28-05-08

My deal with God....

Als je ineens, geheel onverwacht, geconfronteerd wordt met kanker dan doe je rare dingen,.... zoals 'deals' afsluiten met een bepaalde 'grootheid' waarvan je niet eens zeker weet of ie bestaat... Mijn 'deal' met God is ondertussen al meer dan een jaar oud,... en ik moet zeggen dat we er ons beiden, tot nu toe althans, aan houden, aan die afspraak die we vorig jaar ergens in de holst van de nacht sloten.

Het was een zoveelste slaaploze nacht.... de angst en misselijkheid hielden me al verschillende nachten op een rij wakker.... En zoals ik wel vaker deed dacht ik weer aan zoonlief,... aan het feit dat het zo oneerlijk was, zo onrechtvaardig dat de kans erin zat dat een goed jaar nadat hij het levenslicht zag, ik er misschien het leven bij zou laten,....God verdomme, dacht ik, hij verdient dit niet,... ik ook niet, maar hij nog veel minder....En dus besloot ik een deal te sluiten met 'onze schepper'... Om mijn kansen op gehoor te verhogen, besloot ik niet teveel te vragen,.... per slot van rekening wil ik ook niet per se 100 jaar worden,.... nee, ik besloot realistisch te blijven en een concrete afspraak te maken die voor ons beiden haalbaar zou zijn...

En dus hebben we afgesproken, Hij met stilzwijgende instemming, dat ik zou vechten voor zoonlief opdat ik samen met hem over het strand zou kunnen hollen, samen aan knutselprojectjes zou kunnen werken, hem zijn lieveningskost zou kunnen klaar maken als hij opgevrolijkt moet worden, hem missen als ie vaker tijd met zijn partner doorbrengt dan met mij, staan glunderen van trots op de hoogtepunten in z'n leven en zijn was blijven doen nog lang nadat ie het huis al verlaten had..... In return moet Hij niet veel doen, alleen me al die mooie momenten die ik nog wil meemaken met zoonlief laten meemaken...en het me gunnen dat mijn leven pas zou eindigen op het moment dat ik er klaar voor was en 'basta!' zei.

Vandaag holde ik met zoonlief op het strand....en ineens moest ik aan onze 'deal' denken... Ik zou bijna in Hem gaan geloven omdat ik zo oprecht dankbaar ben dat Hij zich aan 'onze afspraak' houdt...

20:54 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-05-08

' k ben weer bezig...

'k zou niet mogen, ik weet het,... Ik weet het heel goed, maar ik kan er niks aan doen,...dus doe ik het gewoon want vermijden of niet doen kan ik niet,... hoe hard ik ook probeer,.... vermoeiend is het wel, slopend ook.... en toch doe ik het... mij fixeren op 'pijntjes',... hoe goed ik vroeger was in het negeren van de kleine pijntjes in mijn lichaam, hoe goed ik er nu in ben geworden om er me op te fixeren,... voor elk pijntje worden adjectieven gezocht, worden mijn klieren gechekt en word mijn lichaam afgetast...en voor ik het weet ben ik ervan overtuigd dat er zich een stekende tumor heeft genesteld 3 tot 5 cm links van mijn navel, of zijn er knagende uitzaaiingen bezig mijn 7de en 8ste rib rechts te veroberen.... bij elk 'pijntje' ben ik er telkens weer heilig van overtuigd dat de kanker de scans en de femara/zoladex te vlug af is en bezig is aan zijn zegetocht om mijn lichaam te heroveren... *diepe zucht*

15:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-05-08

1 op 9

Eén op negen... volgens sommige bronnen zelfs één op acht...in ieder geval dat 'eentje' dat ben ik.... 'eentje' met borstkanker....

Soms, als ik op straat loop of in de metro zit zoek ik een ander 'eentje'.... dan bekijk ik 16 of 18 willekeurige vrouwen en dan vraag ik me af wie samen met mij dat 'eentje' is... ik kijk naar hun haar, de trekken van hun gezicht, de blik in hun ogen,.... en vraag me tergelijkertijd af of iemand die ook op zoek zou zijn naar een ander 'eentje' zou kunnen achterhalen dat ik er 'eentje' ben... Draag ik (borst)kanker nog steeds mee in mijn aangezicht, of heeft het zich onzichtbaar voor de buitenwereld veilig verstopt tussen mijn 2 oren?

Er zijn slechte dagen waarop het kankerspook me meedogeloos en uitdagend aanstaart in de spiegel, waarop mijn korte haren  geen hippe coupe zijn maar een zichtbaar bewijs van mijn chemo-geschiedenis, dat de wallen rond mijn ogen iets donkerder lijken en dat de blik in mijn ogen meer angst dan levenslust verraad ....maar er zijn even goed en even veel dagen dat ik een welgemeende 'f*ck you!' roep naar het kankerspook waarop het zich met de staart tussen de benen vlug uit de voeten maakt, en mijn korte haren gewoon 'k-weet-nie-hoe-hip zijn, dat er geen noemenswaardige wallen te zien zijn en mijn ogen me ondeugend toe lachen in de spiegel...

Maar ongeacht de goede en slechte dagen ben ik een 'eentje'....dat bij momenten naar andere 'eentjes' speurt....waarom weet ik eigenlijk niet,... gewoon uit nieuwsgierigheid denk ik... soms zijn ze er -onbewust- zo uit te halen de 'eentjes',....In de 'Lunchgarden' met een vriendin,... in de Ikea met haar partner....op't straat met 2 kinderen aan de hand... en dan kan ik er me niet van weerhouden om naar hen te staren,....dan kijk ik naar hun sjaaltje, de mimiek van hun mond, de ogen,...waarom ik dat doe weet ik niet,... maar terwijl ik hun gelaat en handelingen in mij opneem probeer me altijd in te beelden hoe ze zich voelen, hoe ver ze in hun behandeling zijn, hoe zwaar de vermoeidheid weegt,... en telkens weer verbaas ik me over 'hoe goed ze er uit zien', over de kracht de ze uitstralen, over de 'trots' waar mee ze hun ziekte en de behandeling dragen... En ik vraag me af of de buitenwereld mij ook zo zou hebben 'aanschouwd' op het moment dat ik nog met een sjaaltje rond liep...

Eén keer, herinner ik me, dat er een vrouw ook echt naar me staarde. Niet vluchtig, maar heel lang en onbeschaamd,... waarschijnelijk op dezelfde manier dat ik nu soms ook staar....irritant vond ik dat... ik had zin om naar haar toe te gaan en te zeggen 'Ja, ik heb kanker en drink nu uwen koffie maar verder uit!'....maar misschien stond zij toen waar ik nu sta... zonder sjaaltje maar nog steeds en voor altijd een 'eentje'...

 

21:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

11-05-08

Voor alle mama's

maar voor mijn 'moeeee' in het bijzonder....

Moe,
hoe ouder ik word,
hoe meer kind ik terug van jou wil zijn.
Want vaak wist ik het beter,
zoveel beter dan jij.
Maar nu koester ik heel teder,
alle woorden die je zei.
Besef nu pas goed,
moeder worden,
duurt maar even,
mama zijn,
je hele leven.

Peter Stevens

08:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-05-08

5 leuke dingen...

Vandaag gelezen: Om een positieve houding tegenover het leven te bevorderen, moet je op het einde van de dag 5 leuke momenten van die dag opnieuw voor de geest roepen. Dit moet je bewust doen gedurende een maand, daarna zou het een automatisme moeten geworden zijn om voor het slapen gaan effe stil te staan bij de mooie zaken die je die dag beleefd hebt. 

Mijn 5 leuke dingen van vandaag:

  • Slappe lach tijdens een spelletje strandtennis met mijn moeder op het strand;
  • vertederd gevoeld toen zoonlief 'lijk een grote meneer' (zijn woorden- ookal zal ie dat wel opgevangen hebben van mij) zijn centjes boven haalde om mijn moederdag's cadeautje te betalen;
  • zalig speculoos ijsje gegeten;
  • een kleine siësta gehouden die me enorm deugd heeft gedaan;
  • een hele dag, of toch tot nu (21h35) niet aan kanker gedacht!

 

21:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-08

stilte

Stilte na de storm... stilte voor de storm...of is het de stilte van het oog van de storm.... ik weet het niet... ik weet wel dat ik de laatste tijd minder zin heb om te schrijven....maar ik weet niet of dat het is omdat ik de behoefte niet heb, of omdat het is dat ik die behoefte om te schrijven onderdruk...

Ik denk soms dat het het tweede is,.... dat door de behoefte om te schrijven over 'mijn' kanker te onderdrukken ik kan doen 'alsof' kanker achter mij ligt en deel uitmaakt van mijn verleden en niet mijn heden...

Maar dan lees ik iets over uitzaaiingen en de minieme kans om daar van te genezen,... en dan voel ik weer de behoefte om de onrust en onzekerheid in mij van mij af te schrijven....

Een vriendin vertelde eens dat nadat er bij haar was ingebroken, ze zich nooit meer veilig zou kunnen voelen in haar appartement en om die reden is ze niet veel later verhuist. Ik vergelijk hier appelen met peren, dat besef ik.... maar zo voel ik het soms ook aan....dat er een inbraak is gepleegd in mijn lichaam.... Mijn veiligheidsgevoel is weg..... alleen zit ik wel vast in dit lichaam.... en kan ik niet zomaar verhuizen...

16:08 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-05-08

Haaaaaa....

Wat doet ze deugd die zon,... geniet ervan iedereen!!!

14:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |