30-01-08

8 minuten....

8 minuten wandelen naar 'de kleine delhaize'....

9 minuten wandelen naar 'den aldi'.....

9 minuten wandelen naar het speeltuintje...

10 minuten wandelen naar het krantenwinkeltje.....

10 minuten wandelen naar de bank.....

10 minuten wandelen tot aan de bushalte om de bus naar Brussel te nemen....

 Ik tel ze telkens opnieuw die minuten wanneer ik ergens naartoe wandel...en verbaas me erover hoe dichtbij alles wel niet is....en dat terwijl ik me een paar maanden terug zo eenzaam en ver van alles voelde.... 8 minuten....dat waren er toen 8 teveel en 8 te ver... en nu gaat het zo gemakkelijk.... de ene voet na de andere,... zonder erbij na te denken,... zonder mij te moeten afvragen of ik nog wel terug zou geraken, zonder het gevoel te hebben dat er duizenden speldjes in mijn benen prikken.....stap, stap, stap, .... licht en luchtig,.... alsof het de normaalste zaak ter wereld is, alhoewel ik ondertussen wel beter weet.....

Ik wandel veel en vaak,... niet alleen omdat ik op zich wel altijd graag gewandeld heb, maar ook omdat dat voor mij één van de meest tastbare bewijzen is dat de chemo achter de rug is,.... dat het 'zwaarste fysieke deel' van de strijd tegen kanker reeds achter mij ligt,.... en met elke stap die ik zet en elke minuut dat ik langer wandel, ligt de kanker steeds verder achter mij en komt de rest van mij leven steeds dichterbij....

 

 

10:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-01-08

"Linkshandinge vrouwen lopen 2 keer meer kans op borstkanker"

Niet dat ik linkshandig ben,.... zoonlief wel (vermoed ik) maar hij is dan weer geen vrouw,...maar toch wist deze titel mijn aandacht te trekken....

Blijkbaar wijzen verschillende onderzoeken uit, dat er wel degelijk gezondheidsverschillen bestaan tussen links- en rechtshandigen. Zo blijken borst en darm kanker, zelfs kanker in het algemeen, vaker voor te komen bij linkshandigen.Ook krijgen linkshandigen net iets vaker beroertes dan hun rechtshandige medemens. Verder zouden er ook neurologische verschillen zijn die ertoe zouden leiden dat linkshandigen minder lang leven dan rechtshandigen. Leerstoornissen, dyslexie en autisme komen ook minder vaak voor bij rechtshandigen dan bij linkshandigen. Men zou eigenlijk kunnen stellen dat linkshandigheid blijkbaar samenhangt met een zwakker zenuwstelsel.

Zo'n berichtjes vind ik altijd verwarrend, en bij gevolg frustrerend,... want als je alles zou moeten geloven dat je leest, dan zou je de ene week geen deodorant meer durven gebruiken omdat het borstkanker zou bevorderen, de andere week zou je dan alleen maar groene groenten meer eten om het risico op kanker te verlagen, om vervolgens de week daarop weer geen beha te dragen, want beugelbeha's zouden niet alleen voor extra steun maar ook voor borstkanker zorgen, om uiteindelijk de maand te eindigen met alleen rode groenten op je bord omdat uit het aller, aller, aller laatste onderzoek blijkt dat er alsnog meer kankerafstotende stoffen zouden zitten in rode groenten...

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het goed dat hier onderzoek wordt naar gedaan, ... en ik ben er ook zeker van dat onze omgeving en onze levenswijze een sterke invloed heeft op het stijgend aantal "kankergevallen" en de dalende algemene gezondheid, ....maar ik heb soms wel mijn bedenkingen bij de ongenuanceerde manier waarop al die informatie gepresenteerd wordt in de populaire media.... halve waarheden worden als feiten voorgesteld omzoveel tijd later dan weer afgedaan te worden als een 'gezondheidsfabel'... maar ik zou geen vrouw van deze tijd zijn moest ik de boekjes niet blijven kopen en de gezondheidsfeitjes lezen.....en de ene keer meer en dan weer minder rode of groene groenten op mijn bord te leggen,... want je weet maar nooit.....;)....

11:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-01-08

een jaar geleden...

Ik denk dat het ongeveer een jaar moet geleden moet zijn, ...ja zoiets, denk ik,... eind januari, begin februari.... dat het begon te dagen,...dat er iets was. Ik kon mijn vinger er niet precies opleggen, en borstkanker kon het niet zijn, want de dokter had me half december nog gerustgesteld dat dat 'plaatje' onder mijn tepel niet meer dan een ontstoken melkklier was....maar toch voelde ik wel dat er iets niet goed was met mij... Ik zat niet goed in mijn vel,  was vaak moe, ....en dat is eigenlijk nog een understatement,...ik herinner me duidelijk dat ik het gevoel had dat ik nooit eens uitgeslapen leek te raken,... dat ik constant 'achter' liep, zowel op't werk als thuis... het moet dan ook rond deze periode geweest zijn dat ik vreesde dat ik de combinatie full-time werken, moeder zijn en een huishouden bij elkaar houden niet aankon.... dat ik faalde waar elke andere vrouw wel leek in te slagen,....Ik vond het erg om dat tegenover mezelf te moeten toegeven, maar volgens mij kon het niet anders dan dat zijn....

Ik suste me met de gedachte dat het niet kon, dat ik alleen het gevoel had er niet in te slagen om moeder, vrouw en werknemer zijn in één dag te combineren...dat er wel meerdere jonge moeders moesten zijn die de schijn hoog hielden en constant met het gevoel rondliepen dat ze gewoon 'effe moest doorbijten' en dat het dan wel zou beteren of wennen, ....dat éénmaal de promotie-rondes op't werk achter de rug waren,  éénmaal de zon terug wat vaker kwam piepen en éénmaal zoonlief een beetje ouder was, dat vermoeide gevoel wel zou weg ebben....

