31-03-08

geen geluk...

Het geluk zat me mee vandaag,..... 'ninthies' week op Donna, meteen parkeerplaats vlakbij het ziekenhuis, hormonenpeil blijft laag, oncologen zijn nog steeds optimistisch over mijn gezondheidstoestand... en toch, en toch.....een glimps van wijze 2 wordt me niet meer gegund....;)

20:27 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-03-08

Zoonlief

"Ga je wenen?" vroeg ik terwijl de hubbie en ik lui naar 'De bevalling' zaten te kijken en ik liefkozend over mijn bolle buik wreef. De hubbie keek me aan en schudde z'n hoofd, hij dacht van niet, nee. Ik wist heel zeker dat ik zou wenen, tranen met tuiten zelfs.... De meeste kerseverse moeders in 'De bevalling' konden hun tranen van geluk niet bedwingen, dus zou ik het wel niet anders doen, zeker?

Toen zoonlief na een korte maar intense bevalling in mijn armen werd gelegd heb ik geen traan gelaten. De hubbie dan weer wel.... Maar ik werd  overmand door een heel sterk gevoel....een bijna onbeschrijfelijk gevoel overspoelde me toen ik voor de eerste keer zoonlief's bos gitzwarte haren aanschouwde,.... 'Het plaatje klopte'... Op een andere manier kan ik het niet omschrijven dat overweldigende en tergelijkertijd geruststellende gevoel.... Het was zoals het moest zijn,... dit kleine leventje en ik,.... ik en het kleine leventje in mijn armen.... een moeder met haar zoontje.... een zoontje met zijn moeder......zoals het moet zijn,.....

Het is een cliché, een torenhoog cliché, een irritant cliché voor mensen die het niet zelf beleven, maar daarom niet minder waar of toepasselijk.....een kind verandert je voorgoed.... het is de meeste correcte en volledige confrontatie met jezelf en met het leven....het is een kleine mini-versie van jezelf....een klein brokje liefde en energie dat je woorden herhaalt en je daden imiteert,... de ene keer je partner 'in crime' de andere keer de reden waarom dat je op je nagels bijt..... Een kind haalt het beste uit jezelf maar doet je ook een kant ontdekken die je niet wist die je in je had.... ineens betrap je jezelf dat je het liedje van 'megamindy' staat mee te brullen bij de afwas, dat je elke Kruidvat die je tegenkomt binnenstapt om te zien 'of er niet nog iets is waarmee de knutseldoos kan aangevuld worden' en dat studio 100 het toch haalt van het educatief verantwoord speelgoed... je denkt voor bereid te zijn op het moederschap, maar dat ben je niet,... je leert samen bij, elke dag opnieuw.... het is geven en nemen,.... nemen en geven,.... het is mooi.... het voorrecht mama te zijn.....

Ik had nooit gedacht dat liefde zo intens, mooi en onvoorwaardelijk kon zijn,... maar sinds de geboorte van zoonlief beleef ik ze elke dag,....

14:58 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-03-08

Paasverlof...

Tussen de regen-,  hagelbuien en hevige windstoten door genieten we toch vollop van een weekje zee.... het kan hier dus kalm blijven....;)

 

