatte huisvrouwen en aggressieve werklozen met kinderen met opgedroogde snot op hun wang, maar niet bij ons, dacht ik toen de 2 agenten onze namen noteerden en de living rondtuurden op zoek naar tekenen van geweld (veronderstel ik),... niet veel later stonden ook mijn broer en  zijn vriendin voor de deur,... uitgeput door  de ruzie en snakkend naar rust en een bed, zijn zoonlief en ik in mijn broer z'n auto gestapt..... een nachtje apart konden de hubbie en ik alle twee wel gebruiken....

Ik heb geen oog dicht gedaan die nacht... ik kan me niet meer voor de geest halen wat er allemaal door mijn hoofd ging, maar ik voelde zoveel woede,... woede tegenover de hubbie,.... blinde woede,... zoals de Duitsers in de tijd de Joden haatten om de economische en politieke chaos in hun land, zoals de Walen de Vlamingen verantwoordelijk stellen voor hun economische achterstand en zoals de Vlamingen de schuld bij de buitenlanders leggen voor de 'onveiligheid' ... zo, op die blinde, ondoordachte manier legde ik de verantwoordelijkheid voor de woede die ik voelde bij de hubbie... want hij was de reden waarom ik en zoonlief nu samen in een bed in de logeerkamer van mijn broer lagen,... hij was de reden waarom het zover gekomen was tussen ons dat mijn broer het nodig achtte de politie erbij te halen... Hij was de schuld van alles, de bron van mijn ellende...alles, alles, alles was zijn schuld....

En verrtouwde geur kwam op me af, toen ik gisterenmorgen de deur van ons huis open deed,.... de geur van een huis waar geleefd wordt, de geur van de thuis van zoonlief..... ik zuchtte diep,... hier stond ik dan... mijn armen en schouders deden pijn van de krampachtigheid waarmee ik zoonlief de avond ervoor had vastgehouden,.... mijn hoofd was leeg en versuft van de vermoeidheid....Broerlief had me gezegd dat vluchten geen oplossing was en dat ik er niet onderuit kon om met de hubbie te praten....Ik was verschoten van de keuze van zijn woorden... 'vluchten'... kwam ik zo over?... dat ik wou vluchten....Ik had er eigenlijk niet bij stil gestaan,... ik wou gewoon weg,...en om de één of andere reden met de overtuiging dat als zoonlief bij me bleef, dacht ik dat  alles wel in orde zou komen....Ik had niet verder gedacht dan 'weg gaan'..

Ik zag er tegen op om te 'moeten' praten met de hubbie, ookal wist ik dat mijn broer wel gelijk had,....wat er ook nog zou gebeuren,... de hubbie en ik moesten in ieder geval nog met elkaar praten.....Wetende dat praten de voorbije weken altijd tot ruzie had geleid, besloot ik om de hubbie een brief te schrijven.... ik had een collega op't werk ooit eens horen vertellen dat haar therapeute haar had aangeraden om een brief te schrijven aan haar man om haar gevoelens duidelijk te maken.... Het voelde wat onwennig aan om mijn gevoelens neer te pennen, om zo eerlijk over mij en mijn visies op het leven te zijn, wetende dat ze zouden gelezen worden door de hubbie.... het is een lange brief geworden....toen ie af was, voelde ik me voldaan,...en wachtte ik onzeker af tot de hubbie thuis kwam van z'n werk. De hubbie was verbaasd me thuis aan te treffen en weigerde de brief te lezen omdat ie toch al wist wat ik hem ging verwijten en dat ie geen zin had om daarvoor mijn hanepoten te ontleden. Ik verzekerde hem dat er geen verwijten in stonden, toch niet naar hem toe...en ben begonnen met de brief voor te lezen...

