09-06-08

Herinneringen

Dit weekend een artikel over Randy Pausch gelezen,.... de 'Amerikaan der Amerikanen' want zijn leven, of toch de manier waarop ie erover praat,  is één grote one-liner waar de arrogantie en morele paternalisme afdruipt...moest het niet zijn dat we een 'strijd tegen kanker' gemeen hebben, dan was ik nooit verder geraakt dan de eerste paragraaf. Maar we hebben beiden kanker, hij pancreas, ik borst... hij weet dat ie terminaal is, ik weet dat ik 'stabiel' ben,... en een kind, dat hebben we ook met elkaar gemeen. Hij 3, ik eentje.

Zijn kinderen zijn 6 jaar, 3 jaar en 18 maanden.... Hij beseft dat ze nog te jong zijn om de dingen die hij hen nog allemaal zou willen vertellen te onthouden en dus doet hij er activiteiten mee die ze nooit zullen vergeten. Met de oudste ging ie samen tussen de dolfijnen zwemmen, met zijn zoon van 3 ging ie naar Disneyworld,.... Door dingen met ze te doen, die ze altijd hebben willen doen, hoopt hij dat zijn kinderen een concrete herinnering aan hem zullen overhouden. Zijn dochtertje van 18 maand is echter te jong om nog iets mee te ondernemen waarvan ze zich later nog iets zal herinneren. Zij zal afhankelijk zijn van anderman's verhalen over haar vader om zich een beeld van hem te creeëren.

Zoonlief was net geen 13 maand toen ik de diagnose 'borstkanker met uitzaaiingen' te horen kreeg. De dag dat ik te horen kreeg dat ik maar 5 tot 10% overlevingskansen had, was hij precies een jaar en 25 dagen....Hij had amper zijn eerste stapjes gezet en eerste woordjes gezegd of de kans zat er al in dat het voor mij bij die 'eerste keren' ging blijven.... Geen 'eerste schooldag', geen 'eerste 10 op 10', geen 'eerste lief', geen 'eerste buis', geen 'eerste nieuwjaarsbrief',.... voor mij niet, maar ook voor hem niet,... geen 'eerstes' waar we als moeder en zoon ons samen zouden doorspartelen of waarbij we samen zouden staan juichen. De idee dat ik zoveel 'eerste keren', maar ook 'tweede, derde en vierde' keren zou moeten missen, maakte me zo kwaad,... kwaad op het leven, kwaad op eender wie,...want waar verdiende zoonlief het aan om zijn moeder te moeten missen op die momenten? Om te moeten denken: 'zou het anders zijn, moest mama hier nog zijn?' of 'Was ze maar hier...'

Om mijn afwezigheid op de 'eerste keren' of alle andere momenten waarop ie zou voelen dat ie wou ik dat naast hem stond om te juichen of hem te berispen, minder confronterend te maken, besloot ik om een 'guide to life' te schrijven voor hem.... Niks ambitieus maar wel een eerlijk gidsje waarin ik mijn visie op het leven uitleg,....waarin ik vertel wie ik ben, met mijn fouten en gebreken,...de 'uncensured version van wie ik echt ben en niet de 'over de doden niks dan goed' versie die ie waarschijnelijk van iedereen zou horen telkens ie naar mij zou vragen....

Ik vertel hem wie ik ben maar ook wie ik niet ben... ik vertel hem over de mensheid en de 'dingen des levens'... ik vertel hem over belangrijke dingen en onbelangrijke dingen... ik vertel hem over momenten die we samen beleven en over momenten die we -misschien- nooit zullen samen beleven.... ik vertel hem over mijn angsten en verdriet, over mijn levensvreugde en levensdoel... ik vertel hem wat ik graag eet, wie ik niet graag hoor zingen en welke programma's ik bekijk... Als ie erin zal slagen om mijn geschrift te 'ontcijferen' zal ie me beter kennen dan wie dan ook,... en dat is ook de bedoeling...

Ik schrijf nog steeds in dat gidsje, niet dagelijks zelfs niet wekelijks, maar telkens er iets in mij opkomt waarvan ik denk dat zoonlief er iets aan zou hebben op het moment dat ik er niet meer ben, pen ik het neer.... in de hoop dat ie er op de dag dat ie er nood aan heeft, ook echt iets aan heeft....

 

 

 

21:31 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

't Is niet omdat hij ook kanker heeft dat je hem moet uitlezen hoor ;-)
Dat is zo'n subliem gebaar, dat gidsje van je. Jee, ik heb dat blijkbaar gemist dat ze je maar vijf à tien procent kans gaven. Ik wist niet eens dat de dokters überhaupt voorspellingen deden van die aard.
Eigenlijk, zo'n boekje is altijd een goed idee. Details die je anders toch vergeet. Helaas ben ik daar te lui voor.

Gepost door: zapnimf | 10-06-08

Ik vind zo'n gidske een heel goed, maar ook een heel moedig idee.

Gepost door: anita | 11-06-08

Zomaar...
omdat ik aan je denk!

Dikke knuffel voor een moedige en sterke madam!!

Gepost door: Sofietiewietie | 12-06-08

Net je dagblog gelezen. Ben zelf zo een kankergeval. Zelf had ik <40% overlevingskans, maar na de laatste chemo maandag en de scan van gisteren ziet er naar uit dat ik er (voorlopig ?) van af ben. Enfin, zeker is niemand ooit, niet ? Maar hou er de moed in ! Ik hou deze reactie kort, maar ik wou je laten weten dat je blog gelezen wordt en dat mensen voor je duimen. Er zijn veel dingen die 'buiten je om' gebeuren : grijpbare en onbegrijpbare. Vertrouw het Leven, en alles wordt voor jou ten beste geregeld. Veel moed en een warme knuffel !

Gepost door: bavo | 13-06-08

Ik probeer alle memorabele herinneringen vast te leggen via onze blog, die ik regelmatig safe op een aparte harde schijf. Voor de kinderen.

Gepost door: els | 15-06-08

Wat mooi...hopen dat je het gewoon zelf allemaal kan blijven vertellen!

Gepost door: tijdtussendoor | 18-06-08

Mijn petje af! je zoon is je dierbaarste bezit, je schrijft een dierbare schat voor hem, je woorden zullen, behalve het handschrift, jezelf tot leven brengen voor de rest van zijn leven. Ik durf dit hier zo te uiten omdat je zelf spreekt over 5 tot 10% overlevingskansen. Ik wens je er 100% dat weet je wel maar we blijven realistisch. Je bent stabiel lees ik, dat is fantastisch en de wetenschap staat ondertussen niet stil, dat weet je ook, dus ondertussen leef je, samen met je zoon, geniet je van hem en samen met hem, super!

Weet dat ik veel aan je denk, je steun in je sombere en blije gedachten, ook als je die mug 's nachts een olifant wordt, dan ben ik bij je, in mijn onderbewustzijn leef je! blijf je!

en daarbij nog een stevige knuf!
X

Gepost door: Claudine | 19-06-08

De commentaren zijn gesloten.