20:16 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-03-08

De afwas

Ik sta half gebogen boven de afwas,.... gedachteloos,..... routineus doe ik deze hatelijk klus,....glas in sop, afsoepelen, in afdruiprekje zetten, bord in sop, afspoelen, in afdruiprekje zetten,... you know the drill.....Q-music staat op,.... het 'foute uur' is net voorbij.... De eerste tonen van Lenny Kravitz z'n nieuwe hit zetten zich in,....ik krijg een krop in mijn keel,.... ik sluit mijn ogen,...ik zie Kristien (De Bon) voor me dansen in haar badkamer (beeldopname die te zien is in het toneelstuk 'De Borstenclub'),.... een eerste traan rolt langs mijn wang naar beneden....' As long as I'm living, I'll be waiting' zingt Lenny in de woonkamer..... Een tweede traan zoekt haar weg naar beneden,..... Ik hoor de stem van Kristien's zoon terwijl hij het beeld van z'n dansende mama op beeld vastlegt..... ik voel hoe de woorden van Lenny steeds luider weerklinken in mijn hoofd.... ' As long as I'm living'.... ....Ik zie hoe het beeld van Kristien blijft stil staan,... Lenny gaat onvermoeibaar door...Ik zoek steun en plaats mijn handen op de pompsteen....' I'll be waiting..' ...tranen  rollen langzaam naar benden en vallen in het witte zeepsop waar ze kleine kringen maken... kleine puntjes verdriet in een zee van witte bellen en sop....Ik denk aan Kristien, ik denk aan Soraya, ..... ik denk aan mezelf,.... ik denk aan elke moeder getroffen door kanker,...ik sla kwaad en machteloos met mijn hand in het  afwas water,... ik krijg zeepsop in mijn neus..... rotkanker, stomme rotkanker....

10:33 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-03-08

Een zoveelste bijwerking?

Het went 'het middelpunt van alle aandacht' te zijn... heel gemakkelijk eigenlijk en nog zonder het te beseffen ook raak je eraan gewend dat een conversatie vooral rondom jouw persoontje en jouw welzijn draait,... de vragen en de antwoorden mogen misschien niet altijd datgene zijn waaraan je nood hebt, maar het feit dat het altijd over jou en 'jouw gang van zaken' gaat went,....

De eerste keer dat het me opviel dat ik gewend was geraakt aan mijn bevoorrechte positie in conversaties was vorige week tijdens een etentje bij vrienden,.... het was echt enorm, maar dan ook enorm gezellig,...de ideale combinatie van mensen die ik regelmatig zie en mensen die ik eigenlijk al heel lang niet meer gezien heb....  maar ergens tussen de koffie/thee en ameretto begon het ineens te dagen... niemand, maar dan ook niemand had me gevraagd hoe het met me ging, hoe de onderzoeksresultaten waren geweest of hoe het nu verder moest,... ineens viel het me ook op dat tijdens het aperitief iedereen naar een update over z'n werk/ promotie of professionele bezigheid was gevraagd geweest, maar dat ik discreet was overgeslagen,...ik voelde me ineens een beetje op mijn teentjes getrapt,... uiteindelijk heb ik na de ameretto en voor de eerste mensen huiswaards begonnen te keren toch nog mijn parléke over de voorbije maanden kunnen doen ... Maar het voelde raar aan, dat mijn gezondheid niet meer het eerste, maar eerder het laatste gespreksonderwerp van de avond was geworden,.... het klinkt een beetje blasé, ik weet het, .... maar zoals ik zei, die aandacht die je als zieke krijgt went gevaarlijk snel.....

Gisteren werd ik nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt tijdens de lunch met mijn collega's,... er werd gelachen en geroddeld dat het geen naam had,..... maar achteraf betrapte ik er me op dat ik niet naar hun kinderen had gevraagd, noch naar hun vakantieplannen, noch naar de professionele bezigheden van hun respectievelijke partners.... en dat terwijl zij wel hadden gevraagd hoe het met zoonlief ging, of ik me in staat zag om toch op vakantie te gaan dit jaar en hoe het nog met de hubbie ging,..... en weer besefte ik ineens dat ik het zo gewend was geraakt dat als mensen me opzochten of opbelden het altijd was om naar mijn welzijn en mijn leventje te informeren en dat dit verdomd snel wende.....