De collega die naast me zit, moet me toen op een morgen gevraagd hebben of er iets scheelde omdat ik me met een diepe zucht aan mijn bureau zette, iets wat ik, volgens haar, nooit doe. Ik herinner me het moment noch het gesprek dat volgde niet, maar zij beweert dat ik toen heb gezegd dat ik intiutief aanvoelde dat er iets niet in orde was met mij,...dat ik het gevoel had dat er iets letterlijk op mijn borstkast drukte.....ik herinner me die gedachte of dat gevoel totaal niet, maar ze vertelde me een paar maanden terug dat ze meteen aan dat moment moest denken toen ik haar vertelde dat ik borstkanker had....En zo zijn er nog wel meer 'zaken' geweest die ik achteraf, éénmaal de diagnose gesteld was, misschien had kunnen interpreteren als 'aanwijzingen'..... ik verdikte niet meer, ik at soms, naar mijn gevoel, voor 2 en toch kwam ik niks bij,..... ergens was ik daar best blij en gelukkig mee, wie wil dat nu niet, alles kunnen eten en niet bijkomen,.... maar aan de andere kant vond ik dat wel vreemd...... verder waren er ook de regelmatige bloedneuzen,.... nu hebben wijze 1 en 3 me verzekerd dat er geen verband bestaat tussen bloedneuzen en kanker,... en dat zal wel best, ..... maar het feit is wel dat ik sinds januari tot augustus vorig jaar 3 tot 4 maal per week een bloedneus had.... en sinds september niet meer.....misschien is het toeval, zoals wijze 1 zei,.... maar dan toch een bizar toeval.

Er is een foto van mij en zoonlief, die vorig jaar rond deze periode moet getrokken zijn.... op zich een hele mooie foto,... niet dat we uitbundig lachen op de foto maar het is een intieme foto waar, bij manier van spreken, het geluk en de liefde afstraalt... Ik heb die foto het afgelopen jaar regelmatig bekeken.... ik weet niet waarom,... misschien omdat ik er niet van overkan hoe ik er toen uitzag... lang haar en 18 kg meer ..... of misschien omdat ik niet kan geloven, dat ik er in zekere zin zo onbezorgd uit zag.... dat niks erop wijst dat ik een jaar later kort haar, 18 kg en een borst minder zou hebben....want op die foto was ik al ziek, alleen wist ik het toen nog niet,....

16:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-01-08

Confession...

Don't worry,.... er komt geen politie aan te pas....;).... ik zit te kijken naar zo'n typische vijfTV vrouwen film te kijken.... 'this time around'.....en ik geniet er met volle teugen van....:)......prettige avond!

 

20:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-01-08

wist je dat....

Er wel degelijk cijfers zijn die meer kans hebben om getrokken te worden bij de lotto?...Jaja,...Brits onderzoek toont aan dat terwijl je er statistisch gezien toch zou van uitgaan dat elk cijfer evenveel kans maakt, er wel degelijk cijfers zijn die vaker getrokken worden. Zo heeft de bal met het cijfer 38 in Groot Brittanië 30% meer kans bij de winnende lotto cijfers te zitten dan de bal met nummer 13. Hier in België is nummer 13 samen met nummer 7 dan juist weer een grote kanshebber om getrokken te worden. Het minst 'populaire' nummer bij de Belgische lottotrekking is 41....Misschien iets om in  gedachte te  houden de volgende keer dat er een super pot te winnen is.....;)

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-08

Niet voor publicatie

Ik ben niet zeker waarom ik hetgene dat ik ga schrijven eigenlijk schrijf....je zou denken dat het één van de dingen is die een mens liever geheim houdt van de buitenwereld,... maar toch ga ik het hier mijn ziel blootleggen.... of eerder van me afschrijven,.... waarom, ...ik weet het niet....misschien omdat ik hoop dat een stem uit het onbekende zichzelf zal herkennen in mijn wanhoop en me zal geruststellen,... misschien omdat ik hoop dat deze 'publieke bekentenis' mij van gelijkaardige situaties zal behoeden....ik weet het niet...

Ik schaam me, ik schaam me diep,.... als moeder, als vrouw van, als mens.. ik schaam me tegenover zoonlief, tegenover de hubbie,....maar vooral tegenover mezelf..... Maandagavond bereikten de hubbie en ik, maar vooral ik, een absoluut dieptepunt. Een zoveelste banale ruzie escaleerde in getier en geroep tussen de hubbie en mezelf. Terwijl zoonlief vredig lag te slapen slingerden z'n ouders het ene afschuwelijk verwijt na het andere naar elkaars hoofd.... tot dat er iets knapte in mijn hoofd en ik het niet langer kon aanhoren,... in, wat ik nu alleen kan omschrijven als een moment van complete waanzin, heb ik zoonlief uit z'n warme bedje gehaald, z'n knuffel genomen, .... en tegen de hubbie geroepen dat ik weg was,.... verbijsterd blokeerde hij de weg,... wat bij mij hetzelfde effect had als een rode doek op een stier....... ik riep en tierde dat ie me moest laten gaan,... dat ik het beu was, dat ik wou scheiden,... Zoonlief's paniekerig gekrijs overstemde ons gebrul, ...maar op dat moment besefte ik totaal niet wat voor een impact het moet gehad hebben op het kleine ukje om z'n ouders zo tegenover elkaar te zien staan.... Het enige waar ik aan kon denken was dat ik weg wou, kost wat kost,... samen met zoonlief,... hoe en waarnaar deed er niet toe,.... maar gewoon weg, weg van alles,...weg van de hubbie...weg van het geruzie...

De hubbie bleef voor de deur staan en brulde dat ik het echt niet kon maken om in pyama en slippers, met zoonlief in z'n slaapzak op m'n arm, naar buiten te gaan in de koude nacht. Als ik dan toch per se weg wou, zei ie, kon ik wachten tot de volgende dag, als ie op z'n werk was.... zoonlief deftig aankleden, kleren pakken en dan op een rustige manier weg gaan...Maar daar had ik geen oren naar, ik wou weg, weg, weg, weg,....ik heb het woord gekrijst, gegild...Als ik er nu aan terug denk, was ik letterlijk buiten mezelf van woede,.... ik gedroeg me als een kat die in het nauw was gedreven, ik dreigde, blies, krabte en sloeg om me heen....Tot de politie ineens aan onze deur stond....

Op de één of andere manier,...ik weet niet hoe,...heeft zoonlief, hoe bizar dit ook klinkt, de toetsen van mijn gsm weten te ontgrendelen en door op willekeurige toetsen te drukken het nummer  mijn broer  (dat opgeslagen in mijn gsm zit) te bellen.... Hij had zoonlief horen wenen, mij horen krijsen en de hubbie horen brullen en in paniek de politie gebeld.....verrast door deze plotse 'plot'wending beseften de hubbie en ik ineens in wat een absurde en wanhopige situatie we terecht waren gekomen.... ik zakte letterlijk als een hoopje pudding in elkaar en de hubbie's vermoeide gezicht rustte in z'n handen...De politie komt langs bij een ruzie tussen zatte huisvrouwen en aggressieve werklozen met kinderen met opgedroogde snot op hun wang, maar niet bij ons, dacht ik toen de 2 agenten onze namen noteerden en de living rondtuurden op zoek naar tekenen van geweld (veronderstel ik),... niet veel later stonden ook mijn broer en  zijn vriendin voor de deur,... uitgeput door  de ruzie en snakkend naar rust en een bed, zijn zoonlief en ik in mijn broer z'n auto gestapt..... een nachtje apart konden de hubbie en ik alle twee wel gebruiken....

