27-02-08

Lang zal ze leven...

29 jaar, het laatste zitje in tram 2.... het zitje van de 'quarterlife' crisis....het zitje waar je een soort balans van je leven opmaakt vooralleer je de overstap naar tram 3 maakt,...het zitje van waarop je met enige weemoed terugkijkt op de overige zitjes in tram 2,.... Ik ben dankbaar en blij dat ik erop zit,... op dit zitje dat volgt op 28...

Had je me 10 jaar geleden gezegd dat ik op 29 jaar een hubbie, een zoonlief, een huis in de rand en een metaalgroene BMW break (een tweedehands folieke van de hubbie- vergeef het hem) zou hebben, dan had ik waarschijnelijk een flinke slok van mijn glas Malibu gedronken en eens heel hard gelachen...

Had je me 5 jaar geleden gezegd dat ik op 29 jaar zou geleerd hebben dat je voor een relatie moet vechten elke dag opnieuw, dat je op de werkvloer je woorden soms moet wikken en wegen om vooruit te komen, en dat een kind je zoveel vreugde en voldoening kon schenken, dan zou ik waarschijnelijk, nippend van mijn warme muntthee, eens ongemakkelijk geglimlacht hebben....

Had je me 1 jaar geleden gezegd dat ik op 29 jaar in mijn menopauze zou zitten, dat ik een kankerjaar van jewelste achter de rug zou hebben en dat niks nog zou zijn zoals het ooit was maar dat ik desondanks dit alles mij in zekere zin rijker en gelukkiger zou voelen dan 10, 5 of 1 jaar geleden, dan zou ik waarschijnelijk nog eens gecheckt hebben of het melkje van zoonlief echt niet te warm was en je nietsbegrijpend aangekeken hebben....

Vandaag ben ik 29... getrouwd, heb ik een prachtig zoontje, een metaalgroene BMW break, woon ik in de rand rond Brussel, heb ik kanker, ben ik in mijn menopauze en ben ik, desondanks alles,.... gelukkig....gelukkig met al hetgene dat ik heb, en in zekere zin ook gelukkige met hetgene dat ik niet heb.... ikheb veel geleerd dit afgelopen levensjaar,...over het leven, over de mensheid maar vooral over mezelf,... 'ouder en wijzer' zoals ze zeggen,...en ik denk wel dat dat klopt....dit jaar toch....

07:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

26-02-08

Geef me je angst...

 

je zegt ik ben vrij maar jij bedoelt ik ben zo eenzaam
je voelt je te gek zeg jij maar ik zit niet te dromen
want die blikken in je ogen zeggen alles tegen mij
Ik voel me precies als jij en jij kan eerlijk zijn.

Je voelt je heel goed zeg jij je moet, begint te trillen
ik weet dat ik jou kan helpen maar je moet zelf willen.
elkaar nu een dienst bewijzen dat is alles wat ik vraag
zet weg nu die angst ik wist het al het is mijn dag vandaag.

geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug.
zolang ik je niet verlies vind ik heus wel een weg met jou.

Kijk mij nu eens aan en zeg maar niks je mag best zwijgen.
Het valt nu nog zwaar maar ik weet dat ik jou kan krijgen.
Dit hoeft nooit meer te gebeuren als je bij me blijft vanacht.
Want dan zul je zien als je straks wakker wordt dat jij weer lacht.

Geef mij het gevoel dat ik er weer bijhoor voortaan.
Ik ga met je mee en ik laat je nu nooit meer gaan

Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug.
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel een weg met jou

geef mij het gevoel dat ik er weer bij hoor voortaan
Ik ga met je mee want ik laat je nu nooit meer gaan

Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug.
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel een weg met jou