We zaten tegenover elkaar toen ik de brief voorlas, op een veilige afstand... Tijdens het lezen verschoot ik van mijn eigen woorden,... soms van de fijngevoelige keuze van woorden, soms van de trieste gevoelens die beschreven werden. Ik had het over onze liefde, over zoonlief, over onze gedeelde verantwoordelijkheid voor zoonlief, over mijn angsten, over praten en naar elkaar luisteren, over verloren liefde.... en uiteindelijk ook over mijn kanker....Door alles zo papier te zetten en te zien staan, kwam ik tot het besef dat er een bange en verdrietige vrouw in mij verborgen zit,.... en dat mijn woedeaanvallen en de verwijten naar de hubbie toe eigenlijk heel weinig met hem te maken hadden, maar veel met het overwelmende gevoel van frustratie en onmacht dat ik voel ten gevolge van de kanker.... toen ik na het lezen van de brief naar de hubbie keek, zag ik dat hij tranen in zijn ogen had,...hij zei niks, ik zei niks,....we hebben elkaar een hele tijd gewoon zitten aankijken,... zoekend in elkaars ogen wat er zich tussen de oren afspeelde...Hij doorbrak uiteindelijk de stilte door te zeggen dat ik gelijk had,.... dat we samen een kind hadden,... en dat we verantwoordelijk voor hem waren,.... we wikten en wogen onze woorden, want de avond ervoor had blijkbaar een serieuze indruk op ons achter gelaten,...en van zoonlief ging het gesprek verder naar mijn angsten, zijn angsten,...we hebben heel lang gebabbeld..... zonder elkaar aan te raken, soms zelfs zonder elkaar aan te kijken,....maar ook zonder te roepen, zonder te oordelen... tot het weer stil werd...we bleven elkaar aan kijken,... 'waarom neem je me nooit meer vast?' vroeg ik voorzichtig, bang dat het teveel als een verwijt klonk en niet als de oprechte uiting van een behoefte om het warme en veilige gevoel van z'n armen rondom mij te voelen....hij zuchtte diep en keek droevig voor zich uit... 'hoe kan ik je vast pakken', zei hij traag, 'als je overal pijn hebt, als ik constant bang ben dat ik je nog meer pijn zal doen dan dat je nu al voelt,... je ziet er soms zo fragiel uit', vervolgde hij, 'zo anders dan dat ik je ken,...geloof me, ik zou soms niet liever willen dan je constant in mijn armen te houden, moest ik weten dat het je zou helpen,...' Ik keek hem door de tranen in mijn ogen aan... hoe was het mogelijk dacht ik, dat ik de man met wie ik al zolang samen was, zo slecht kende,... dat ik zijn onmacht om om te gaan met mijn ziekte had gezien en geïnterpreteerd als een afwijzing en gebrek aan interesse, .... en dat hij van mij, de vrouw met wie hij al zo lang samen was, niet wist dat ik snakte naar de warmte van z'n armen.... 

Ik schaam me diep dat we het zo ver hebben laten komen,...ik schaam me diep dat ik zoonlief heb blootgesteld aan mijn wanhoop en onze woede,... ik schaam me diep dat ik er niet in slaagde te zien dat de woede die ik voel niets te maken heeft met de hubbie, maar wel met mezelf en met mijn ziekte, ... ik schaam me voor alle ongegronde verwijten,... ik schaam me zo dat de politie hier aan de deur stond, .... ik schaam me dat mijn broer en zijn vriending hierbij betrokken zijn geraakt....ik schaam me in zekere zin ook dat ik onze en mijn ellende te grabbel gooi op het internet,...

Ik weet dat alles in het leven een reden heeft,... en op een dag zal ik ook wel beseffen welke waardevolle les ik uit dit alles geleerd heb...maar daar voor is het nu nog te vroeg... en is het gevoel van schaamte nog te groot... ik besef wel al dat de schade die kanker heeft aangericht, groter is dan ik zelf wou toegeven,....bij ons als koppel, maar vooral bij mij als persoon. Ik ben verschoten van de woede die ik in mij heb,...Misschien moet ik professionele hulp zoeken zodat iemand die me een beetje kan sturen en helpen bij het bevatten en confronteren van de woede en het verdriet dat diep in mij schuil gaat,.... misschien moet ik gewoon mijn gedachten blijven spuwen op mijn blogje,.... misschien moet ik het allemaal negeren en zal het van zichzelf wel weg gaan,.. zoals de pijn in mijn ribben.... ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik me diep schaam, en misschien nog wel het meest tegenover mezelf, dat het zover gekomen is, dat ik het zo ver heb laten komen....

09:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Meiske toch, zo boos en angstig! Ik denk dat je professionele hulp moet zoeken om te leren omgaan met je gevoelens. Dat je die gevolens hebt, daar is niks mis mee. Je moet ze niet opkroppen dan gebeuren er de dingen die je beschreef. Als een vulkaan uitbarsting!
Denk aan aan je kindje, de Hubbie, maar vooral ook aan jezelf. Laat je niet ten gronde richten door die boosheid en angsten.
Sterkte en liefs
Dita

Gepost door: Dita | 23-01-08

Een heel klein beetje oorlog Dat je het zo klaar kan opschrijven en dus verwoorden, betekent toch al heel wat, he.

Soms is zo'n uitbarsting wel es nodig , he, om erna met schone lei verder te gaan. Om te weten wat de andere denkt, om te weten wat bij de andere leeft. Want het is een illusie te denken dat we onze partner volledig kennen, he.
Het is soms al zo moeilijk om jezelf te doorgronden...