Ik heb geen oog dicht gedaan die nacht... ik kan me niet meer voor de geest halen wat er allemaal door mijn hoofd ging, maar ik voelde zoveel woede,... woede tegenover de hubbie,.... blinde woede,... zoals de Duitsers in de tijd de Joden haatten om de economische en politieke chaos in hun land, zoals de Walen de Vlamingen verantwoordelijk stellen voor hun economische achterstand en zoals de Vlamingen de schuld bij de buitenlanders leggen voor de 'onveiligheid' ... zo, op die blinde, ondoordachte manier legde ik de verantwoordelijkheid voor de woede die ik voelde bij de hubbie... want hij was de reden waarom ik en zoonlief nu samen in een bed in de logeerkamer van mijn broer lagen,... hij was de reden waarom het zover gekomen was tussen ons dat mijn broer het nodig achtte de politie erbij te halen... Hij was de schuld van alles, de bron van mijn ellende...alles, alles, alles was zijn schuld....

En verrtouwde geur kwam op me af, toen ik gisterenmorgen de deur van ons huis open deed,.... de geur van een huis waar geleefd wordt, de geur van de thuis van zoonlief..... ik zuchtte diep,... hier stond ik dan... mijn armen en schouders deden pijn van de krampachtigheid waarmee ik zoonlief de avond ervoor had vastgehouden,.... mijn hoofd was leeg en versuft van de vermoeidheid....Broerlief had me gezegd dat vluchten geen oplossing was en dat ik er niet onderuit kon om met de hubbie te praten....Ik was verschoten van de keuze van zijn woorden... 'vluchten'... kwam ik zo over?... dat ik wou vluchten....Ik had er eigenlijk niet bij stil gestaan,... ik wou gewoon weg,...en om de één of andere reden met de overtuiging dat als zoonlief bij me bleef, dacht ik dat  alles wel in orde zou komen....Ik had niet verder gedacht dan 'weg gaan'..

Ik zag er tegen op om te 'moeten' praten met de hubbie, ookal wist ik dat mijn broer wel gelijk had,....wat er ook nog zou gebeuren,... de hubbie en ik moesten in ieder geval nog met elkaar praten.....Wetende dat praten de voorbije weken altijd tot ruzie had geleid, besloot ik om de hubbie een brief te schrijven.... ik had een collega op't werk ooit eens horen vertellen dat haar therapeute haar had aangeraden om een brief te schrijven aan haar man om haar gevoelens duidelijk te maken.... Het voelde wat onwennig aan om mijn gevoelens neer te pennen, om zo eerlijk over mij en mijn visies op het leven te zijn, wetende dat ze zouden gelezen worden door de hubbie.... het is een lange brief geworden....toen ie af was, voelde ik me voldaan,...en wachtte ik onzeker af tot de hubbie thuis kwam van z'n werk. De hubbie was verbaasd me thuis aan te treffen en weigerde de brief te lezen omdat ie toch al wist wat ik hem ging verwijten en dat ie geen zin had om daarvoor mijn hanepoten te ontleden. Ik verzekerde hem dat er geen verwijten in stonden, toch niet naar hem toe...en ben begonnen met de brief voor te lezen...

We zaten tegenover elkaar toen ik de brief voorlas, op een veilige afstand... Tijdens het lezen verschoot ik van mijn eigen woorden,... soms van de fijngevoelige keuze van woorden, soms van de trieste gevoelens die beschreven werden. Ik had het over onze liefde, over zoonlief, over onze gedeelde verantwoordelijkheid voor zoonlief, over mijn angsten, over praten en naar elkaar luisteren, over verloren liefde.... en uiteindelijk ook over mijn kanker....Door alles zo papier te zetten en te zien staan, kwam ik tot het besef dat er een bange en verdrietige vrouw in mij verborgen zit,.... en dat mijn woedeaanvallen en de verwijten naar de hubbie toe eigenlijk heel weinig met hem te maken hadden, maar veel met het overwelmende gevoel van frustratie en onmacht dat ik voel ten gevolge van de kanker.... toen ik na het lezen van de brief naar de hubbie keek, zag ik dat hij tranen in zijn ogen had,...hij zei niks, ik zei niks,....we hebben elkaar een hele tijd gewoon zitten aankijken,... zoekend in elkaars ogen wat er zich tussen de oren afspeelde...Hij doorbrak uiteindelijk de stilte door te zeggen dat ik gelijk had,.... dat we samen een kind hadden,... en dat we verantwoordelijk voor hem waren,.... we wikten en wogen onze woorden, want de avond ervoor had blijkbaar een serieuze indruk op ons achter gelaten,...en van zoonlief ging het gesprek verder naar mijn angsten, zijn angsten,...we hebben heel lang gebabbeld..... zonder elkaar aan te raken, soms zelfs zonder elkaar aan te kijken,....maar ook zonder te roepen, zonder te oordelen... tot het weer stil werd...we bleven elkaar aan kijken,... 'waarom neem je me nooit meer vast?' vroeg ik voorzichtig, bang dat het teveel als een verwijt klonk en niet als de oprechte uiting van een behoefte om het warme en veilige gevoel van z'n armen rondom mij te voelen....hij zuchtte diep en keek droevig voor zich uit... 'hoe kan ik je vast pakken', zei hij traag, 'als je overal pijn hebt, als ik constant bang ben dat ik je nog meer pijn zal doen dan dat je nu al voelt,... je ziet er soms zo fragiel uit', vervolgde hij, 'zo anders dan dat ik je ken,...geloof me, ik zou soms niet liever willen dan je constant in mijn armen te houden, moest ik weten dat het je zou helpen,...' Ik keek hem door de tranen in mijn ogen aan... hoe was het mogelijk dacht ik, dat ik de man met wie ik al zolang samen was, zo slecht kende,... dat ik zijn onmacht om om te gaan met mijn ziekte had gezien en geïnterpreteerd als een afwijzing en gebrek aan interesse, .... en dat hij van mij, de vrouw met wie hij al zo lang samen was, niet wist dat ik snakte naar de warmte van z'n armen.... 

Ik schaam me diep dat we het zo ver hebben laten komen,...ik schaam me diep dat ik zoonlief heb blootgesteld aan mijn wanhoop en onze woede,... ik schaam me diep dat ik er niet in slaagde te zien dat de woede die ik voel niets te maken heeft met de hubbie, maar wel met mezelf en met mijn ziekte, ... ik schaam me voor alle ongegronde verwijten,... ik schaam me zo dat de politie hier aan de deur stond, .... ik schaam me dat mijn broer en zijn vriending hierbij betrokken zijn geraakt....ik schaam me in zekere zin ook dat ik onze en mijn ellende te grabbel gooi op het internet,...

