28-01-08

een jaar geleden...

Ik denk dat het ongeveer een jaar moet geleden moet zijn, ...ja zoiets, denk ik,... eind januari, begin februari.... dat het begon te dagen,...dat er iets was. Ik kon mijn vinger er niet precies opleggen, en borstkanker kon het niet zijn, want de dokter had me half december nog gerustgesteld dat dat 'plaatje' onder mijn tepel niet meer dan een ontstoken melkklier was....maar toch voelde ik wel dat er iets niet goed was met mij... Ik zat niet goed in mijn vel,  was vaak moe, ....en dat is eigenlijk nog een understatement,...ik herinner me duidelijk dat ik het gevoel had dat ik nooit eens uitgeslapen leek te raken,... dat ik constant 'achter' liep, zowel op't werk als thuis... het moet dan ook rond deze periode geweest zijn dat ik vreesde dat ik de combinatie full-time werken, moeder zijn en een huishouden bij elkaar houden niet aankon.... dat ik faalde waar elke andere vrouw wel leek in te slagen,....Ik vond het erg om dat tegenover mezelf te moeten toegeven, maar volgens mij kon het niet anders dan dat zijn....

Ik suste me met de gedachte dat het niet kon, dat ik alleen het gevoel had er niet in te slagen om moeder, vrouw en werknemer zijn in één dag te combineren...dat er wel meerdere jonge moeders moesten zijn die de schijn hoog hielden en constant met het gevoel rondliepen dat ze gewoon 'effe moest doorbijten' en dat het dan wel zou beteren of wennen, ....dat éénmaal de promotie-rondes op't werk achter de rug waren,  éénmaal de zon terug wat vaker kwam piepen en éénmaal zoonlief een beetje ouder was, dat vermoeide gevoel wel zou weg ebben....

De collega die naast me zit, moet me toen op een morgen gevraagd hebben of er iets scheelde omdat ik me met een diepe zucht aan mijn bureau zette, iets wat ik, volgens haar, nooit doe. Ik herinner me het moment noch het gesprek dat volgde niet, maar zij beweert dat ik toen heb gezegd dat ik intiutief aanvoelde dat er iets niet in orde was met mij,...dat ik het gevoel had dat er iets letterlijk op mijn borstkast drukte.....ik herinner me die gedachte of dat gevoel totaal niet, maar ze vertelde me een paar maanden terug dat ze meteen aan dat moment moest denken toen ik haar vertelde dat ik borstkanker had....En zo zijn er nog wel meer 'zaken' geweest die ik achteraf, éénmaal de diagnose gesteld was, misschien had kunnen interpreteren als 'aanwijzingen'..... ik verdikte niet meer, ik at soms, naar mijn gevoel, voor 2 en toch kwam ik niks bij,..... ergens was ik daar best blij en gelukkig mee, wie wil dat nu niet, alles kunnen eten en niet bijkomen,.... maar aan de andere kant vond ik dat wel vreemd...... verder waren er ook de regelmatige bloedneuzen,.... nu hebben wijze 1 en 3 me verzekerd dat er geen verband bestaat tussen bloedneuzen en kanker,... en dat zal wel best, ..... maar het feit is wel dat ik sinds januari tot augustus vorig jaar 3 tot 4 maal per week een bloedneus had.... en sinds september niet meer.....misschien is het toeval, zoals wijze 1 zei,.... maar dan toch een bizar toeval.

Er is een foto van mij en zoonlief, die vorig jaar rond deze periode moet getrokken zijn.... op zich een hele mooie foto,... niet dat we uitbundig lachen op de foto maar het is een intieme foto waar, bij manier van spreken, het geluk en de liefde afstraalt... Ik heb die foto het afgelopen jaar regelmatig bekeken.... ik weet niet waarom,... misschien omdat ik er niet van overkan hoe ik er toen uitzag... lang haar en 18 kg meer ..... of misschien omdat ik niet kan geloven, dat ik er in zekere zin zo onbezorgd uit zag.... dat niks erop wijst dat ik een jaar later kort haar, 18 kg en een borst minder zou hebben....want op die foto was ik al ziek, alleen wist ik het toen nog niet,....

16:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Kan me goed inleven in je gedachten. Ik was ook steeds moe, kon niet uitgerust raken, maar had steeds wel een reden om moe te zijn. De echte reden, kwam pas later aan het licht.....

Gepost door: anita | 28-01-08

Dag schrijftalentje!!

Ik krijg kippevel van hetgeen je tekstje. Je hebt een moeilijk confronterend moment zo mooi, zo puur, zo helder verwoord.
Het is iets wat je altijd zal bijblijven, een moment dat in je geheugen gegrift staat. Ik wou dat ik het kon wegwissen...

Weet dat ik vaak aan je denk en hoop dat het -ondanks alles- een beetje gaat met je!

Een dikke lieve knuffel...

Gepost door: Sofietiewietie | 29-01-08

En nu zonder fouten:

Dag schrijftalentje!!

Ik krijg kippevel van je tekstje. Je hebt een moeilijk confronterend moment zo mooi, zo puur, zo helder verwoord.
Het is iets wat je altijd zal bijblijven, een moment dat in je geheugen gegrift staat. Ik wou dat ik het kon wegwissen...

Weet dat ik vaak aan je denk en hoop dat het -ondanks alles- een beetje gaat met je!

Een dikke lieve knuffel...


Gepost door: Sofietiewietie | 29-01-08

De commentaren zijn gesloten.