Het doet me denken aan een liedje van Noordkaap :

Zou een heel klein beetje oorlog
soms niet beter kunnen zijn
Dan die luid gesproken woorden
en die nachten van de pijn

Zou een heel klein beetje oorlog
soms niet beter kunnen zijn
Dan onuitgevoerde moorden
en die lachjes van venijn

Zou het niet
zou het niet
Want dit verdriet
gaat veel te diep

Een kort gevecht
het hoeft echt niet lang te duren
Een korte stoot
en dan weer verder

Een kort gevecht
het hoeft echt niet lang te duren
Een korte stoot
en dan weer verder

Zou het niet
zou het niet
Want dit verdriet
gaat veel te diep

Zou het niet
zou het niet
Want dit verdriet
gaat veel te diep

Zou een heel klein beetje oorlog
dan niet beter kunnen zijn

Gepost door: els | 23-01-08

Je hebt het recht je boos te maken, tegen alles, tegen iedereen... die verdomde kanker bepaalt je hele leven!
Logisch dat je bang bent, je bent ook nog zo jong.

Probeer de schaamtegevoelens lang de kant te zetten zodat je er nu het positieve uit kan halen.
Die hele uitbarsting heeft je blijkbaar veel duidelijk gemaakt.
Je kan het zo precies omschrijven.

De kanker heeft een grote muur tussen jullie gebouwd. Maar nu is de eerste stap gezet, blijf tegen elkaar praten. De liefde is niet weg! Geloof in de toekomst! Die van jezelf, je kindje en je Hubbie...

veel sterkte,

ik ken je niet maar leef heel erg met je mee!!!

Gepost door: eva | 23-01-08

Uitbarsting Ik kan je toch een beetje begrijpen ook,jong zijn en zoveel moeten door maken.
Hopelijk kun je nu weer terug alles op een rijtje zetten,en er samen met jullie drie een warm nestje van maken.
De vraag is misschien wel,waarom heeft dit zo lang
geduurd,die uitbarsting ?
Groetjes!






Gepost door: Ma Elly | 23-01-08

hei, wat erg ; maar misschien is het ook wel goed dat die uitbarsting, botsing er was.
Anders had je waarschijnlijk nooit die brief geschreven ... niet zo met elkaar kunnen praten en luisteren.
Hopelijk lukt het nu een beetje gemakkelijker.
Succes

Gepost door: katy | 23-01-08

Goh, ik weet niet goed wat ik moet schrijven.Ik kan me voorstellen wat er in je omging. Ikzelf ben eigenlijk heel gesloten (al ben ik een echte tetter), maar ik kan alles zo lang opkroppen tot ik ontplof...En dat is niet goed, niet goed voor mezelf , ook niet goed voor mijn partner. Misschien kunnen één of twee gesprekjes met iemand 'professioneel' wel deugd doen. Het is ook niet niks hé, wat jullie allemaal meemaakten het laatste jaar. Het feit dat je dit op je blogje schrijft, is al heel wat.

Gepost door: oortje | 23-01-08

Ik voel je angst, je woede, je pijn, je verdriet en ik word er heel stil en sprakeloos van...
Weet dat ik in gedachten heel dicht bij je ben en je stevig vasthou.
Ik denk aan je en je gezin en hoop dat er vlug 'n oplossing komt zonder ingrijpende gevolgen!!

Dikke dikke knuffel

Gepost door: Sofietiewietie | 23-01-08

Nooit is het leven nog hetzelfde als voor de kanker,wat heeft dit allemaal wel niet veranderd,ziek, niet meer gaan werken niet meer aan het sociale leven deelnemen en dan op de toppen van je tenen lopen om je relatie staande te houden.
Angst om je kindje achter te laten en je partner, en angst voor de dood.
Ik begrijp je heel goed, ik hoop dat het goed komt, knuffel hem maar eens goed, want ik begrijp ook dat ie bang is omdat je zo breekbaar bent, maar je voelt het wel hij ziet je graag, en heel deze history van die grote ruzie gaat voorbij, als je 40 jaar getrouwd bent zoals wij heb je ook al erge dingen meegemaakt,ik ben 20 jaar boos geweest omdat mijn vader stierf met 39 jaar, mijn moeder bleef met 6 kinderen achter en stierf op 60 jaar,en nu zelf 60 jaar heeft mijn man longkanker, hier is het ook geen leven meer, wij hebben kinderen, kleinkinderen die hun opa zo graag zien, daar gaan onze pensioendromen.
Ik mag hem niet aanraken en hij weegt nog 55 kilo, ik weet dat ie me graag ziet en wil sparen, we kunnen toch niet voor alles prof. hulp inroepen, het is gewoon die rotziekte.
Dit gaat wel voorbij meisje, ik heb ook vaak met de deuren geslagen, ik weet niet of dat kan maar ga misschien een beetje zwemmen of wandelen, sporten helpt.
Veel liefs Nicolle

Gepost door: Nicolle | 23-01-08

De commentaren zijn gesloten.