Ik weet dat alles in het leven een reden heeft,... en op een dag zal ik ook wel beseffen welke waardevolle les ik uit dit alles geleerd heb...maar daar voor is het nu nog te vroeg... en is het gevoel van schaamte nog te groot... ik besef wel al dat de schade die kanker heeft aangericht, groter is dan ik zelf wou toegeven,....bij ons als koppel, maar vooral bij mij als persoon. Ik ben verschoten van de woede die ik in mij heb,...Misschien moet ik professionele hulp zoeken zodat iemand die me een beetje kan sturen en helpen bij het bevatten en confronteren van de woede en het verdriet dat diep in mij schuil gaat,.... misschien moet ik gewoon mijn gedachten blijven spuwen op mijn blogje,.... misschien moet ik het allemaal negeren en zal het van zichzelf wel weg gaan,.. zoals de pijn in mijn ribben.... ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik me diep schaam, en misschien nog wel het meest tegenover mezelf, dat het zover gekomen is, dat ik het zo ver heb laten komen....

09:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-01-08

'wijze' woorden..

' Ik denk dat we voor 16 weken gaan gaan', zei ie zonder z'n ogen van het computerscherm te halen. We, of liever ik, was toen net 8 weken ver.... Ik had er al 8 chemo sessies opzitten en verlangde naar het einde dat toen reeds in zicht kwam. ' Waarom doen we er nog 4 bij' vroeg ik verbaasd en vooral bezorgd.... Hij keek op van zijn computerscherm ... 'omdat het goed gaat, deze chemo slaat duidelijk aan, we boeken betere resultaten dan gehoopt, dus gaan we door tot het einde' zei ie verveeld terwijl ie me aankeek alsof ik net de meest idiote vraag die ie ooit gehoord had, had gesteld. 'K wou hem nog vragen of dat niet wat tegenstrijdig was, als de aanpak inderdaad succesvol was waarom dan verlengen,... maar ik heb de vraag niet gesteld...'k voelde me al belachelijk genoeg op dat moment. Maar hij had wel gelijk, want midden oktober, na 16 chemosessies, waren er geen uitzaaiingen in mijn lever meer zichtbaar.

'Dat is een mogelijke bijwerking van de zoladex....zit het nog uit tot woensdag,... tegen dan zou het normaal gezien wel beter moeten gaan,... als dat echter niet het geval is dan moet je meteen naar het ziekenhuis komen,... kom dan maar binnen via de spoed, ...' zei ie toen ik hem op een maandag in paniek belde omdat ik al 2 dagen hevige bloedingen had.... Hij had gelijk, tegen woensdag verminderde de bloedingen en de dag erna waren ze volledig gedaan.

 'hmmm', zei hij terwijl hij zacht op mijn ribben duwde, 'ik snap dat je je zorgen maakt en dat je meteen het ergste denkt, maar je moet proberen er niet aan denken,....het is niet abnormaal dat je lichaam pijn voelt, het heeft veel meegemaakt het voorbije jaar,... bovendien zou het best kunnen dat de druk die je op je ribben voelt een gevolg is van de operatie,.... bij een borstoperatie kan er flink geduwd worden op de ribben... Bovendien als je je focust op de pijn, wordt deze alleen maar erger,... niet doen dus.'... En hij had gelijk, hij had bovenstaande woorden nog maar net uitgesproken en de pijn leek al te verdwijnen... de pijn die me al weken volgde en waar zelfs een flinke retail-therapie geen komaf mee kon maken, leek langzaam te verminderen vanaf het moment dat wijze 3 me geruststelde dat de kans klein was dat de pijn een gevolg was van eventuele uitzaaiingen in het bot.

'Hoe zit het met de overige neveneffecten van de hormoonbehandeling?' vroeg ie, opnieuw zonder z'n ogen van het computerscherm te halen....'hmm, welke neveneffecten zouden dat dan moeten zijn?' vroeg ik ter verduidelijking..... 'Ja, hoe zal ik het zeggen... de typische menopausale klachten' zei ie terwijl ie met z'n wijsvinger iets van z'n scherm wreef.... 'Ha', zei ik lachend, 'misschien moet je dat aan mijn man vragen,... misschien zal die wel vinden dat ik een beetje prikkelbaarder ben dan vroeger'... Hij haalde z'n ogen van het computerscherm en keek me onderzoekend aan,....'Ik had het eerder over fysieke klachten', zei hij droog, 'vapeurs zoals ze het noemen en dergerlijke zaken'....'Goh, ik moet zeggen', antwoordde ik, ' dat dat heel goed meevalt,.... de eerste week dat ik femara nam, had ik er serieus last van,... 's nachts dan toch.... mijn pyama was letterlijk doorweekt,... maar dan is dat ineens gestopt en nu,.... nu heb ik er eigenlijk geen last meer van.'.....'hmm, dat zal dan nog wel komen' zei hij en richtte zijn aandacht weer op zijn computerscherm. En lap, hij heeft toch wel weer gelijk zeker,...het is niet zo erg als de eerste week nadat ik femara was begonnen,... maar meermaals per dag moet ik een laagje kledij van mijn lichaam halen omdat ik 'veelvuldig transpireer'...

Een vriendschapsband zullen we niet ontwikkelen, wijze 3 en ik,.... maar een vertrouwensband, dat wel,.... ik mag niet altijd snappen waarom ie bepaalde dingen doet of zegt,... maar hij weet blijkbaar wel waarover ie het heeft... en dat is wel geruststellend...

20:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-01-08

Mi vida

Mijn leven

Mijn stem zal nooit verstommen
Mijn ogen zullen nooit hun glans verliezen
Mijn adem zal nooit stokken
Mijn lach zal niet verstarren
Zolang jij bij mij bent


Mijn armen zullen je dragen
Mijn handen zullen je nimmer loslaten
Zolang ik het leven in mij heb
En mocht het leven mij verlaten
Dan nog zal mijn liefde niet sterven


jij bent mijn lach
Jij bent mijn adem en stem
Door jou kan ik weer zien
Jij geeft mij kracht
Door jou…leef ik weer


Ik hou van je

Deze heb ik ook al een tijdje op m'n PC staan,... van wie ie komt weet ik niet, maar voor wie ie is weet ik wel..... zoonlief....

13:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-01-08

Mijn moeder's dochter

Het zit er al een tijdje aan te komen,... maar sinds deze morgen is er geen ontkennen meer aan...ik begin meer en meer op mijn moeder te gelijken....Ik ben gisterenavond bij mijn broer en zijn vriendin blijven slapen omdat ik omwille van de PET-scan die gisteren in de agenda stond, 24h geen contact mocht hebben met zoonlief.

Deze morgen werd ik wakker in hun leeg appartement, want broer en vriendin waren reeds gaan werken,... en wat is het eerste dat ik gedaan heb, nog voor ik zelfs ontbeten had,... ik heb hun keuken opgeruimd!!!... Het gebeurde spontaan en pas toen ik hun afwas had gedaan en het glas naar de glascontainer had gebracht drong het tot mij door,.... ik deed precies wat mijn moeder altijd deed toen zij bij mij op bezoek kwam toen ik nog op kot zat,.... en ik haatte het!!!!... want ik wist dat dit haar manier was om, zonder er woorden aan vuil te maken, toch aan te tonen dat 'het beter kon' en dat zij 'duidelijk beter kan'.... En nu, tot mijn grote schaamte, had ik identiek hetzelfde gedaan,.... Niet dat ik was opgestaan met de gedachte: goh, dat ligt er hier toch maar slordig bij, ik zal hen eens tonen hoe het 'moet',  nee, ik wou hen op die manier laten weten dat ik het appricieerde dat ik een nachtje mocht blijven slapen,.... maar ik ben er bijna zeker van dat dat zo, zeker bij de vriendin, niet zal overkomen,.... ik wou bijna dat ik het glas weer uit de container kon halen en de vuile glazen en borden weer op het aanrecht kon zetten,...Maar het heeft me wel doen inzien dat mijn moeder waarschijnelijk ook met goede bedoelingen mijn 'kot' op orde zette....

Er waren sinds de geboorte van zoonlief al meerdere aanwijzingen geweest dat het er zat aan te komen.... dat ik op een dag zou beseffen dat ik steeds meer begon te gelijken op de vrouw tegen wie ik jaren gerebeleerd had...  Zo heb ik er me de voorbije 21 maanden al vaak op betrapt dat ik dingen zeg die zo uit mijn moeder's mond zouden kunnen komen,... Ook was het me opgevallen dat mijn moeder mijn kledij steeds complimenteert en vraagt (en niet eerder afkeurend zoals ik jaren gewend was) waar ik wat gekocht heb.... Maar ik had niet gedacht dat het zo vlug zou gaan,...;)

Enkele jaren terug zou ik me hiertegen misschien wel verzet hebben .... want ik herinner me nog duidelijk hoe ik als 16-jarige de deur van mijn kamer dicht smeet na het zoveelste menigsverschil met mijn ouders en me voornam om nooit, maar dan ook nooit zoals mijn moeder te worden,.... Maar ondertussen ben ikzelf iemand's moeder,... en weet ik wat het is om moeder te zijn.... en leer ik langzaam waarom moeders soms dingen doen die je als kind niet begrijpt of aanvaardt,... en, ookal is het een beetje wennen, ik  vind het niet zo erg meer vast te stellen dat meer om mijn moeder te gelijken (maar er zijn wel grenzen!!) ,... want, al zeg ik het zelf,... ze doet dat goed moeder zijn...

20:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-01-08

impots/belastingen

For the record... Ik ben pro-Belgisch....reden te meer waarom ik vind dat ik het recht heb om een beetje te reutelen over wat ik 'typische Belgische toestanden' noemen (alhoewel ik me kan inbeelden dat zo'n dingen in pakweg Zweden of Japan ook wel gebeuren).

Juni 2007: Op het hoogte (of diepte)punt van mijn strijd tegen kanker en kort nadat ik vernomen dat de eerste chemo niet aansloeg (dit is een detail dat totaal niet relevant is voor de rest van het verhaal, maar toch vermeld het om zo'n beetje een beeld te schetsen van de gemoedstoestand in dewelke ik mij bevond), ontvangen we onze aanslagbrief voor belastingsjaar 2005, bleek dat wij, houdt u vast, 3300 euro moesten terugbetalen! Ik wist niet waar ik het had... vooral omdat de hubbie in 2005 deeltijds werkte, we alle twee een levensverzekering hadden en ik braaf aan pensioensparen deed,.. hoe kon het dan zijn dat wij zoveel moesten betalen???... Al snel bleek dat ze heel andere cijfers hadden dan wij, onze salarissen klopten niet ... maar belangrijker, ze hadden helemaal geen rekening gehouden met onze levensverzekeringen.... ik was woedend... want hier had ik echt geen zin, niet in gezonde toestand en al zeker niet in zieke toestand....            Vooralleer protest aan te tekenen, toch eerst eens langs de bank geweest voor een simulatie zodat we toch 'professioneel' bewijs hadden dat er een fout was gebeurd.

Juli 2007: Niet onbelangrijk, eigenlijk bijna cruciaal voor de rest van het verhaal, detail, de aanslagbrief was opgesteld in het frans....In 2005 woonden we nog in Sint-Jans-Molenbeek en bovendien is de hubbie franstalig, dus echt uitzonderlijk vond ik dat niet, ....vervelend en sexistisch (dat bij twee-talige koppels in het Brusselse de belastingsbrief in de taal van het mannelijke gezinshoofd wordt verstuurd) dat wel. Maar sinds we getrouwd waren was ik eraan gewend geraakt om de belastingsbrief in het frans te ontleden en in te vullen.                                                                     Ik volg de richtlijnen die aangegeven zijn in de aanslagbrief en teken in het Nederlands (puur omdat ik omdat ik me beter kan uitdrukken in het Nederlands en mijn geschreven frans een ramp is en dus totaal niet omdat ik een communautair standpunt wil maken) protest aan en stuur de brief op ter attentie van het belastingskantoor in Molenbeek met de vraag verdere correspondentie in het Nederlands op te stellen...again, gewoon uit gemakszucht en niet zozeer omdat ik dit willen laten ontaarden in een communautair debat.