Guus Meeuwis

Hoe ik wou dat dat kon,... die verdomde angst doorgeven aan iemand anders... Verschillende mensen hebben het nog niet eens zo heel lang geleden vaak tegen me gezegd,... "we zouden zo graag een beetje van je pijn dragen",... Maar de pijn, de fysieke pijn, die kon ik eigenlijk wel aan,... het was afmattend, vermoeiend en verre van een plezier,... maar ik kon het wel aan.. ik denk omdat ik in mijn hoofd de associatie had gemaakt tussen pijn en genezen,.....hoe meer pijn ik voelde hoe groter het 'tastbare' bewijs was dat mijn lichaam aan het strijden was, aan het vechten om te genezen,....maar de angst, die verdomde angst,...daar kan ik niet mee om,... Ze gluurt mee over mijn schouder terwijl ik dit neertokkel, .... ze staat zich te verkneukelen in de hoek van de kamer terwijl ik zoonlief in mijn armen houd....ze zit te midden van mijn kleine gezinnetje wanneer we samen aan tafel zitten, ... ik zie ze wanneer ik me voor de spiegel klaar maak voor een nieuwe dag,.... ik zie ze in de ogen van mijn moeder wanneer ze vraagt of ze al gebeld hebben van het ziekenhuis, ik zie ze in de ogen van de hubbie wanneer ie stil voor zich uitstaart,....ik voel ze wanneer ik 's nachts wakker wordt van de (gewrichts)pijn... ik voel ze wanneer ik hoor dat een vriendin 'terug' kanker heeft....ze is overal en altijd die angst.... onzichtbaar doch voelbaar, .... geruisloos doch moordend, .....altijd en overal..... die angst dat het nooit over zal zijn,.... dat ik in zekere zin altijd een soort van 'wachtkamer' gevoel ga hebben,....die angst, die verdomde angst.....konden ze die maar wegsnijden, lamspuiten met chemo of blokkeren met een hormoonbehandeling,... die verdomde, verdomde kanker angst.....

09:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-02-08

'out'

"Goh, wat een leuk plekje, .... een beetje Exki meets au pain quotidien.... leuk en lekker." zei ik tegen mijn tafelgenote " Ziet er ook nieuw uit, zal zeker een succes worden, zo vlak bij de beurs." Toen een vriendelijk meisje onze borden kwam afruimen, vroeg ik haar hoelang ze al open waren. Ze twijfelde en leek er even over te moeten nadenken, maar in mei zou het een jaar zijn.... Hetzelfde scenario herhaalde zich een paar uur later in een hippe winkel met gadgets en baby-attributen.... zij waren reeds open sinds de zomer...

Heel raar en confronterend vind ik dat,... ja, nee, niet dat er ondernemende zielen zijn die succesvolle zaakjes uit de grond stampen, maar de idee dat terwijl mijn wereld stil stond, de rest van de wereld gewoon verder draaide,... niet dat ik daar jaloers op ben, of een torenhoog trauma aan overhoud, maar ik vind het gewoon weg raar, alsof ik letterlijk 'weg' ben geweest,... Hetzelfde bij bepaalde nieuwsfeiten en liedjes... Soms krijg ik ineens een 'hej, when did that happen' gevoel, en vaak kom ik dan te weten of krijg ik te horen dat het ergens tussen mei en juli 'moet geweest zijn'.... tijdens het absolute dieptepunt van mijn 'strijd'....

In die periode was ik niet alleen 'letterlijk' out,... maar ook mentaal....op het moment dat je lichaam een uitputtingsstrijd levert, dat elke dag zowel een mentale als fysieke uitdaging is en je gemoedsrust zigzagt tussen strijdlustigheid en angst, zijn de perikelen van de rest van wereldbevolking wel het laatste aan je hoofd. De Britney's en Leterme's van de wereld kunnen je op dat moment gestolen worden...mij in ieder geval toch.... Soms boden ze wel eens een handige en nodige afleiding van het kleine en enge wereldje waarin ik me bevond, maar echt lang boeien deden ze niet...want ik was bezig met andere dingen, overleven for one thing...

'Welcome back, sweetie' zei het mailtje liefkozend,....het was de reply van een vriendin op mijn visie op de laatste capsones van 'La Paris' en een uitnodiging om eerder vernoemd 'nieuwe adresje' uit te proberen... En zo voelt het bij momenten ook aan....I'm back, ...terug van nooit echt weggeweest te zijn, aan de ene kant,.....terug van een plaats waar ik hoop nooit meer naar terug te moeten gaan, aan de andere kant,... but I'm back,...met een 'new and improved' formule, zeg maar,... better and stronger than ever before....

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-02-08

Brusselen...

Het zal hier kalm blijven dit weekend....ik 'vlucht' weg in de armen van mijn oude liefde,....gisteren reeds met mijn moeder, vandaag met een vriendin en morgen waarschijnelijk met zoonlief en de hubbie...

08:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-02-08

zekere onzekerheid/onzekere zekerheid

Weet niet goed wat ik ervan moet denken,...misschien helemaal niks, omdat ik me ook dit gevoel inbeeld, zoals ik me wel vaker dingen in lijk te beelden,... zoals pijnen die echt wel erger worden als ik er me op concentreer, en verminderen als ik ze negeer, ...maar.... 'k weet niet,... voor en vlak na de bot-scan dacht ik dat ik meteen naar wijze 1 zou bellen om te weten wat die zwarte puntjes op de PET-scan nu waren, .... zodat ik absolute zeker was dat het 'niks' is en dat ik met een gerust hart 3 maanden verder kan leven, ....maar ik merk nu dat ik het uitstel, ... alsof ik het niet wil weten, ... alsof ik bang ben om te horen dat die 'niks' toch 'iets' is,.... alsof ik er ergens niet in het geloof dat het 'niks' zal zijn,.... alsof ik nu nog heel even wil 'genieten' van de mogelijkheid dat het inderdaad misschien toch wel 'niks' kan zijn, omdat ik diep in mij misschien vrees dat het toch 'iets' is,..... die angst  voor het  'iets' zal wel normaal zijn, dat besef ik,... maar het verlammende effect dat die angst voor het 'iets' heeft, baart me zorgen,..... want ik herken ze van vorig jaar .....Toen had ik ook het gevoel dat de 'ontstoken melkklier' meer was dan dat, maar suste ik dit geknaag aan mijn gedachte met de idee dat een arts wel zal weten waarover ie het heeft,.... and we all know how that turned out,.....en nu merk ik dat ik het weer doe.....telkens ik me afvraag of de 'niks' toch niet 'iets' is,.... sus ik mijn eigen met de woorden van wijze 1 en 3....en loop ik in een wijde boog om de telefoon heen,....Je zou denken dat een mens hier gek van wordt, dat ie sterft van de zenuwen en de stress dat dit gepieker en deze onzekerheid met zich meebrengt,.... maar nee, ik slaag erin, tot mijn eigen verbazing soms, om mijn dag te (be)leven zonder er al teveel bij stil te staan,.... en dat verontrust mij misschien het meest,... die ontkenning tegenover mezelf van de angst die - al dan niet gegrond- diep in mij zit... dat de onzekerheid mij een artificiële en zelf-in-stand-houdende zekerheid biedt......

 

07:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-02-08

kanker-humor

Meer op: http://www.buckcash.com/toons.html

10:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-02-08

HA-HA! Dan toch!

Vandaag gelezen,.... in heel uitzonderlijke gevallen zijn bloedneuzen niet zo onschuldig als ze op het eerste zicht lijken en hebben ze niks te maken met droge lucht of geschadigde bloedvaatjes, maar kunnen ze wijzen op aandoeningen zoals hoge bloeddruk, bloedziekte of... en nu komt ie...KANKER.... dus toch! Ha,....Eat your heart out, docter....

Vlak voor de eerste chemo kreeg ik een soort van 'peptalk' van een dokter die ik veronderstel niet direkt verbonden is aan het oncologische centrum want ik heb haar sindsdien niet meer gezien, maar die me wel had opgevolgd tijdens de dagen dat ik in het ziekenhuis had gelegen nadat ik via de spoed was binnengekomen met hevige pijnen in de rechterzijde (wat de uitzaaiingen in de lever bleken te zijn),... toen ik haar vertelde dat ik de maanden voorafgaand aan de diagnose regelmatig bloedneuzen had gehad,... heeft ze me zo, maar dan ook, zo klein doen voelen door met een 'air van hier tot Tokyo' te 'melden' dat ik heus niet moest overdrijven, en niet alle 'ongemakjes in mijn leven' moest linken aan kanker,... voor zover zij wist, was een bloedneus het gevolg van gesprongen bloedvaatjes in de neus, die dan weer het gevolg waren van neus peuteren... ik voelde me toen zo vernederd en belachelijk gemaakt door deze 'beschuldiging' en de kleinerende manier waarop ze me toesprak...

But justice has been done.....want blijkbaar bestaat er in heel uitzonderlijke gevallen wel een verband tussen een bloedende neus en kanker....deze week dan toch,.... want tegen volgende week zal het 'boekske' wel met een ander 'feit' komen opdraven dat bovenstaande stelling weer ontkracht,... maar deze week zeg ik HA-HA (zoals Nelson in The Simpsons)....

20:39 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-02-08

Kanker gaat door de maag

Ik eet graag garnaalkroketten,... of moet dat 'ik at graag garnaalkroketten' zijn?... nee, want ik eet nog altijd graag garnaalkroketten, alleen associeer ik ze nu met kanker hebben....of moet dat kanker gehad hebben zijn?....Soit....garnaalkroketten en kanker dus,..... Ik heb altijd graag garnaalkroketten gegeten, niet in de mate dat ik er wekelijks at, of dat garnaalskroketten een vast onderdeel waren van de inhoud van de maandelijkse 'grote boodschappen', maar wel in de mate dat als er niks 'nieuws en spannends' bij de voorgerechten stond ik wel altijd op garnaalkroketten terugviel.

Toen ik 10 dagen na de eerste chemo weer een beetje boven mijn theewater kwam, stelden mijn ouders dan ook meteen voor om garnaalkroketten te gaan eten....Op dat moment waren garnaalkroketten wel 'the last thing on my mind' maar toen er diezelfde dag ook nog een Kriek Lindemans (het enigste bier dat ik drink, en waar ik echt van kan genieten) in de ijskast verscheen, begon het langzaam tot me door te dringen.... Mijn ouders dachten echt dat ik ging sterven, dat ik het niet ging halen .... en in mijn laatste uren, dagen, weken of maanden wouden ze zeker zijn alles te kunnen doen wat ze konden doen voor mij, en dat was onder andere ervoor te zorgen dat ik nog zeker een garnaalkroket kon eten en een kriek Lindemans kon drinken...

We zijn toen garnaalkroketten gaan eten...Mijn vader had zelfs gevraagd aan de buren in welk restaurant in de buurt ze de beste maakten.... En ja, het waren lekkere garnaalkroketten, maar ze hadden een wrange bijsmaak...Ookal wist ik dat mijn ouders het deden met de allerbeste bedoelingen, voelde ik me op dat moment enorm verraden omdat ik besefte dat zelfs zij, of all people, niet geloofden dat ik het ging halen,... dat op het moment dat ik nog aan het vechten was voor mijn leven, zij me reeds behandelde alsof ik die strijd al had verloren....Ik heb hen dit nooit gezegd, of eigenlijk nooit echt verweten, omdat ik heel goed weet dat het zo niet bedoeld was, ....maar de kriek Lindemans heb ik nooit opgedronken,.... die staat nog altijd in de ijskast... Ik kon het gewoon niet,... ik wou een toegeving doen bij de garnaalkroketten omdat ik mijn ouders, indien ik het inderdaad niet zou halen, de gedachte dat ze me dit 'plezier' toch nog hadden kunnen doen gunde,... Maar ik kon het niet opbrengen om een kriek Lindemans te drinken,...dat stond voor mij gelijk aan opgeven......

De kriek staat dus nog altijd in de ijskast.... want ik heb niet opgegeven.....En ik heb het gevoel dat ie daar nog lang gaat blijven staan,...Ik ga hem niet uitdrinken en ik heb het gevoel dat mijn ouders hem ook niet gaan weghalen... Ookal hebben ze het nooit met zoveel woorden gezegd, toch denk ik dat die kriek voor hen, net als voor mij, staat voor de strijd die ik gestreden heb en tot op de dag vandaag nog altijd gewonnen heb.....

20:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-02-08

Met de woorden van Axelle....

Si tu crois un jour qu`je t`laisserai tomber
pour un détail pour une futilité
n`aie pas peur je saurais bien
faire la différence
Si tu crains un jour qu`je t`laisserai fâner
la fin de l`été, un mauvais cap à passer
n`aie pas peur personne d`autre n`pourrait
si facilement te remplacer
oh non pas toi
vraiment pas toi
parce que c`est toi le seule à qui je peux dire
qu`avec toi je n`ai plus peur de vieillir

parce que c`est toi
rien que pour ça
parce que j`avoue j`suis pas non plus tentée
d`rester seule dans un monde insensé

Si tu crois un jour q`tout est à refaire
qu`il faut changer; on était si bien naguère
n`aie pas peur je n`veux pas tout compliquer
pourquoi s`fatiguer
Et commence pas à te cacher pour moi
oh non, je te connais trop bien pour ça
je connais par coeur ton visage
tes désirs, ces endroits de ton corps
qui m`disent encore
parce que nous c`est fort
parce que c`est toi j`oserais tout affronter
et c`est toi à qui j`pourrais pardonner

parce que c`est toi
rien que pour ça
parce que c`est toi j`voudrais un jour un enfant
et non pas parce que c`est le moment

je veux te voir dedans
j`verrais dans ses yeux tous ces petits défauts
parce que parfait n`est plus mon crénau
parce que c`est toi
parce que c`est toi le seul à qui j`peux dire
qu`avec toi je n`ai plus peur de vieillir
parce que c`est toi
rien que pour ça
parce que j`avoue j`suis pas non plus tentée
d`rester seule dans un monde insensé
parce que c`est toi

Beter kan ik het niet verwoorden...

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-02-08

Ken je dat gevoel?

Je keuvelt gezellig met de verpleegster over de eerste schooldag van haar jongste op het moment dat  de naald met radioactieve vloeistof je arm in gaat. Je neemt afscheid voor 2h zonder een seconde na te denken over de woorden die de verpleegster al dan niet gebruikte. Je ontdekt  ineens, na  10 maanden bijna wekelijks in het ziekenhuis vertoefd te hebben, dat er een heel mooi park ligt op nog geen 5 minuten wandelen van het oncologische centrum. Je vindt een bankje in de zon. Je geniet van het zonnetje en de geur van de natte bladeren op de grond. Je maakt de bedenking dat het leven soms toch mooi en aangenaam kan zijn. Je wandelt terug naar het ziekenhuis. Je tuurt rond om te zien of je door de bomen door nergens een glimps van een joggende Wijze 2  kan opvangen (zou toch kunnen, niet?) Je gaat onder de machine liggen. Je dommelt in bij het zoemende geluid van de machine.  Je trekt je schoenen terug aan. Je denkt al na over wat je gaat klaarmaken voor het middageten. Je bent bijna uit de deur, en dan ineens zegt de verpleegster: ‘allé, het beste nog en veel sterkte.’ De deur valt dicht. Shit. Wat bedoelt ze daar nu mee? Waar heb ik veel sterkte bij nodig? Bij het genieten van de zon en de geur van natte bladeren? Bij het hopeloos afspeuren van de ziekenhuisgangen (en parken rondom het ziekenhuis) in de hoop Wijze 2 nog eens tegen  het lijf te lopen? Of is er iets te zien op de botscan waar ik veel sterkte ga nodig hebben?

12:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-02-08

Mijn moeder's kapper

Ze aaide mijn haren, heel zacht en langzaam...terwijl ze dat deed tuurden haar ogen door haar aaiende hand, door mijn verbaasde en onderzoekende blik, door de grijze tegel op de grond....." 'k wist het vanaf het moment dat ik je haren waste", zei ze, " ze zijn nog zo fragiel je haartjes, zo zacht,...." Ze zuchtte diep en keek me vervolgens via de spiegel aan..." 'k weet dat je er niet veel aan hebt... maar c'est vraiment la maladie du siècle..." Ik keek naar haar via de spiegel en toverde een flauw glimlachje op mijn lippen,... ze had gelijk veel had ik er niet aan, maar goed, 'k veronderstel dat er dagen zijn dat ze alle ellende van de wereld op haar kappersstoel krijgt en misschien wel uit puur zelfbehoud heeft besloten zich aan deze vorm van oppervlakkige empathie te houden. Uiteindelijk kwam ik bij de kapper voor een coupe en niet om medeleven te krijgen van een onbekende.  Het was maandag namiddag, de onderzoeksresultaten waren, op de kleine 'maar' na, positief en dit was vooral een symbolisch bezoekje aan de kapper om mijn prille haartjes die ondertussen net lang genoeg waren om alle kanten uit te pieken maar nog net te kort bleken om mooi op mijn hoofd en rond mijn oren te blijven liggen onder handen te laten nemen.

