16-02-08

Kanker gaat door de maag

Ik eet graag garnaalkroketten,... of moet dat 'ik at graag garnaalkroketten' zijn?... nee, want ik eet nog altijd graag garnaalkroketten, alleen associeer ik ze nu met kanker hebben....of moet dat kanker gehad hebben zijn?....Soit....garnaalkroketten en kanker dus,..... Ik heb altijd graag garnaalkroketten gegeten, niet in de mate dat ik er wekelijks at, of dat garnaalskroketten een vast onderdeel waren van de inhoud van de maandelijkse 'grote boodschappen', maar wel in de mate dat als er niks 'nieuws en spannends' bij de voorgerechten stond ik wel altijd op garnaalkroketten terugviel.

Toen ik 10 dagen na de eerste chemo weer een beetje boven mijn theewater kwam, stelden mijn ouders dan ook meteen voor om garnaalkroketten te gaan eten....Op dat moment waren garnaalkroketten wel 'the last thing on my mind' maar toen er diezelfde dag ook nog een Kriek Lindemans (het enigste bier dat ik drink, en waar ik echt van kan genieten) in de ijskast verscheen, begon het langzaam tot me door te dringen.... Mijn ouders dachten echt dat ik ging sterven, dat ik het niet ging halen .... en in mijn laatste uren, dagen, weken of maanden wouden ze zeker zijn alles te kunnen doen wat ze konden doen voor mij, en dat was onder andere ervoor te zorgen dat ik nog zeker een garnaalkroket kon eten en een kriek Lindemans kon drinken...

We zijn toen garnaalkroketten gaan eten...Mijn vader had zelfs gevraagd aan de buren in welk restaurant in de buurt ze de beste maakten.... En ja, het waren lekkere garnaalkroketten, maar ze hadden een wrange bijsmaak...Ookal wist ik dat mijn ouders het deden met de allerbeste bedoelingen, voelde ik me op dat moment enorm verraden omdat ik besefte dat zelfs zij, of all people, niet geloofden dat ik het ging halen,... dat op het moment dat ik nog aan het vechten was voor mijn leven, zij me reeds behandelde alsof ik die strijd al had verloren....Ik heb hen dit nooit gezegd, of eigenlijk nooit echt verweten, omdat ik heel goed weet dat het zo niet bedoeld was, ....maar de kriek Lindemans heb ik nooit opgedronken,.... die staat nog altijd in de ijskast... Ik kon het gewoon niet,... ik wou een toegeving doen bij de garnaalkroketten omdat ik mijn ouders, indien ik het inderdaad niet zou halen, de gedachte dat ze me dit 'plezier' toch nog hadden kunnen doen gunde,... Maar ik kon het niet opbrengen om een kriek Lindemans te drinken,...dat stond voor mij gelijk aan opgeven......

De kriek staat dus nog altijd in de ijskast.... want ik heb niet opgegeven.....En ik heb het gevoel dat ie daar nog lang gaat blijven staan,...Ik ga hem niet uitdrinken en ik heb het gevoel dat mijn ouders hem ook niet gaan weghalen... Ookal hebben ze het nooit met zoveel woorden gezegd, toch denk ik dat die kriek voor hen, net als voor mij, staat voor de strijd die ik gestreden heb en tot op de dag vandaag nog altijd gewonnen heb.....

20:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Laat die kriek maar staan!!!! Laat die kriek maar staan hè, je kan jezelf beter een andere kopen, maar die kriek, neen, afblijven en laat hem maar het plaatske in je kast behouden.
Ik wens je nog een fijne zondagavond.
Groetjes.

Gepost door: anita | 17-02-08

Bij mij was vrijdag chemodag en in het ziekenhuis ....altijd vis met puree. Elke keer !!
Ik kan geen vis met puree meer zien.

Gepost door: els | 18-02-08

De commentaren zijn gesloten.