08-02-08

Mijn moeder's kapper

Ze aaide mijn haren, heel zacht en langzaam...terwijl ze dat deed tuurden haar ogen door haar aaiende hand, door mijn verbaasde en onderzoekende blik, door de grijze tegel op de grond....." 'k wist het vanaf het moment dat ik je haren waste", zei ze, " ze zijn nog zo fragiel je haartjes, zo zacht,...." Ze zuchtte diep en keek me vervolgens via de spiegel aan..." 'k weet dat je er niet veel aan hebt... maar c'est vraiment la maladie du siècle..." Ik keek naar haar via de spiegel en toverde een flauw glimlachje op mijn lippen,... ze had gelijk veel had ik er niet aan, maar goed, 'k veronderstel dat er dagen zijn dat ze alle ellende van de wereld op haar kappersstoel krijgt en misschien wel uit puur zelfbehoud heeft besloten zich aan deze vorm van oppervlakkige empathie te houden. Uiteindelijk kwam ik bij de kapper voor een coupe en niet om medeleven te krijgen van een onbekende.  Het was maandag namiddag, de onderzoeksresultaten waren, op de kleine 'maar' na, positief en dit was vooral een symbolisch bezoekje aan de kapper om mijn prille haartjes die ondertussen net lang genoeg waren om alle kanten uit te pieken maar nog net te kort bleken om mooi op mijn hoofd en rond mijn oren te blijven liggen onder handen te laten nemen.

Het deed deugd, maar het deed misschien nog meer deugd om te zien dat het mijn moeder deugd deed,... om nog eens samen naar de kapper te gaan. In de tweede week na de eerste chemo waren we de laatste keer samen naar de kapper geweest. Ik begon toen net te bekomen van de eerste lading chemo in mijn lijf, 's avonds was er een verjaardag's feestje en mijn moeder vond ik dat me eens goed mocht laten verwennen, en na 2 weken fysiekge ellende genoot ik er enorm van dat er iemand door mijn haren roefelde,... 5 weken later zat ik opnieuw bij de kapper,...alleen.... mijn moeder had een afspraak gemaakt bij haar vaste kapster en tegen het sluitingsuur zaten  mijn moeder haar kapster en ik alleen in haar zaak. Ik haalde de sjaal van mijn hoofd en met tranen in haar ogen zette de kapster de tendeuse erin....Ik vind het erger om het hier nu neer te schrijven dan ik het vond op het moment zelf....het was een noodzakelijk kwaad, het was het meest tastbare bewijs van kanker, het was een deel van mij....De kapster vertelde over een vriendin van haar die kanker had gehad, en nu 5 jaar later vrolijk en wel door het leven stapte....ze zei dat ik erwaarshijnelijk niet veel aan had, maar dat kanker de dag van vandaag zo vaak voor kwam... ik glimlachte, ze had gelijk, veel had ik daar niet aan.... Ik denk dat zij de stilte probeerde te vullen, want ik kan me niet herinneren dat ik veel zei,... ik keek vooral naar mijn veranderde spiegelbeeld,...opeens zei ze: 'je mama is hier'... ik keek naar het raam,... en daar stond mijn moeder met zoonlief voor de etalage,... bijna betrapt stak ze haar hand op,.. ik glimlachte... ze knikte terug en stapte samen met zoonlief door....

"Argh', zei ik zuchtend en een beetje kwaad , 'ik wou niet dat ze me zo zag"....." 't is je mama', zei de kapster, ' je hoeft je toch niet voor haar te schamen"... " Ik schaam me niet', zei ik nu echt kwaad omdat voor de zoveelste keer duidelijk werd dat een buitenstaander echt geen idee heeft wat kanker allemaal met je doet, ' ik wou haar dit gewoon besparen"...."'t is je mama', herhaalde ze nog eens, ' gun het haar om de pijn samen met jou te dragen"... Daar heb ik niks op gezegd...Ze had gelijk, besefte ik...

In het begin heb ik mijn moeder vaak in stilte verweten dat ze 'er niet was voor mij'... tuurlijk was ze er wel, ik moest maar een kik geven en ze stond er,...ze deed de was en de plas, ze zorgde voor zoonlief, ze holde naar de supermarkt als ik zin had in zoete snoep en naar de markt als ik vers fruit wou, ze regelde 'het' kappersbezoek en ze hield me gezelschap tijdens de chemo... maar ze vroeg nooit wat er in mij omging,.... op het moment dat iedereen me behandelde alsof ik stervende was, op het moment dat ik zelf enorm met de dood bezig was,  op het moment dat ik het nodig had om met iemand over die angsten te praten, was ze er niet,... en dat heb ik haar heel lang verweten,.. dat zelfs zij er niet kon zijn op de manier die ik oh-zo nodig had,... nu besef ik dat juist zij er niet kon zijn voor mij op die oh-zo nodige manier, juist omdat zij mijn moeder is en ik haar dochter,.... Het heeft een tijdje geduurd voor ik dat door had, hoe moeilijk het wel niet moet zijn voor een moeder om haar dochter te zien lijden, zowel fysiek als mentaal, en te weten dat er eigenlijk niks concreets is dat je kan doen ookal zou je dat oh-zo graag willen... Nu besef ik echter dat die 3 zakken met afgrijselijk artificiële snoep, de kilo's en kilo's vers fruit, en een kappersbeurt haar onvoorwaardelijke manier is om er voor mij te zijn...in kwade en goede dagen...

 

 

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Mijn moeder Er zijn geen woorden voor de pijn die een moeder voelt,bij het zien van je kind dat zoveel moet doorstaan,om weer terug een gezonder iemand te worden.
Niemand wens ik dat toe.
Maar weet dat je alles tegen je moeder mag ,en kan zeggen.
Ik hoop dat Elly dat blijft doen,gedeeld verdriet is half verdriet,zeg ik steeds aan haar.

Gepost door: Ma Elly | 08-02-08

Ons mams Een moeder heeft alles over voor haar kind, ook al beseffen we het niet altijd.
Toen ik ziek van mijn eerste chemo boven de wc pot zat te wenen, het niet meer zag zitten en me afvroeg wat ik in godsnaam misdaan had om dit te verdienen, toen zei ons mams dat ze wou dat ze dit kon overnemen van me. Niet dat het de pijn en het verdriet wegneemt, maar wetende dat ons mams er is op elk moment dat ik ze nodig heb. Moederliefde is er zijn in goede en slechte dagen, alles kunnen zeggen ook als het is minder goed gaat.

Gepost door: An Hannaert | 09-02-08

Elly, ondanks het feit dat ik ook niet met mijn moeder zou kunnen praten over wat er allemaal door je hoofd gaat, zou ik willen dat ze er nog was. Aan de andere kant ben ik blij dat haar dit bespaart is gebleven.
Knuffel je mamma. Ze verdient het. Liefs Dita

Gepost door: Dita | 09-02-08

De commentaren zijn gesloten.