Het deed deugd, maar het deed misschien nog meer deugd om te zien dat het mijn moeder deugd deed,... om nog eens samen naar de kapper te gaan. In de tweede week na de eerste chemo waren we de laatste keer samen naar de kapper geweest. Ik begon toen net te bekomen van de eerste lading chemo in mijn lijf, 's avonds was er een verjaardag's feestje en mijn moeder vond ik dat me eens goed mocht laten verwennen, en na 2 weken fysiekge ellende genoot ik er enorm van dat er iemand door mijn haren roefelde,... 5 weken later zat ik opnieuw bij de kapper,...alleen.... mijn moeder had een afspraak gemaakt bij haar vaste kapster en tegen het sluitingsuur zaten  mijn moeder haar kapster en ik alleen in haar zaak. Ik haalde de sjaal van mijn hoofd en met tranen in haar ogen zette de kapster de tendeuse erin....Ik vind het erger om het hier nu neer te schrijven dan ik het vond op het moment zelf....het was een noodzakelijk kwaad, het was het meest tastbare bewijs van kanker, het was een deel van mij....De kapster vertelde over een vriendin van haar die kanker had gehad, en nu 5 jaar later vrolijk en wel door het leven stapte....ze zei dat ik erwaarshijnelijk niet veel aan had, maar dat kanker de dag van vandaag zo vaak voor kwam... ik glimlachte, ze had gelijk, veel had ik daar niet aan.... Ik denk dat zij de stilte probeerde te vullen, want ik kan me niet herinneren dat ik veel zei,... ik keek vooral naar mijn veranderde spiegelbeeld,...opeens zei ze: 'je mama is hier'... ik keek naar het raam,... en daar stond mijn moeder met zoonlief voor de etalage,... bijna betrapt stak ze haar hand op,.. ik glimlachte... ze knikte terug en stapte samen met zoonlief door....

"Argh', zei ik zuchtend en een beetje kwaad , 'ik wou niet dat ze me zo zag"....." 't is je mama', zei de kapster, ' je hoeft je toch niet voor haar te schamen"... " Ik schaam me niet', zei ik nu echt kwaad omdat voor de zoveelste keer duidelijk werd dat een buitenstaander echt geen idee heeft wat kanker allemaal met je doet, ' ik wou haar dit gewoon besparen"...."'t is je mama', herhaalde ze nog eens, ' gun het haar om de pijn samen met jou te dragen"... Daar heb ik niks op gezegd...Ze had gelijk, besefte ik...

In het begin heb ik mijn moeder vaak in stilte verweten dat ze 'er niet was voor mij'... tuurlijk was ze er wel, ik moest maar een kik geven en ze stond er,...ze deed de was en de plas, ze zorgde voor zoonlief, ze holde naar de supermarkt als ik zin had in zoete snoep en naar de markt als ik vers fruit wou, ze regelde 'het' kappersbezoek en ze hield me gezelschap tijdens de chemo... maar ze vroeg nooit wat er in mij omging,.... op het moment dat iedereen me behandelde alsof ik stervende was, op het moment dat ik zelf enorm met de dood bezig was,  op het moment dat ik het nodig had om met iemand over die angsten te praten, was ze er niet,... en dat heb ik haar heel lang verweten,.. dat zelfs zij er niet kon zijn op de manier die ik oh-zo nodig had,... nu besef ik dat juist zij er niet kon zijn voor mij op die oh-zo nodige manier, juist omdat zij mijn moeder is en ik haar dochter,.... Het heeft een tijdje geduurd voor ik dat door had, hoe moeilijk het wel niet moet zijn voor een moeder om haar dochter te zien lijden, zowel fysiek als mentaal, en te weten dat er eigenlijk niks concreets is dat je kan doen ookal zou je dat oh-zo graag willen... Nu besef ik echter dat die 3 zakken met afgrijselijk artificiële snoep, de kilo's en kilo's vers fruit, en een kappersbeurt haar onvoorwaardelijke manier is om er voor mij te zijn...in kwade en goede dagen...

 

 

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-02-08

'Maar'...

Er was een kleine 'maar' bij maandag,...een 'maar' waar ik volgens wijze 1 en 3 niet teveel waarde aan moest hechten, maar toch een 'maar'..... een 'maar' die nog steeds volgens bovengenoemde wijzen waarschijnelijk niks met kanker te maken heeft, maar toch nog altijd een 'maar' is... Maandag lukte mij dat best, geen waarde hechten aan die 'maar'..... in de namiddag zijn mijn moeder en ik de positieve uitslag gaan vieren bij de kapper,... niet dat er bij mij veel geknipt moest worden, maar het was meer een symbolisch bezoekje, en 's avonds waren er de bubbels en een dansje met zoonlief en de opluchting in de hubbie's ogen die mij ervan weerhielden lang stil te staan bij die 'maar'....

Maar deze morgen was er geen ontkomen aan,... er moest immers een afspraak gemaakt worden om na te gaan wat die 'maar' nu juist betekende... een botscan-afspraak,..... want de PET-scan toonde verschillende kleine zwarte vlekjes ter hoogte van mijn ruggegraat,.... ze waren zo klein dat wijze 3 ze eerst niet had gezien en wijze 1 ze echt moest aantonen met haar vinger op het scherm,... waarna hij wel bevestigde dat er inderdaad wel zwarte vlekjes waren.... Volgens hen wil dat niet per se iets zeggen, want blijkbaar zijn PET-scans niet zo betrouwbaar als het op het bot aankomt, .... maar toch,... er zitten toch zwarte plekjes waar er voordien nooit iets te zien is geweest,... Wijze 1 en 3 hadden er beiden een interessante theorie over,.... iets ivm met aggresieve chemobehandeling en afbrekende botstructuur die zich nu aan het heropbouwen was,... hmm, ja zeker?

We zitten dus met die kleine 'maar'.....Maar daar voegen we dan meteen een grote MAAR aan toe,... MAAR wijze 3 en 1 hebben tot nu toe bewezen dat ze wel weten wat ze aan het doen zijn en waar ze het over hebben, en dus zullen ze het deze keer ook wel bij het rechte eind hebben.....

13:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-02-08

ochtendperikelen

Deze morgen om 4h30 wakker geworden. Zoonlief is sinds een paar maanden de oudste bij de onthaalmoeder, en terwijl ie tot een paar maanden terug op z'n gemakje wakker werd, heeft ie nu de 'baby' gewoonte om te beginnen wenen vanaf het moment dat ie wakker is,... zo ook dus 's nachts wanneer ie zich draait....En daarom was ik deze morgen al om 4h30 wakker en heb ik zoonlief met een kordaat kusje terug ingedekt vooralleer zelf weer onder de warme dekens te kruipen

11:18 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-08

SPA-N-NEND- The update

Straks naar het ziekenhuis voor de resultaten van de controle onderzoeken, mijn maandelijkse dosis Zoladex en hopelijk ook een glimps van wijze 2.....;)

Update: Vandaag dus naar het ziekenhuis geweest voor de resultaten van de controle onderzoeken, mijn maandelijkse dosis Zoladex en geen glimps van wijze 2.... :(...

Ik denk dat ik zal moeten aanvaarden dat de kans dat ik wijze 2 nog eens zal zien met de dag kleiner wordt,...want de uitslag van de onderzoeken was bijzonder positief. De lever is zo goed als volledig hersteld, de bloedwaarden komen bijna overeen met die van een gezonde mens en ook van uit de hormoonpeiling valt op te maken dat de behandeling aanslaat...om het in de woorden van wijze 3 te zeggen.. ik mag 'opgelucht adem halen'....

En dat doe ik ook,...opgelucht adem halen bij een glas champagne...

10:02 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-02-08

Desperate times call for desperate measures...

 

Door de reeds maanden durende staking van de schrijvers, liggen verschillende Amerikaanse series stil. Waaronder ook mijn donderdagavond vertier 'Grey's anatomy'....via Facebook ( zeg maar het virtuele vriendjesboekje van in den tijd) kan je o.a. een quiz nemen om te achterhalen welk personage uit de reeks het meest op jouw persoonlijkheid lijkt,...en ziehier het resultaat....(zie je wel dat mijn baas mij van toeten nog blazen kent, toen ie stelde dat ik hem aan Dr. Bailley deed denken...;)......)... Eigenlijk vind ik O'Malley soms wel een beetje een watje, die een er op liefdesgebied soms een beetje een potje van maakt (ahum? misschien vandaar de gelijkenis...) maar de hieronder opgenoemde eigenschappen vind ik wel flatterend....

I'm George O'Malley
You are sincere and not afraid to be different. Whether it be as subtle as standing out from your friends/ colleagues or as marked as being completely different from your turkey shooting family, you are not afraid to be yourself. Your naturally caring and engaging nature makes you keep going in the face of adversity, and ensures you know the right thing to say to your friends in distress.

 

 

08:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-02-08

Autobiografie in vijf hoofdstukken...



1
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren... ik ben hopeloos.
Het is niet mijn fout.
Het duurt een eeuwigheid voordat ik eruit ben.

2
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is niet mijn fout.
Het duurt nog steeds erg lang voordat ik eruit ben.

3
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er nog steeds in... het is een gewoonte.
Maar mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn fout.
Ik ga er onmiddellijk uit.

4
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik loop er omheen.

5
Ik loop in een andere straat.


Nyoshul Khenpo

Mooi hé....

09:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |