01-03-08

De andere kant...

'k was zenuwachtig,... echt waar....om haar te bellen,.... een vriendin bij wie opnieuw kanker is vastgesteld,... de vierde keer in 10 jaar... je zou voor minder vloeken...we zijn niet meteen wat ik zou noemen 'close', maar hebben wel verschillende gemeenschappelijke vrienden... en ja, het feit dat we beiden kanker hebben schept natuurlijk ook een soort van 'band'...

Ik was het al een paar dagen aan het uitstellen,... haar bellen,... omdat, en dit gaat heel raar klinken,...omdat ik niet wist wat tegen haar te zeggen... gek hé,... je zou denken dat ik, 'of alle people', toch zou weten wat te zeggen omdat ik in zekere zin gelijkaardige emoties en frustraties (heb meege)maak(t) ... en bijgevolg zou moeten weten wat welke woorden opbeuren en aan welke boodschap je iets hebt, maar... zo besef ik,....eigenlijk weet ik dat totaal niet,...ik weet wel waar je eigenlijk geen boodschap aan hebt,... welke goed bedoelde woorden hun efffect missen en welk opbeurend getater juist heel kwetsend overkomt,.... maar wat zijn de dingen waar je wel iets aan hebt?  Geen idee... welke zijn de woorden die wanneer ze uit de mond van een derde sterk genoeg zijn om de pijn en de frustratie die je voelt te verlichten? Welke zinsstructuren zijn krachtig genoeg om je de energie te geven om (nogmaals) te vechten, vechten alsof je leven er letterlijk vanaf hangt...'k weet het niet, raar hé....

Dus heb ik niet zoveel gezegd,... en heb ik, in plaats, geprobeerd te luisteren, echt te luisteren... want daar heb ik ook behoefte aan,....mensen die echt luisteren, luisteren naar wat ik zeg, ... luisteren naar wat ik niet zeggen,.... luisteren naar wat er tussen de lijntjes door wordt gezegd... 

Het is geen lang gesprek geworden,... maar dat doet er eigenlijk niet toe,...ik hoop alleen dat ze er iets aan gehad heeft...

21:24 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Het klopt helemaal wat je schrijft. Ik vind het zelf ook moeilijk om in zo'n geval de juiste woorden te vinden, ondanks de 'ervaring'. Ik weet wel wat ik zelf wil horen, maar iedereen is verschillend en soms is het moeilijk in te schatten wat een lotgenoot wel of niet wil horen. Maar het belangrijkste is wat jij gedaan hebt, luisteren, daar hebben we allemaal behoefte aan, een klankbord, begrip.

Bovendien vind ik dat er tussen lotgenoten vaak weinig woorden gezegd moeten worden om perfect aan te voelen en te begrijpen wat de bedoeling van die woorden is. Ik ben er zeker van dat je vriendin er iets aan gehad heeft.

Gepost door: Elly | 02-03-08

Elly heeft gelijk als ze zegt dat er tussen lotgenoten weinig woorden nodig zijn. Een luisterend oor is meestal voldoende.

Dat je vriendin weet dat je er bent voor haar, ook op de dagen dat het niet goed gaat, dat is het belangrijkste.

Gepost door: An Hannaert | 02-03-08

Goh , 'echt' luisteren is zo belangrijk voor mensen die iets willen vertellen. Sommige mensen kunnen echt niet luisteren....

Gepost door: oortje | 02-03-08

De juiste woorden?... wat zijn de juiste woorden? Wat willen wij horen? Ik denk dat het moeilijk in te schatten is. Ieder persoon is zo anders, beleefd zijn ziekte zo anders, maar een luisterend oor... weten dat de mensen aandacht hebben voor je... voelen dat je niet alleen staat... weten dat je er nog bent... dat je nog aandacht krijgt... denk dat dat voor lotgenoten belangrijk is.
Ze zal er vast en zeker iets aan gehad hebben.

Gepost door: anita | 03-03-08

De commentaren zijn gesloten.