Als 'zieke' staat je wereld ineens en geheel onverwacht stil,.....de structuur van je vertrouwde leventje valt ineens weg en tegen beter weten in probeer je er het beste van te maken,... Je focus verlegt zich volledig en niemand neemt het je ook kwalijk dat het ineens allemaal om jou draait.... Je vloekt  en je slaat om je heen en iedereen aanvaardt dat en in de mate van het mogelijke slaan en vloeken ze met je mee tegen die verdomde ziekte,....want jij bent de zieke, jij vecht tegen de ziekte,..... en ookal heb je het gevoel dat niemand je begrijpt of snapt hoe je je echt voelt,... iedereen begrijpt wel dat het nu effe om jou gaat,.... en dat denk ik, besef je als zieke niet altijd, of toch niet op dat moment,... wat op zich ook niet zo erg is,... want je hebt op het moment zelf wel andere dingen aan je hoofd,..... Maar het went wel die aandacht die je krijgt als zieke,.... het gevoel dat je niks moet maar alles mag, dat iedereen er voor jou is en dat het weinige dat jij er bent voor anderen meteen bejubbeld wordt, dat het enige dat van jou verwacht wordt is dat je geneest.....en dat besefte ik niet, dat je eigenlijk, zonder het echt te beseffen, best wel 'verwent' wordt door anderen... tot voor kort dus....

En nu hoop ik echt dat iemand zich hierin herkent, want anders vrees ik dat bovenstaande bedenkingen meer zeggen over mij als persoon dan over hoe een ziekte als kanker wordt ervaard...

14:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-03-08

werk

Ga deze middag met collega's lunchen...kijk er naar uit.... het lunchgezelschap in kwestie zijn 2 fantastische dames die qua karakter en leefwereld eigenlijk heel ver van me af staan, maar aan wie ik de voorbije maanden enorm veel heb gehad,....

Belangrijker nog misschien is dat het de eerste keer sinds ik 'thuis zit' terug ga naar mijn werk,... tot nu toe hebben mijn collega's en ik altijd of bij mij thuis af gesproken of op 'neutral terrein',.... maar nooit op, of zelfs in de omgeving van, werkterrein.... En nu dus wel,.... alhoewel het op zich een verwaarloosbaar feit is,... denk ik wel dat het een goeie barometer van mijn huidige gemoedsrust en fysiek welzijn is,... klaar om morgen te gaan werken ben ik nog niet,... maar ik begin er wel al naar uit te kijken om ergens in de niet zo verre toekomst terug te gaan werken,.... deeltijds en op het gemak welliswaar,...maar ik begin er wel weer zin in te krijgen om mijn leventje van voordien weer op te pikken...

10:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-03-08

Moemoemoe...

Zo nu en dan, geheel onverwacht duikt de vermoeidheid op en slaat ze me strijk... tijdens een gezellig etentje, bij het voorlezen aan zoonlief,  op een terrasje in de zon... ineens is ze daar, die vermoeidheid,.... de chemo is al een tijdje uit mijn lijf, maar de vermoeidheid zwerft nog rond,... 't kan een tijdje duren volgens de oncoloog,...so no point in fighting it, I guess... En deze avond blijven we gewoon voor de TV hangen.... Slaapwel!

19:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-03-08

'ook'...

Zoonlief is ziek,... niks ergs hoor,.... gewoon één van de vele virusjes die momenteel in de lucht hangen.... Deze morgen bij het aankleden zat ie mijn bewegingen en handelingen heel ernstig te bestuderen,... hij wees naar de lege plek op mijn borstkast en zei: 'mama pijn'...Ik legde hem uit dat mama inderdaad pijn had gehad maar dat de dokter de pijn had weggehaald..... Hij keek me lang aan en wees dan met z'n vingertje naar zijn eigen borstkast en zei: 'dokter kijken'.....waarop ik antwoordde dat onze huisdokter ook naar zijn borstkast had geluisterd met de stetoscoop om te horen waar hij pijn had....Terwijl ik dit alles aan het uitleggen was, ging ik verder met me aan te kleden en haalde ik mijn prothese uit haar doosje  en schoof ik ze op haar plaats in mijn beha.... Ik was amper klaar met uit te leggen waarom de dokter naar z'n borstkast had geluisterd of zoonlief liet zich van bed glijden, opende de schuif waar  mijn ondergoed in zit, haalde er een beha uit, opende het doosje waar ik mijn prothese in bewaar en zei met glunderende ogen trots: 'ook, ook!'....

Alles, maar dan ook echt alles, lijkt minder erg als je het voorrecht hebt om naar de wereld te mogen (mee)kijken door de ogen van een kind....

20:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-03-08

Je doet ermee wat je wilt...

Deze morgen het zoveelste berichtje in mijn mailbox over de relatie tussen deodorants en borstkanker,... 'k had het bijna gedelet zonder te lezen ware het niet dat de forward van een vriendin kwam die weet hoe ik over dit soort medische fabeltjes en feitjes dacht en me verzekerde dat het toch de moeite was om te lezen... heb geprobeerd om de inhoud van het artikeltje te copy-pasten, maar dat lukt niet zonder dat mijn hele lay-out door elkaar wordt gesmeten,... en dat is het mij niet waard,... dus zal ik u hier enkel een paar noemenswaardige hoogtepunten die me zijn bijgebleven citeren...

Borstkanker wordt veroorzaakt door anti-transpiranten. De meeste zweet- en ongename geurtjes bestrijders op de markt zijn anti-transpiranten en deodoranten. Deodoranten zijn in principe ongevaarlijk, behalve dat sommige anti-transpiranten ook als deodorant verkocht worden. Anti-transpiranten bevatten het bestanddeel aluminium chlorhydraat. Dit is een 'gevaarlijk' bestanddeel en wel om de volgende reden. Slechts enkele lichaamsdelen zijn in staat om toxische stoffen af te stoten via zweet: de knieholtes, achter de oren, tussen de benen en onder de armen. Anti-transpiranten verhinderen het zweten. Hierdoor blijven toxische stoffen opgeslagen in het lichaam, meer bepaald in de lymfeklieren. Verdere uitleg is niet meer nodig zeker?.... Aluminiumm chlorhydraat zit o.a. in Nivea deodorant Sensitive, Dove deodorant Silk Dry (met gouden dop) en Sanex deo roll-on...

'K weet het niet,.... ik heb zo'n dove deodorant met gouden dop in de badkamer staan,....hij ruikt wel goed vind ik,..... maar misschien moet ik hem toch vervangen,... gewoon om het zekere voor het onzekere te nemen... of beter nog,...gewoon geen deodorant meer gebruiken..... die stikkende mannen in de metro's en bussen hebben het al lang begrepen.... beter stikkend een lang leven tegemoet gaan, dan een welriekend kort leven....;)...

11:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-03-08

Het slijt

"Het slijt" verzekerde ze me...."langzaam maar zeker, .... maar met de jaren komt er slijt op zitten, verdwijnen doet het nooit maar slijten wel".... Het klonk als magie in mijn oren... het slijt.... de angst slijt.....wat een prachtige gedachte en een mooi vooruitzicht.... de angst voor het onbekende en bekende van kanker slijt met de tijd....de angst voor de pijn of zelfs afwezigheid van pijn verdwijnt op termijn naar de achtergrond....

Zij heeft er al een paar jaar slijt op zitten,.... een paar jaar terug kreeg zij het grote 'K' verdict en volgens haar zijn de eerste 2 jaar na het einde van de behandeling de ergste en de onzekerste.... een soort van twilight zone waarin positieve en negatieve gevoelens en gedachten elkaar bijna over de voeten lopen,.... waar hoop en wanhoop elkaar aflossen, ..... waar angst en levenslust nog hand en hand samen gaan,.....maar blijkbaar slijt het,  die emotionele marteling..... wanneer de erosie van mijn angst zou aanvangen kon ze niet voorspellen, maar wel dat het er ooit van zou komen....die dominerende angst zou langzaam slijten.... ik kijk er naar uit...  de angst die met z'n staart tussen z'n benen langzaam afdruipt... langzaam afbrokkelt tot het nog amper iets voorstelt... Ik besef dat ze nooit zal verdwijnen maar dat hoeft ook niet, ik wil ze gewoon aankunnen...dat ze afbrokkelt tot ze maar zo klein meer is dat  ze niet langer het eerste is waar ik aan denk wanneer ik op sta, of het laatste wanneer ik ga slapen.....of  zo onbelangrijk in mijn leven is geworden dat ik ineens besef dat het alweer een paar dagen geleden is dat ik er nog echt aan gedacht heb...

Wetende dat er een moment komt dat ik de angst te baas zal kunnen maakt me nu al minder angstig....en dat op zich is ook al een mooie gedachte en een goed gevoel...

20:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-03-08

Kwestie van hoe je het leven bekijkt..

"Count the garden by the flowers,
never by the leaves that fall.
Count your life with smiles
and not the tears that roll."

18:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-03-08

Een beetje reclame...

 Je hebt zo van die mensen voor wie je alleen maar bewondering kan hebben,... bewondering die je niet eens onder banken of stoelen wilt steken,... maar oprechte bewondering voor wie ze zijn en wat ze doen,.... ik ken zo iemand voor wie ik zo'n bewondering koester,...bewondering en misschien, als ik heel eerlijk ben, ook wel een beetje jaloezie,... want hij doet het toch maar....doen wat ie doet, op de manier dat ie het doet....

Kris Clerckx (1976), zo leert de achterflap van z'n nieuwste boek  'Expeditie Columbus' ons, is een reisjournalist en reeds aan zijn derde uitgave bij Globe-Roularta Books toe. Misschien heeft u zijn eerdere projecten 'In het spoor van Sisi' en 'In het spoor van Mozart' wel al in uw boekenkast staan of gevolgd op TV in Vlaanderen Vakantieland. Misschien doet de naam 'Expeditie Columbus' wel een belletje rinkelen (en niet omdat u het verward met Expeditie Robinson) want ook Nic Balthazar trok onlangs nog samen met Kris in het spoor van Columbus naar Italië, Portugal en andere exotische bestemmingen voor Vlaanderen Vakantieland...

We kennen elkaar van de unief, Kris en ik.... hoe en wanneer we elkaar voor de eerste keer tegen het lijf gelopen zijn, kunnen we niet precies meer herinneren maar hij woonde op de weg tussen mijn kot en de campus en zo wou het dat we meermaals samen dezelfde richting uitwandelden... Na een reeks mislukte ''buitenlandse avontuurtjes" besloten een paar vriendinnen dat hij maar mijn "Belgische project" moest worden... Veel is daar niet van in huis gekomen, maar we zijn wel bevriend geraakt en gebleven... Onze vriendschap heeft de tand des tijds, een paar verhuizingen, verschillende levenswijzes en lopen met glans doorstaan,.... ookal zegt dat meer over Kris dan over mij,... want Kris slaagt erin om vriendschappen met de meest uiteenlopende soorten mensen in stand te houden,... ja, ik had u gewaarschuwd hé,.... dit is schaamteloze bewondering sans gêne en zonder een greintje interesse om ook maar een beetje objectief uit de hoek te komen...

Kris had a dream.... en dat is misschien hetgene ik het meest van al aan hem bewonder,... hij geloofde in zijn droom,...en is er voor gegaan, desondanks persoonlijke en professionele tegenslagen, is ie blijven geloven in zichzelf en z'n droom.... en kijk, ondertussen ligt z'n derde boek in de winkel, heeft ie de helft van de wereld afgereisd en schotelt ie ons TV-beelden voor die menig mens doen wegdromen,....Il faut le faire.....en hij doet het....

Ik weet niet hoe de Brusselmans'en en de Emmerechts'en van de wereld het doen, maar ik weet wel hoe Kris het doet,.... met ijzersterke discipline,.... vroeg opstaan, schrijven, contacten met de toeristische diensten onderhouden, 'sponsers' zoeken en ons zo nu en dan eens jaloers maken bij een glas wijn of munt thee met z'n reisavonturen...

'Geniet ervan' zeiden we telkens we hem uitzwaaiden, want vergis u niet,...Net als Columbus z'n expeditie indertijd naar de nieuwe wereld, is ook dit boek een werk van lange adem geweest,... ik denk dat Kris er ongeveer 2 jaar meebezig is geweest,...Meermaals herhaalde hij, soms geduldig, soms licht geïrriteerd dat hij niet op een wit strand naar de zonsondergang zat te kijken om te 'genieten' maar 'voor z'n werk' en dat ie er zich heel bewust van was dat zijn aanwezigheid op dat strand slechts een meerwaarde had indien ie het gevoel dat ie op dat moment ervaarde ook kon vertalen naar z'n boek toe...

En nu ligt dat boek dus in de winkel,... en heeft ie zichzelf, en dat zijn mijn weinig objectieve woorden en niet die van hem, weer maar eens overtroffen... als schrijver maar ook als vriend... Ookal zat ie aan de andere kant van de wereld, moest ie visums en gidsen regelen toch vond of nam ie altijd de tijd om, in mijn moeilijke maanden, effe een opbeurend sms'je te sturen....en dat bewonder ik in hem,... dat ie naast een fantastische schrijver en een goede vriend vooral een prachtig mens is ....

Meer info op: www.expeditiecolumbus.be

 

 

10:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-03-08

Waarschijnelijk

Ik ben eerlijk gezegd de kluts een beetje kwijt,.... maar dat zal wel aan mij liggen, vermoed ik,.... om de wanorde in mijn hoofd een beetje te ordenen som ik de resultaten van de botscan (botscan die duidelijkheid moest brengen over de kleine zwarte puntjes die te zien waren op de PETscan en waarover wijze 1 en 3 geen echt uitleg hadden)  en de gedachten die erbij komen kijken op in puntjes:

  • 'Waarschijnelijk' zal er nooit een deftige uitleg zijn voor die onverklaarbare, zwarte puntjes, want op de botscan is geen spoor te bekenen van iets dat hun aanwezigheid zou kunnen verklaren of linken aan een kankeractiviteit. 
  • 'Waarschijnelijk' moet ik me dus  maar neerleggen bij de oorspronkelijke uitleg van wijze 3, namelijk dat een PET scan niet altijd betrouwbaar is als het op het bot aankomt en dat  de zwarte puntjes waarschijnelijk actieve cellen zijn die de botstructuur aan het heropbouwen zijn.
  • 'Waarschijnelijk' zitten er 'letsels' op mijn ribben, dat is de vage 'oncologische term die gehanteerd werd ter verklaring voor het 'iets' dat te zien was van de 5de tot de 8ste rib links en de laatste rib rechts.
  • 'Waarschijnelijk' verklaart de aanwezigheid van die letsels, die niet zichtbaar waren op vorige botscans, waarom ik op die plaatsen helse pijnen heb gevoeld tijdens de chemo.
  • 'Waarschijnelijk' zijn die letsels het gevolg van het bot dan zich aan het heropbouwen is. Het bot bestaat namelijk uit cellen die opbouwen en cellen die afbreken. Afbrekende cellen worden geactiveerd door ziektes (zoals o.a. kanker) en blessures. Als het lichaam geneest van een ziekte of blessure, worden de opbouwende cellen geactiveerd. Uit de resultaten van de bloedanalyse kan met grote zekerheid afgeleid worden dat er geen kankeractiviteit meer is in mijn lichaam. De zichtbare letsels op mijn ribben zijn dan ook actieve cellen die het bot aan het heropbouwen zijn. 
  • 'Waarschijnelijk' stelt u zich net als ik de vraag  waarom de cellen in mijn bot de drang hebben om zichzelf opnieuw op te bouwen?
  • 'Waarschijnelijk' is het antwoord even simpel als shokkerend: ...omdat 'de kans groot is' dat er waarschijnelijk ook uitzaaiingen in het bot zaten
  • 'Waarschijnelijk' valt uw mond nu open...
  • 'Waarschijnelijk' is de juist term want er is nooit verder onderzoek gedaan naar de mogelijkheid dat het 'letsel' dat ter hoogte van mijn schouder te zien was op de allereerste botscan en dat werd gewijt aan een botfractuur die ik had opgelopen en waarvan ik me niet bewust was, meer was dan een 'eenvoudige' fractuur...'
  • 'waarschijnelijk' zullen we het ook nooit weten of die letsels nu echt het gevolg zijn van het bot dat zich herstelt van uitzaaiingen omdat er, zoals het er nu uitziet, geen medische noodzaak meer is om nog een bot biopsie te doen om precies te achterhalen hoe het nu juist zit met mijn bot,....
  • 'Waarschijnelijk' hebben de uitzaaiingen in mijn bot dus wel goed gereageerd op de chemo (wat die intense pijnen van een paar maanden terug kan verklaren)...
  • 'Waarschijnelijk' moet ik me geen zorgen maken (hmmm, 'k moet niet zeggen zeker dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is)....
  • 'Waarschijnelijk' zou ik niet het gevoel mogen hebben dat ik me ergens een beetje bedrogen en belogen voelen....
  • 'Waarschijnelijk' zou ik, zoals wijze 3 het zo mooi formuleerde, moeten concentreren op hetgene dat echt belangrijk is, namelijk dat de situatie momenteel onder controle is.....
  • 'Waarschijnelijk' verklaart dit waarom er in mijn medisch dossier staat dat ik zowel uitzaaiingen in mijn lever als mijn bot heb, ookal verzekerde wijze 1 me enkele maanden terug toen ik er haar naar vroeg dat dat een fout was (ik had toen te weinig energie om er echt zorgen over te maken, en geloofde haar op haar woord)
  • 'Waarschijnelijk' primeerde mijn levenskwaliteit boven op mijn levenskansen op het moment dat er besloten werd welke behandeling ik zou krijgen (dit is een vrije interpretatie wat wijze 1 me heeft doen verstaan)...
  • 'Waarschijnelijk' is het, achteraf gezien, misschien beter geweest dat ik niet wist hoe erg  ik er eigenlijk aan toe was...
  • 'Waarschijnelijk' is het normaal dat ik ergens wel kwaad ben omdat ik vind dat ik het recht wel had om te weten hoe erg het was...
  • 'Waarschijnelijk' mag ik heel blij zijn dat ik er nog ben....

10:23 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-03-08

De andere kant...

'k was zenuwachtig,... echt waar....om haar te bellen,.... een vriendin bij wie opnieuw kanker is vastgesteld,... de vierde keer in 10 jaar... je zou voor minder vloeken...we zijn niet meteen wat ik zou noemen 'close', maar hebben wel verschillende gemeenschappelijke vrienden... en ja, het feit dat we beiden kanker hebben schept natuurlijk ook een soort van 'band'...

Ik was het al een paar dagen aan het uitstellen,... haar bellen,... omdat, en dit gaat heel raar klinken,...omdat ik niet wist wat tegen haar te zeggen... gek hé,... je zou denken dat ik, 'of alle people', toch zou weten wat te zeggen omdat ik in zekere zin gelijkaardige emoties en frustraties (heb meege)maak(t) ... en bijgevolg zou moeten weten wat welke woorden opbeuren en aan welke boodschap je iets hebt, maar... zo besef ik,....eigenlijk weet ik dat totaal niet,...ik weet wel waar je eigenlijk geen boodschap aan hebt,... welke goed bedoelde woorden hun efffect missen en welk opbeurend getater juist heel kwetsend overkomt,.... maar wat zijn de dingen waar je wel iets aan hebt?  Geen idee... welke zijn de woorden die wanneer ze uit de mond van een derde sterk genoeg zijn om de pijn en de frustratie die je voelt te verlichten? Welke zinsstructuren zijn krachtig genoeg om je de energie te geven om (nogmaals) te vechten, vechten alsof je leven er letterlijk vanaf hangt...'k weet het niet, raar hé....

Dus heb ik niet zoveel gezegd,... en heb ik, in plaats, geprobeerd te luisteren, echt te luisteren... want daar heb ik ook behoefte aan,....mensen die echt luisteren, luisteren naar wat ik zeg, ... luisteren naar wat ik niet zeggen,.... luisteren naar wat er tussen de lijntjes door wordt gezegd... 

Het is geen lang gesprek geworden,... maar dat doet er eigenlijk niet toe,...ik hoop alleen dat ze er iets aan gehad heeft...

21:24 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |