19-03-08

Een zoveelste bijwerking?

Het went 'het middelpunt van alle aandacht' te zijn... heel gemakkelijk eigenlijk en nog zonder het te beseffen ook raak je eraan gewend dat een conversatie vooral rondom jouw persoontje en jouw welzijn draait,... de vragen en de antwoorden mogen misschien niet altijd datgene zijn waaraan je nood hebt, maar het feit dat het altijd over jou en 'jouw gang van zaken' gaat went,....

De eerste keer dat het me opviel dat ik gewend was geraakt aan mijn bevoorrechte positie in conversaties was vorige week tijdens een etentje bij vrienden,.... het was echt enorm, maar dan ook enorm gezellig,...de ideale combinatie van mensen die ik regelmatig zie en mensen die ik eigenlijk al heel lang niet meer gezien heb....  maar ergens tussen de koffie/thee en ameretto begon het ineens te dagen... niemand, maar dan ook niemand had me gevraagd hoe het met me ging, hoe de onderzoeksresultaten waren geweest of hoe het nu verder moest,... ineens viel het me ook op dat tijdens het aperitief iedereen naar een update over z'n werk/ promotie of professionele bezigheid was gevraagd geweest, maar dat ik discreet was overgeslagen,...ik voelde me ineens een beetje op mijn teentjes getrapt,... uiteindelijk heb ik na de ameretto en voor de eerste mensen huiswaards begonnen te keren toch nog mijn parléke over de voorbije maanden kunnen doen ... Maar het voelde raar aan, dat mijn gezondheid niet meer het eerste, maar eerder het laatste gespreksonderwerp van de avond was geworden,.... het klinkt een beetje blasé, ik weet het, .... maar zoals ik zei, die aandacht die je als zieke krijgt went gevaarlijk snel.....

Gisteren werd ik nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt tijdens de lunch met mijn collega's,... er werd gelachen en geroddeld dat het geen naam had,..... maar achteraf betrapte ik er me op dat ik niet naar hun kinderen had gevraagd, noch naar hun vakantieplannen, noch naar de professionele bezigheden van hun respectievelijke partners.... en dat terwijl zij wel hadden gevraagd hoe het met zoonlief ging, of ik me in staat zag om toch op vakantie te gaan dit jaar en hoe het nog met de hubbie ging,..... en weer besefte ik ineens dat ik het zo gewend was geraakt dat als mensen me opzochten of opbelden het altijd was om naar mijn welzijn en mijn leventje te informeren en dat dit verdomd snel wende.....

Als 'zieke' staat je wereld ineens en geheel onverwacht stil,.....de structuur van je vertrouwde leventje valt ineens weg en tegen beter weten in probeer je er het beste van te maken,... Je focus verlegt zich volledig en niemand neemt het je ook kwalijk dat het ineens allemaal om jou draait.... Je vloekt  en je slaat om je heen en iedereen aanvaardt dat en in de mate van het mogelijke slaan en vloeken ze met je mee tegen die verdomde ziekte,....want jij bent de zieke, jij vecht tegen de ziekte,..... en ookal heb je het gevoel dat niemand je begrijpt of snapt hoe je je echt voelt,... iedereen begrijpt wel dat het nu effe om jou gaat,.... en dat denk ik, besef je als zieke niet altijd, of toch niet op dat moment,... wat op zich ook niet zo erg is,... want je hebt op het moment zelf wel andere dingen aan je hoofd,..... Maar het went wel die aandacht die je krijgt als zieke,.... het gevoel dat je niks moet maar alles mag, dat iedereen er voor jou is en dat het weinige dat jij er bent voor anderen meteen bejubbeld wordt, dat het enige dat van jou verwacht wordt is dat je geneest.....en dat besefte ik niet, dat je eigenlijk, zonder het echt te beseffen, best wel 'verwent' wordt door anderen... tot voor kort dus....

En nu hoop ik echt dat iemand zich hierin herkent, want anders vrees ik dat bovenstaande bedenkingen meer zeggen over mij als persoon dan over hoe een ziekte als kanker wordt ervaard...

14:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Begrijpen Ja zeker,heel veel begrijp ik,maar ik geloof dat Elly er ook heel goed over kan meepraten.
Ik ga je belevenissen nog eens terug komen lezen,en zien hoe het dan overkomt bij mijzelf.
Verder wens ik jullie mooie paasdagen,en niet te veel eitjes in een keer smullen is een gezonde boodschap!

Gepost door: Ma Elly | 19-03-08

Ergens vind ik dat helemaal niet abnormaal.

Gepost door: zapnimf | 19-03-08

Ik kan daar niks meer aan toevoegen dan dat het heel herkenbaar is...

Gepost door: Elly | 20-03-08

Ik herken mezelf.

Gepost door: anita | 24-03-08

De commentaren zijn gesloten.