28-03-08

Zoonlief

"Ga je wenen?" vroeg ik terwijl de hubbie en ik lui naar 'De bevalling' zaten te kijken en ik liefkozend over mijn bolle buik wreef. De hubbie keek me aan en schudde z'n hoofd, hij dacht van niet, nee. Ik wist heel zeker dat ik zou wenen, tranen met tuiten zelfs.... De meeste kerseverse moeders in 'De bevalling' konden hun tranen van geluk niet bedwingen, dus zou ik het wel niet anders doen, zeker?

Toen zoonlief na een korte maar intense bevalling in mijn armen werd gelegd heb ik geen traan gelaten. De hubbie dan weer wel.... Maar ik werd  overmand door een heel sterk gevoel....een bijna onbeschrijfelijk gevoel overspoelde me toen ik voor de eerste keer zoonlief's bos gitzwarte haren aanschouwde,.... 'Het plaatje klopte'... Op een andere manier kan ik het niet omschrijven dat overweldigende en tergelijkertijd geruststellende gevoel.... Het was zoals het moest zijn,... dit kleine leventje en ik,.... ik en het kleine leventje in mijn armen.... een moeder met haar zoontje.... een zoontje met zijn moeder......zoals het moet zijn,.....

Het is een cliché, een torenhoog cliché, een irritant cliché voor mensen die het niet zelf beleven, maar daarom niet minder waar of toepasselijk.....een kind verandert je voorgoed.... het is de meeste correcte en volledige confrontatie met jezelf en met het leven....het is een kleine mini-versie van jezelf....een klein brokje liefde en energie dat je woorden herhaalt en je daden imiteert,... de ene keer je partner 'in crime' de andere keer de reden waarom dat je op je nagels bijt..... Een kind haalt het beste uit jezelf maar doet je ook een kant ontdekken die je niet wist die je in je had.... ineens betrap je jezelf dat je het liedje van 'megamindy' staat mee te brullen bij de afwas, dat je elke Kruidvat die je tegenkomt binnenstapt om te zien 'of er niet nog iets is waarmee de knutseldoos kan aangevuld worden' en dat studio 100 het toch haalt van het educatief verantwoord speelgoed... je denkt voor bereid te zijn op het moederschap, maar dat ben je niet,... je leert samen bij, elke dag opnieuw.... het is geven en nemen,.... nemen en geven,.... het is mooi.... het voorrecht mama te zijn.....

Ik had nooit gedacht dat liefde zo intens, mooi en onvoorwaardelijk kon zijn,... maar sinds de geboorte van zoonlief beleef ik ze elke dag,....

14:58 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

En het gevoel van : jee, hier draag ik mijn hele leven verantwoordelijkheid voor.
't Is bijzonder, zeker weten.

Gepost door: zapnimf | 28-03-08

Weeral prachtig verwoord!
Ik kan je alleen gelijk geven.
Mijn kinderen hebben mijn leven ook volledig veranderd en ik zou dat gevoel nooit meer willen veranderen.

Gepost door: eva | 28-03-08

Klopt Kun je wel denken wat wij voelden bij de geboorte van ons ELly,en knap dat ze was,vertelde iedereen zonder stoppen,en ik moet toegeven ik geloofde IEDEREEN!
Groetjes.

Gepost door: Ma Elly | 28-03-08

De commentaren zijn gesloten.