Augustus 2007: niks

September 2007: de betalingstermijn komt dichterbij, en het laatste dat ik wil is een boete krijgen omdat we 'niet tijdig betaald hebben'... dus ik bel naar het algemene nummer van dienst belastingen dat op de aanslagbrief stond. Na lang wachten, veel mozart en een paar keer doorverbonden te worden krijg ik een vriendelijke, Nederlandstalige jongeman aan de lijn die zegt dat hij eraan twijfelt dat het belastingskantoor in Molenbeek mijn protest ontvangen heeft want het staat niet ingevoerd in de centrale databank van de belastingen. Hij raadde me aan te checken bij het kantoor van Molenbeek.... In Molenbeek nam een veel mindere vriendelijke, Franstalige oudere vrouw op. Het duurde effe voor ze door had dat ik Nederlandstalig was maar er geen probleem mee had om de situatie in het Frans uit te leggen, maar toch een brief in het Nederlands had gestuurd. Haar grootste zorg was niet het feit dat haar dienst andere cijfers had en geen rekening had gehouden met onze levensverzekeringen maar het feit dat ik wel in staat was om het probleem in het Frans uit te leggen maar toch in het Nederlands op een Franse brief had geantwoord? Nu moet het wel gezegd worden dat het communautaire debat toen nog vollop bezig was en zij zich misschien geviseerd voelde door de 'jonge Vlaamse lastpost' die ik blijkbaar ben....maar goed,... met veel geduld van beide kanten raakten we er uiteindelijk uit,... ze hadden op het kantoor in Molenbeek nooit een Nederlands protest op een Frans aanslagbrief ontvangen...*diepe zucht*... ze raadde me aan om de brief in het Frans op te  stellen en aangetekend te versturen..... Ik heb een aangetekend Nederlands protest opgestuurd, niet zozeer omdat ik een perse op communautaire strepen wil staan, maar omdat ik vind dat als het over cruciale zaken gaat zoals, al dan niet geld moeten betalen of terug krijgen,  ik me zou moeten kunnen uitdrukken in mijn moedertaal, ...om onnodige misverstanden te vermijden.

Oktober 2007: Een in het Frans opgestelde brief bevestigt dat ons protest goed ontvangen is en dat het bestudeert ging worden overeenkomstig de voorziene procedure.

November 2007: identieke brief maar dan in het Nederlands.

December 2007: Franse brief waarin erkend wordt dat er een paar fouten zijn gebeurd bij het berekenen van onze belastingen voor 2005 en dat we binnenkort op de hoogte zullen gebracht worden van het correcte bedrag. Een paar dagen later identieke brief in het Nederlands.

7 Januari 2008: Nederlandse brief die referentie maakt naar datum en referentienummer van Franse brief uit december. De brief herhaalt dat er een fout werd gemaakt maar dat we nog steeds geld verschuldigd zijn en herinnert er ons aan dat dit moet betaalt worden binnen de orginele betalingstermijn indien we geen boete wensen. Lichte paniek van mijne terwege, want welk bedrag moeten we nu betalen (vergeet het dat ik 3300 euro ga ophoesten) en wat is de betalingstermijn?

9 januari 2008: Nieuwe franse aanslagbrief voor het jaar 2005 (met correcte salarissen en levensverzekeringen) waarin geen verwijzing wordt gemaakt naar onze taalkundige correspondentie van de voorbije maanden maar waarin wel vermeld wordt dat we, en houdt u nu vast, 1154 euro terug krijgen!

15 januari 2008: Aangetekende nederlandse brief waarin referentie wordt gemaakt naar de franse aanslagbrief die we op 9 januari hebben ontvangen. We worden eraan herinnerd dat het verschudligde bedrag eind maart op onze rekening zal gestort worden en dat voor hun het onderzoek naar onze klacht nu ten einde is. Indien we niet akkoord zouden gaan met het bedrag, dan mogen we protest aan tekenen overeenkomstig de te volgen richtlijnen.

Ik weet niet wat ik nu het bizarste en verontrustendste vind in de hele verhaal, de kafkaanse taaltoestanden, het feit dat er duidelijk wel een soort van samenwerking is tussen de Nederlandstalige en Franstalige afdelingen binnen de dienst belastingen maar dat het geen kwaad zou kunnen die nog een beetje verder op punt te stellen, het onnodige budget dat is opgegaan aan het versturen van identieke brieven in beide landstalen, of het feit dat ze zich daar bij de belastingen blijkbaar voor bijna 4500  euro vergist hebben... Stel je voor dat we niet zouden opgemerkt hebben dat de cijfers niet klopen en dat ze geen rekening hadden gehouden met onze levensverzekering.. en gewoon zouden gevloekt hebben maar de 3300 wel braaf zouden betaald hebben??

12:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

routine-beestje

Een mens is toch ook maar een routine-beestje,... en bij deze is bewezen dat ik ook maar een mens ben,... Als ik aan mijn blogjes ronde begin, klik ik eerst altijd op de categorie 'kanker' op de skynet blog site om de laatste updates te lezen... ik was dan ook effe uit mijn doen toen ik merkte dat de categorie 'kanker' verdwenen was....Na mijn eerste verbazing die gepaard ging met lichte paniek (waren al mijn hersenkronkels nu ook foetsie?)...ben ik op onderzoek uitgetrokken...en wat blijkt.... de categorie is dus 'opgedoekt' en 'onze' blogjes zijn ondergebracht onder 'gezondheid'... Kwestie dat je het maar weet....Wat me op een vreemde manier geruststelde...mijn hersenspinsels waren er nog......tja,  't zal aan het vroege uur liggen zeker? (gisterenavond om 20h30 gaan slapen en dus bijgevolg nu al klaar wakker....)

06:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-08

1001 verschillen

Door het toeval en een kerstboomverbranding in het dorpje waar mijn roots liggen, belandde ik gisterenavond in de leren zetels van onze 'oude' buren. Wij waren indertijd één van de eerste jonge gezinnen die in de straat kwamen wonen. Ondertussen zijn zij één van de laatste oude bewoners die nog steeds in hun huis wonen. De tijden zijn veranderd in mijn oude straat. De enkele beglazing heeft bijna overal plaats gemaakt voor dubbele beglazing,..de opritten met grijze kiezeltjes zijn overal vervangen door klinkers, ....de rode baksteen met grijze mortel die het straatbeeld domineerde is met de jaren overgegaan naar een eerder licht roze/grijze baksteen met cremekleurige mortel.....maar mijn 'oude' buren, die zelfs toen wij daar nog woonden al oud waren, zijn nog steeds hetzelfde. Tijd en leeftijd lijken geen vat op hen te hebben ookal zijn ze ondertussen al 85 en 88 jaar.

Mijn oude buurvrouw heeft ook een 'kanker'jaar achter de rug,... welke kanker het is weet ik niet juist want ze beperkte zich door te zeggen dat ze 'alles' hadden weggenomen,... ik veronderstel dat ze refeerde naar eierstok of baarmoederhalskanker... 'Het doet iets met je, hé.. kanker', zei ze met tranen in haar ogen, 'ookal heb ik geen chemo gehad en ben ik niet op dezelfde manier met kanker geconfronteerd geweest zoals jij, het doet toch iets met je..'....' 't is de schrik', zei ik, 'eenmaal je kanker hebt gehad, zit de schrik ervoor altijd in'....'ja', zei ze stil, 'en dat is iets dat alleen iemand die het ook heeft mee gemaakt kan weten en voelen'...

Kanker,.... borstkanker, darmkanker, keelkanker, teelbalkanker, longkanker...tumor,..hormoongevoelige, aggresieve, uitgezaaide,....chemo, taxol, gemzar, KEF, ..... operatie,....nabehandeling, ...bestraling, hormoontherapie, hercepetine... Elke persoon met kanker krijgt het minstens één keer te horen: 'Iedereen is anders, elke kanker is anders, elke respons op de chemo is anders'...Kanker bestaat in veel vormen en gedaanten, de behandeling of combinatie van behandelingen in nog veel meer,... maar toch is er iets dat alle personen met kanker, los van de soort of de behandeling, met elkaar bindt..... de schrik... want eenmaal je kanker hebt gehad zit de schrik er voor altijd in.....

16:07 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-01-08

'Eerste keer'

Ze viel me meteen op toen ik de wachtzaal doorliep op weg naar de verpleegsterspost om me aan te melden voor de spoeling van mijn port-a-cath. Haar lange blonde haren vormden een sterk contrast met de overheersende grijze haren, korte coupes, pruikjes en sjaaltjes in de wachtzaal. Ze zat kaarsrecht, waaruit je zou kunnen afleiden dat ze een heel zelfzekere jonge vrouw was, maar toch keek ze wat onwennig om zich heen.

Toen ik na de spoeling weer door de wachtzaal liep, zat ze er nog steeds. Ze droeg een jeans en een groene trui. Op haar schoot lag een boekje. Afleidend uit de manier waarop ze door het boekje bladerde, denk ik dat het boekje eerder dienst deed als buffer dan als leesvoer. Een buffer die haar moest beschermen tegen het overwelmende gevoel van in een wachtzaal vol zieke mensen te zitten. Ze keek op en onze blikken kruisten elkaar. Een fractie van een seconde maar. In haar ogen las ik angst gemengd met hoop, vechtlust maar ook onzekerheid. Ik wist het meteen. Het was haar 'eerste keer'.... haar eerste chemo. Ik knikte en glimlachte. Iets in mij zei dat ik naar haar toe moest gaan, haar in mijn armen moest nemen en haar moest zeggen dat het allemaal wel goed zou komen. Dat het moeilijk ging worden, dat ze veel zou wenen, maar dat het wel allemaal goed zou komen. Maar ik heb het niet gedaan. Misschien omdat ik moest terug denken aan mijn 'eerste keer'. Mijn eerste keer dat ik daar in die wachtzaal had gezeten, ongeduldig en bang tergelijktertijd. Net als zij, had ik me toen ook een beetje apart gezet. Alsof ik wou aangeven dat ik hier eigenlijk niet thuis hoorde, alsof ik me zo wou beschermen tegen de trieste en lege ogen rondom mij. De eerste keer wou ik niet geasocieerd worden met  'andere lotgenootjes'. De eerste keer wou ik helemaal geen lotgenootje zijn.

Ik meed de nieuwschierige blikken die mijn richting uitkeken, zat kaarsrecht en maakte notities in mijn agenda. Ik wou dat de toevallige voorbijganger zou denken dat ik hier zat omdat ik iemand vergezelde en niet omdat ik ook kanker had. Misschien had zij ook wel dat gevoel, bedacht ik me, het viel echt wel op hoe ze bijna krampachtig kaarsrecht bleef zitten. Ik gunde haar dat gevoel. Het gevoel dat het allemaal wel zal meevallen zolang je maar kaarsrecht blijft zitten, zolang je maar niet toegeeft aan de storm van emoties die door je raast. De illusie dat je 'anders en beter' zult omgaan met kanker dan de mensen in de 'kanker'verhalen die je de laatste weken van iedereen hebt mogen horen. Dus ik zei niks. Ik knikte en glimlachte. Ze knikte en glimlachte terug. Ik liep door, zij bleef zitten.....

11:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-01-08

mooi, mooi, mooi

Ik heb thuis een potje

Op het potje staat verdriet
ik doe er vaak verdrietjes in
want als ze klein zijn..
huil ik niet.

Steeds als er iets tegenzit
Er gebeurt is wat ik niet wil
Open ik het potje
Gooi het er in heel stil.

Maar gisteren was de laatste
druppel iets te veel

Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok in mijn keel

Mijn hand begon te trillen
Verdriet vloog uit de pot omhoog
Een traan begon te rollen
Ik voelde mij erg rot.

Een onbedaarlijk snikken deed me trillen overal
Ik zat echt tot mijn haren
in het diepste diepe dal

Het was met roodomrande ogen
Toen ik mezelf weer rustig kreeg
Opgelucht keek ik naar mijn potje
Het potje....dat was leeg.

Dus zie je iemand lopen
rode ogen en bedeesd,
Dan vraag je niets meer
dan weet je,
Haar potje is pas vol geweest.

Onbekend

Van zo'n tekstjes word ik dus helemaal stil. Deze vind ik zo mooi, zo eenvoudig, zo eerlijk....

09:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-01-08

luie dagen

De hubbie gaat terug werken, zoonlief gaat terug naar de onthaalmoeder....en ik, ik ga de komende dagen héél veel rusten, want mijn lichaam snakt naar luie dagen...

06:39 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-01-08

retail-therapy

De eerste controle onderzoeken komen eraan... en ik ben zenuwachtig.... en bang... en onzeker... en ik doe rare dingen als ik zenuwachtig, bang en onzeker ben,.... dingen die me nog zenuwachtiger, banger en onzekerder maken....surfen op internet, bijvoorbeeld, om te achterhalen waarom ik 's nachts soms uren moet zoeken naar een positie in de welke ik geen drukkende pijn op mijn ribben of borstkast voel? Waarom ik 's avonds soms letterlijk het gevoel heb dat de wereld op mijn schouders rust en waarom ik soms op willekeurige plaatsen in mijn lichaam een lichte doch stekende pijn voel...Is het een bijwerking van femara of zoladex? is het het post-mastectomie syndroom (ja, zoiets bestaat dus blijkbaar)?...of is het nog iets anders, iets waar ik niet eens wil aan denken?  Of is het niks... Had ik die pijnen pre-kanker ook maar lette ik er toen niet op? Of beeld ik me die pijnen maar in? Is het de angst tussen mijn twee oren die me doet inbeelden dat ik ergens pijn heb om al zo te rechtvaardigen waarom ik constant 'bang' ben...

