21-02-08

zekere onzekerheid/onzekere zekerheid

Weet niet goed wat ik ervan moet denken,...misschien helemaal niks, omdat ik me ook dit gevoel inbeeld, zoals ik me wel vaker dingen in lijk te beelden,... zoals pijnen die echt wel erger worden als ik er me op concentreer, en verminderen als ik ze negeer, ...maar.... 'k weet niet,... voor en vlak na de bot-scan dacht ik dat ik meteen naar wijze 1 zou bellen om te weten wat die zwarte puntjes op de PET-scan nu waren, .... zodat ik absolute zeker was dat het 'niks' is en dat ik met een gerust hart 3 maanden verder kan leven, ....maar ik merk nu dat ik het uitstel, ... alsof ik het niet wil weten, ... alsof ik bang ben om te horen dat die 'niks' toch 'iets' is,.... alsof ik er ergens niet in het geloof dat het 'niks' zal zijn,.... alsof ik nu nog heel even wil 'genieten' van de mogelijkheid dat het inderdaad misschien toch wel 'niks' kan zijn, omdat ik diep in mij misschien vrees dat het toch 'iets' is,..... die angst  voor het  'iets' zal wel normaal zijn, dat besef ik,... maar het verlammende effect dat die angst voor het 'iets' heeft, baart me zorgen,..... want ik herken ze van vorig jaar .....Toen had ik ook het gevoel dat de 'ontstoken melkklier' meer was dan dat, maar suste ik dit geknaag aan mijn gedachte met de idee dat een arts wel zal weten waarover ie het heeft,.... and we all know how that turned out,.....en nu merk ik dat ik het weer doe.....telkens ik me afvraag of de 'niks' toch niet 'iets' is,.... sus ik mijn eigen met de woorden van wijze 1 en 3....en loop ik in een wijde boog om de telefoon heen,....Je zou denken dat een mens hier gek van wordt, dat ie sterft van de zenuwen en de stress dat dit gepieker en deze onzekerheid met zich meebrengt,.... maar nee, ik slaag erin, tot mijn eigen verbazing soms, om mijn dag te (be)leven zonder er al teveel bij stil te staan,.... en dat verontrust mij misschien het meest,... die ontkenning tegenover mezelf van de angst die - al dan niet gegrond- diep in mij zit... dat de onzekerheid mij een artificiële en zelf-in-stand-houdende zekerheid biedt......

 

07:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hela,

Ik versta heel goed wat je schrijft. En dat is een normale reactie. Veel mensen durven niet naar een dokter gaan of bellen omdat ze liever niks weten dan iets weten. Als je uiteindelijk goed nieuws krijgt, wens je dat je eerder had gebeld en als het negatief is, ja, dan euh...dat zien we dan wel.
Ik heb nu na al die tijd wel ondervonden dat een mens veel aankan, meer dan hij/zij beseft. Maar het is de angst om er niet mee om te kunnen, die een doktersbezoek uitstelt of 'afstelt'.

Ik plaats hier weinig of geen reacties maar ik volg je wel hoor. Ik kom regelmatig lezen.

Veel sterkte,
Ine

Gepost door: Ine | 21-02-08

Je maakt je dikwijls op voorhand veel meer zorgen dan nodig is ! Dat doe ik toch. Ik stel zo'n dingen ook uit , uit schrik! En als het positief is, dan denk je 'goh had ik maar veel eerder gebeld'! Ik begrijp dat je niet meer durft te veronderstellen dat alles goed is, omdat je al zoveel 'afgezien' hebt, je durft er niet meer in te geloven. Ik denk veel aan je hoor, en ik hoop dat ook dit keer de resultaten weer goed zullen zijn. Knuffel

Gepost door: oortje | 21-02-08

Onrust Dat kennen wij ook ,het gevoel ik moet dit of dat doen,maar het gaat niet op dat moment,en dan plots gaat het wel .
Toch wens ik je alleen goed nieuws toe!

Gepost door: Ma Elly | 21-02-08

De commentaren zijn gesloten.