Wat het ook is, ik word er gek van,.. en in het belang van mijn mentaal welzijn heb ik vandaag mijn zinnen verzet door te shoppen,....Vandaag hebben we dus niet gelet of ik wel of niet een steek voel in mijn zij wanneer ik de trap op ga, of of dat mijn ribben plat geduwd worden wanneer ik voorover buig,... nee, vandaag werd er gelet op de naad en de snit van broeken, op de kleur van bloesjes en op de gunstige prijsjes van schoenen.... en het deed deugd,.. retail-therapy,...kent er iemand een efficientere (alhoewel maar tijdelijke) aanpak tegen 'the wondering mind'?.... En ik lijk nog minder pijn te voelen ook,....of beeld ik me dat maar in....

 

 

21:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-01-08

Soms

'Ik herken je niet...' Zei hij traag, alsof hij schrik had van zijn eigen stem. Ik keek naar de conturen van z'n gezicht, veel wijzer werd ik er niet van, daarvoor was het te donker. Dit is de hubbie ten voete uit.... een ernstig gesprek lanceren op het moment dat we al een tijdje in bed liggen, klaar om in te dommelen.... Hij zuchtte diep en keek me aan.... Zo lagen we een tijdje naar elkaar te kijken, hulpeloos en machteloos.... een vrouw met kanker en een man met een vrouw met kanker.....'Is that a bad or a good thing?' vroeg ik uiteindelijk. 'Ik weet het niet' zei hij langzaam en staarde terug naar het plafond.....

De dingen lopen een beetje moeizaam tussen ons de laatste tijd....de voorbije maanden zijn we, elk op onze manier, zo druk bezig geweest met overleven, dat we elkaar, hoe raar het ook klinkt, een beetje kwijt zijn geraakt.... Terwijl de dood met me flirtte en kanker in mij een nieuwe minares vond, stond de hubbie machteloos aan de zijlijn. Zijn armen boden niet altijd de nodige soelas en z'n aanmoedigingen ging soms verloren in de storm van emoties die door m'n hoofd raasde. Terwijl het leven en de wereld die we samen hadden opgebouwd langzaam uit elkaar viel voor de ogen van de hubbie en hij niet wist of hij nog een vrouw en zoonlief nog een moeder zou hebben de volgende ochtend, lag ik uitgeput op de sofa. Op de momenten dat ik hem opzocht, had hij behoefte om alleen te zijn, ...en op de momenten dat hij z'n armen naar me uitstak, had ik geen energie en zin om er te zijn...

'Mijn' kanker is niet 'zijn' kanker en viceversa. Samen hebben we geleden en gestreden, maar elk op een andere manier. Soms verstonden we elkaar, soms niet. Soms was er een dialoog, soms twee naast elkaar lopende dialogen. Soms was er hoop, soms was er wanhoop. Soms was er liefde, soms was er geen energie voor liefde. Soms was het 'mijn' kanker, soms was het 'zijn' kanker.

'Zijn' kanker was zwijgen en vluchten. 'Zijn' kanker was eindeloos naar me kijken zonder iets te zeggen of zelfs te verpinken. 'Zijn' kanker was troost en kracht zoeken in het geloof.

'Mijn' kanker was praten en (verplicht) stilstaan. 'Mijn' kanker was eindeloos hopen dat ie de woorden zou zeggen die ik nodig had te horen, zonder zelf te weten wat ze waren. 'Mijn' kanker was me ergeren aan z'n toevlucht in de holle woorden van het geloof. 'Mijn' kanker was kracht vinden bij mezelf.

'Mijn' kanker en 'zijn' kanker hebben serieuze schade aangericht.... soms lijkt het onoverkomelijke schade, soms ook niet....soms denk ik dat 'ik' kanker zal overleven, maar 'wij' niet.... soms ook niet....  

 

 

15:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-01-08

Afscheid van 2007

'K heb het de voorbije dagen vaak mogen horen,.... 'goh, je zal blij zijn dat 2007 voorbij is'....of.... 'Allez, 2008 kan alleen maar beter worden'.... of ... 'Na een jaar zoals 2007 verdien je niks dan goeds voor 2008'.... Ik snap wel waarom mensen dat zeggen,.... Ik heb inderdaad een 'kanker'jaar van jewelste gehad,.... en nu ik in een stabiele periode zit die zowel mijn oncologen, mijn lichaam als mijn gemoedsrust positief stemt, durf ik, samen met mijn medemens, mee te hopen dat 'het ergste nu wel achter de rug is'.....Maar stellen dat 2007 een rotjaar was, nee,... zo ver zo ik niet gaan,.... er zijn heel veel 'rot'momenten geweest, mentale en fysieke dieptepunten die ik voor geen geld van de wereld opnieuw zou willen beleven,  maar er zijn ook veel mooie en intense momenten geweest....

Momenten die ik nooit zou beleefd hebben indien ik gezond door 2007 was gegaan.... Ik heb kantjes van mijn eigen (her)ontdekt die ik niet (meer) kende, .... Ik heb me nog nooit zo machteloos maar ook nog nooit zo sterk gevoeld als in 2007.... Ik heb het voorbije jaar heel veel en heel vaak gehuild, luider en zieliger dan ooit tevoren, maar ik heb ook veel en vaak gelachen, intenser en oprechter dan de overige jaren...... Ik heb diep gezeten dit jaar, heel diep, me heel eenzaam en alleen gevoeld, maar ik heb ook genoten, enorm genoten, van de liefde die ik voelde  en kreeg van de vele mensen rondom mij die de tijd hebben genomen om me te tonen dat ze om me gaven en er voor me waren.....Ik heb kantjes bij mensen in mijn omgeving ondekt die ik niet wist die bestonden,.... De harde juriste die me in haar e-mails hoop geeft met lieve en wijze woorden,... onbekenden die met me meeleven en door dik en dun steunen,.....vrienden die, elk op hun manier, er me eindeloos aan herinnerden dat ik er niet alleen voor stond, .... de hubbie die uren voor zich uitstaarde zonder een woord te zeggen of zonder te verpinken... Ik heb kantjes van het leven ontdekt die ik niet wist die bestonden of lang vergeten was,..... de intensiteit van emoties,  de schoonheid van de natuur, het prachtige voorrecht om de wereld te mogen bekijken door de ogen van een kind, de nietigheid van ons bestaan, de kracht van een luisterend oor of een schouder om op te huilen ....en nog zoveel meer,....

2007 is voorbij,.... En ik ben blij dat het voorbij is, niet omdat het een 'rot'jaar was, maar omdat ik klaar ben om met alles dat ik geleerd heb in 2007 aan 2008 te beginnen..... om het nieuwe jaar te leven en te beleven,... dankbaarder en intenser dan ooit,.... en dat allemaal dankzij 2007....

13:58 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |