28-06-08

Zomer 2008

En dan heb ik het hier niet over het gelijknamige één programma maar over 'the real thing'..... de zomervakantie!!! joepie yeah, olé olé.... vergeef mij mijn kinderlijke vreugde maar onlangs kwam ik tot de zielige conclusie dat het al van zomer 2004 geleden was dat ik optimaal van de zomermaanden heb kunnen genieten.... in 2005 was ik net geopereerd aan gescheurde ligamenten in mijn rechterenkel en moest ik de hele zomer revalideren, zomer 2006 was zoonlief net 3 maand en begon ik terug te werken en zomer 2007, tja, die heb ik vooral vanuit de sofa en bed beleefd....

Deze zomer hebben we dus heel wat schade in te halen,... ik hou dan ook al een hele tijd lokale en minder lokale festival en activiteiten kalenders in de gaten om zeker te zijn dat ik niet onvoorbereid aan de komende zomermaanden begin.  Ik weet niet of ik er in ga slagen om op alles en bij alles aanwezig te zijn, maar mocht het me lukken dan zou mij ideale zomer 2008 er als volgt uitzien:

Een djémbe sessie voor kleutertjes en een mojito voor de ouders op Feest in't park, en dit om zomerseizoen vrolijk in te huldigen. Als je in of rond Brugge woont dan ken je dit leuke park festival zeker, waar grootouders met hun kleinkinderen naast pas afgestudeerde studenten samen dansen voor een betere wereld.    Moest ik momenteel thuis vertoeven en niet aan de zee, dan zou ik dit weekend zeker ook het alombekende Couleur Café in Brussel meepikken... Jaren terug was dit festival voor mij en mijn vrienden de officiële afsluiter van het academiejaar en het zalige begin van een paar zwoele zomermaanden. Het is ondertussen al een paar jaar geleden dat ik er nog eens ben geweest, maar ik koester warme herinneringen aan de ongedwongen sfeer, de vele eettentjes en de (vele, vele) caïperinhas en mojito's die de keeltjes smeren en de voetjes aanzetten tot een exotisch dansje.

Dit jaar is er in het teken van expo '58 al heel wat te doen op en rond het atomium, maar tijdens het tweede weekend van juli zijn de vele parken rond de heizel zeker een ommetje waard voor het Folk&Jazz festival Brosella. Dit kleinschalige en gezellige festival is niet alleen gratis maar ook nog redelijk onbekend. Ontdekken dus voor de grote massa het aantikt in hun zomeragenda!

Ook de moeite waard om te ontdekken is het openlucht film festival kottee koer in Dilbeek. Laat je niet ontmoedigen door het feit dat dit festival telkens plaats vindt op een dinsdag en de vertoning pas begint na zonsondergang, maar geniet des te meer van de originele locaties (zoals een villa met zwembad, golfterrein, bos, skatepiste, een vijver etc.) waar de filmprojectie doorgaat en de originele randactiviteiten die aan elke vertoning voorafgaan.

De Lokerse Feesten zijn puur jeugdsentiment voor mij. Ik ben er niet meer geweest sinds heel Vlaanderen zich naar Lokeren verplaatst om er te 'feesten', maar mijn eerste kennismaking met 'de Belgische zomer' na jaren in Brazillië gewoond te hebben, werd in '97 hoofdzakelijk gevormd en bepaald door de losse sfeer die toen nog op de kleinschalige Lokerse Feesten heerste....

Ook deze zomer hebben eurocraten, Brusselse studenten met een tweede zit en toevallige voorbijgangers geen excuus om niet te sporten want elke dinsdag en donderdag kan je in het Jubelpark terecht voor een  uurtje shaken en aerobics met Friskis&Svettis en dit helemaal gratis! Bij VUB studentes en 'Europese school moeders' is Friskis allang een begrip dat gelijk staat aan een uurtje zweten en met plezier afzien op populaire top-30 deuntjes, maar om deze vrolijke manier van conditietraining ook bekend te maken bij het Brusselse publiek worden al verschillende jaren buitensessies georganiseerd op één van de vele grasvelden in het Brusselse Jubelpark. Een echte aanrader!

Tel daarbij dan nog eens de solden, de vele braderijen, avondmarkten en folkloremarkten, de buurt- en gemeentefeesten, de grote festvials, de Gentse feesten, de vrije podia en andere optredens bij u in de buurt en u hebt net als ik een paar mooie vooruitzichten.... Geniet ervan!

 

 

 

 

21:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-06-08

SATC

Een boek, een serie en een film,... het begrip, het concept en de dames in kwestie hoeven geen uitgebreide introductie,... er zijn wetenschappelijke, mode en psychologische stukjes, interviews, colums en blogs vol geschreven over  de schoenen, de liefjes en het overvloed aan vrije tijd en geld van de 4 vriendinnen in New York..... Love it or hate it, maar elk vrouw van onze generatie kan zich 'at one point or another' wel vinden in de levensfratsen van 'het romantische kneusje' Charlotte, 'carrière mum' Miranda, 'mannenverslindster' Samantha en ' ideale vriendin met pumps' Carrie.

De mini-jurkjes, krasse uitspraken en one-night stands van deze dames maakten definitief komaf met het vooroordeel dat 'singles' zielig zijn. Voor vrouwelijke singels is SATC een statement van jewelste waar menig vrouw met mannelijk aanhangsel aan de arm heimelijk jaloers op is: "we are hot, we have fun AND sex met wie en wanneer het ons uitkomt! Beat that!" Bovengenoemde vrouwen met mannelijke aanhangsels aan hun arm kunnen met SATC dan weer hun hartje ophalen dat zelfs dames met een kleerkast en een lijn om u tegen te zeggen ook hun 'ups and downs' kennen in de liefde.... kortom SATC has it all!.... the glitter and the glam waar elke vrouw en man met sterk ontwikkelde vrouwelijke kantjes voor thuis blijft of naar het cinemacomplex voor trekt...

Afhankelijk van de overheersende gemoedstoestand zijn elk van de 4 dames al mijn favorietje geweest: Charlotte's naïve bejubeling van de liefde sterkt mijn geloof in het klassieke huisje-boompje-kindje scenario op momenten dat het leven en de liefde me voor de wind gaat, Miranda kreeg mijn sympatie wanneer ik 's avonds  met dossiers en beleidslijnen op de schoot in bed kroop en ik het leven en de liefde van de nuchtere en praktische kant bekeek, Samantha,  for the obvious reason, dat we kanker delen maar ook wanneer ik vond dat er wel een beetje meer pit mocht zitten in mijn relatie en leven en Carrie op alle momenten dat ik niet wist of dat ik het leven, mannen en liefde nu moest vervloeken of bezingen...

En het is ook Carrie, of liever één van haar bedenkingen die me ondertussen al een week bezighoudt....'Do we need to learn a lesson to lessen the pain?' filosofeerde ze in een herhaling van SATC op VijfTV.... Zij had het over de lessen die we onszelf verplichten te trekken uit foute mannen en stukgelopen relaties.... different place and context...maar het zette me wel aan het denken,... want het valt me op dat ik de kanker- ellende, angst en frustratie tegenover mezelf en anderen rechtvaardig door er  'lessen uit te trekken'..... Ik verbaas mezelf als ik luidop dingen verkondig als: 'ik besef dat ik dit alleen kan zeggen omdat alles momenteel alles onder controle is en alles al enige tijd stabiel is, maar kanker heeft me toch geholpen om mijn prioriteiten te herschikken.' of deze ' 'k zal niet zeggen dat ik nu gelukkiger ben dan voordien, maar ik beleef het leven toch anders dan voordien'.... Soms denk ik meteen erachter: 'huh? Wat zeg ik nu toch?' ....'k heb me al vaak afgevraagd waarom ik bepaalde emoties of hersenspinsels die niet in woorden te vatten zijn alsnog zo samenvat of verwoord..... Is het inderdaad als troost? Dat alle machteloosheid en angst die ik gevoeld heb niet voor niets is geweest omdat ik nu toch een nieuwe levensvreugde en een andere kijk aan overgehouden heb?.....

Is de pijn die we gevoeld en beleefd hebben minder erger als we onszelf en anderen kunnen overtuigen of wijsmaken dat het 'nut' heeft gehad en dat we er iets uit geleerd hebben? Hebben we die  te trekken les nodig om verder te kunnen gaan en het verleden een plaats te geven in het leven?

(Carrie had er geen antwoord op. Ik ook niet...denk ik.)

16:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-06-08

If/when

Soms denk ik 'if'.... Dan ben ik zeker dat het ergste achter me ligt,.... dat ik de uitzondering op de regel ben,..... dat ik het medische wonder ben dat wijze1 en wijze3 zo bejubelen, ... dat ik nog een lang leven voor me heb,.... dat ik kanker dankbaar kan zijn voor alle (levens)lessen dat het me heeft bijgebracht.

Soms denk ik 'when'.... Dan vrees ik dat ik er nog niet vanaf ben,.... dat er opnieuw vanalles diep in mij aan het broeien is,.... dat ik geen medisch wonder ben maar een gemiddeld statestiek,.... dat ik graag zou weten wanneer ik me opnieuw moet klaarmaken om er tegen te strijden,.... dat ik kanker verwens voor alle ellende dat het met zich meebrengt.

Soms denk ik 'if'.... Dan maak ik wilde plannen, ..... dan is 'the sky the limit'... dan zie ik mezelf trots naast zoonlief staan op zijn trouwdag,.... dan zie ik mezelf city-trippen in New York en genieten van een strand in Zanzibar,.... dan maak ik alsnog carrière,... dan doe ik opnieuw vrijwilligerswerk...

Soms denk ik 'when'... Dan voel ik overal pijntjes.... dan lijken mijn klieren toch wel een beetje gezwollen, .... dan zie ik doemscenario's waar sjaaltjes en een sofa een hoofdrol in spelen, .... dan durf ik niet aan zoonlief te denken,... dan zie ik mezelf uitgeput kijken naar reisreportages over NY en Zanzibar op tv....

If/when.... elke dag opnieuw.... 'If' it comes back.....'When' it comes back..... maar ook.... 'If' it doesn't come back.... 'When' it doesn't come back....

15:37 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-06-08

Cortisol is geen lol...

Cortisol,... de eerste keer dat ik het woord hoorde, vond ik dat het klonk als iets dat je verwacht in een zonne-crème of zelfbruiner terug te vinden,... maar ondertussen weet ik dat het het lichaam weinig tot geen goed doet.... Cortisol wordt door het lichaam aangemaakt in stress situaties,...het houdt een mens alert maar het verzwakt het lichaam ook

18:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

een banale verkoudheid post kanker

Pre-kanker was een verkoudheid niks, nada, nothing, ... ik bleef er niet voor thuis, ik nam er niks voor, ... ging er hoogstens een keer vroeger voor slapen, maar verder dan dat, ging een verkoudheid op dezelfde manier als het kwam... ineens en zonder veel tralala.... Maar nu, post-kanker is het andere koek,.... ik ben er echt ziek van.....the real thing,...snot en zakdoeken langs alle kanten, keelpijn, loom voelen, niets anders willen doen dan slapen, alles en iedereen die op mijn zenuwen werkt, een zwaar hoofd... Iemand had me dat bij het begin van mijn chemokuur eens gezegd, dat ziek zijn voor en na chemo niet hetzelfde is,... dat het na de chemo langer duurt om er terug bovenop te geraken, dat zelfs de meest banale 'snotvalling' je dagen in zijn greep houdt... Tja, ik zal maar genoeg zakdoeken bij de hand houden, zeker?

 

18:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-06-08

stil genot

Een streepje zon, de zee en een fiets... meer heeft deze 'girl in remission' momenteel niet nodig om van het leven te genieten!

 

15:05 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-06-08

Herinneringen

Dit weekend een artikel over Randy Pausch gelezen,.... de 'Amerikaan der Amerikanen' want zijn leven, of toch de manier waarop ie erover praat,  is één grote one-liner waar de arrogantie en morele paternalisme afdruipt...moest het niet zijn dat we een 'strijd tegen kanker' gemeen hebben, dan was ik nooit verder geraakt dan de eerste paragraaf. Maar we hebben beiden kanker, hij pancreas, ik borst... hij weet dat ie terminaal is, ik weet dat ik 'stabiel' ben,... en een kind, dat hebben we ook met elkaar gemeen. Hij 3, ik eentje.

Zijn kinderen zijn 6 jaar, 3 jaar en 18 maanden.... Hij beseft dat ze nog te jong zijn om de dingen die hij hen nog allemaal zou willen vertellen te onthouden en dus doet hij er activiteiten mee die ze nooit zullen vergeten. Met de oudste ging ie samen tussen de dolfijnen zwemmen, met zijn zoon van 3 ging ie naar Disneyworld,.... Door dingen met ze te doen, die ze altijd hebben willen doen, hoopt hij dat zijn kinderen een concrete herinnering aan hem zullen overhouden. Zijn dochtertje van 18 maand is echter te jong om nog iets mee te ondernemen waarvan ze zich later nog iets zal herinneren. Zij zal afhankelijk zijn van anderman's verhalen over haar vader om zich een beeld van hem te creeëren.

Zoonlief was net geen 13 maand toen ik de diagnose 'borstkanker met uitzaaiingen' te horen kreeg. De dag dat ik te horen kreeg dat ik maar 5 tot 10% overlevingskansen had, was hij precies een jaar en 25 dagen....Hij had amper zijn eerste stapjes gezet en eerste woordjes gezegd of de kans zat er al in dat het voor mij bij die 'eerste keren' ging blijven.... Geen 'eerste schooldag', geen 'eerste 10 op 10', geen 'eerste lief', geen 'eerste buis', geen 'eerste nieuwjaarsbrief',.... voor mij niet, maar ook voor hem niet,... geen 'eerstes' waar we als moeder en zoon ons samen zouden doorspartelen of waarbij we samen zouden staan juichen. De idee dat ik zoveel 'eerste keren', maar ook 'tweede, derde en vierde' keren zou moeten missen, maakte me zo kwaad,... kwaad op het leven, kwaad op eender wie,...want waar verdiende zoonlief het aan om zijn moeder te moeten missen op die momenten? Om te moeten denken: 'zou het anders zijn, moest mama hier nog zijn?' of 'Was ze maar hier...'

Om mijn afwezigheid op de 'eerste keren' of alle andere momenten waarop ie zou voelen dat ie wou ik dat naast hem stond om te juichen of hem te berispen, minder confronterend te maken, besloot ik om een 'guide to life' te schrijven voor hem.... Niks ambitieus maar wel een eerlijk gidsje waarin ik mijn visie op het leven uitleg,....waarin ik vertel wie ik ben, met mijn fouten en gebreken,...de 'uncensured version van wie ik echt ben en niet de 'over de doden niks dan goed' versie die ie waarschijnelijk van iedereen zou horen telkens ie naar mij zou vragen....

Ik vertel hem wie ik ben maar ook wie ik niet ben... ik vertel hem over de mensheid en de 'dingen des levens'... ik vertel hem over belangrijke dingen en onbelangrijke dingen... ik vertel hem over momenten die we samen beleven en over momenten die we -misschien- nooit zullen samen beleven.... ik vertel hem over mijn angsten en verdriet, over mijn levensvreugde en levensdoel... ik vertel hem wat ik graag eet, wie ik niet graag hoor zingen en welke programma's ik bekijk... Als ie erin zal slagen om mijn geschrift te 'ontcijferen' zal ie me beter kennen dan wie dan ook,... en dat is ook de bedoeling...

Ik schrijf nog steeds in dat gidsje, niet dagelijks zelfs niet wekelijks, maar telkens er iets in mij opkomt waarvan ik denk dat zoonlief er iets aan zou hebben op het moment dat ik er niet meer ben, pen ik het neer.... in de hoop dat ie er op de dag dat ie er nood aan heeft, ook echt iets aan heeft....

 

 

 

21:31 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-06-08

Geleuter...

Inloggen, ... klikken op 'mijn blog aanpassen'...en vervolgens staren naar mijn scherm... het is een routine die ik me de afgelopen dagen eigen heb gemaakt...ik begin iets te tokkelen, wik en weeg woorden om ze uiteindelijk toch weer te deleten,.... ik zoek tekstjes en nieuwsjes om toch 'iets' te kunnen achterlaten op mijn blogje.... Ik lees veel, van alles een beetje, tijdschriften, boeken, kranten, andere blogjes,....verruk me bij fijne woordspelingen of diepe inzichten,.... inspiratie te over, goesting en behoefte ook, .... maar toch blokeert het ergens.... want ik kom niet aan schrijven toe,...

Hoelang kan je over kanker blijven leuteren, vraag ik me soms af...

'Tot in het oneindige', denk ik de ene dag... en het is niet 'leuteren' spreek ik mezelf bestrafend toe op die ene dag, maar 'het uiten van oprechte gevoelens en emoties'..... want kanker draag ik met me mee tot het einde van mijn dagen.... op goede dagen geeft het mijn bestaan net dat tikkeltje meer kleur en smaak doordat ik het leven en het doen en laten van de mensheid door een 'roos' (heb je hem? Flauwe, hé... 'k weet het) getinte bril bekijk.....op slechte dagen confronteert het me met angsten waarvan ik hun kracht en dieptegang niet kende.... En om die chaos van emoties te baas te kunnen, kan ik niet anders dan het van me afschrijven,...

'Genoeg', denk ik de andere dag...... want door erover te blijven 'leuteren', en ja,  het is wel degelijk 'leuteren', spreek ik mezelf  bestraffend toe op die andere dag, blijf ik maar wroeten in mijn emoties en gevoelens die kanker teweeg heeft gebracht... misschien moet ik gewoon aanvaarden dat het vanaf nu letterlijk 'me, myself and cancer' is en dat kanker nu eenmaal een deel van mij is, maar het daar ook bij laten...en gewoon verder gaan met het leven, zonder te 'leuteren'...

Maar kan ik dat wel, verder gaan met mijn leven, zonder zo nu en dan nog eens te 'leuteren' over mijn kanker?....Only time will tell....

21:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-06-08

De overgang

De overgang

Zou je de wereld door mijn ogen kunnen zien
dan zou je mij beter begrijpen misschien
dan zou je mijn verwarring voelen
en weten wat ik zou bedoelen
alles waarin ik heb geloofd
alles wat me werd verteld en beloofd
'k krijg mijn gedachten niet meer in banen
't is een wild gevecht met mijn tranen

Waar ben ik in godsnaam in beland
mijn gevoel rijmt niet meer met mijn verstand
ik zit nu met een geestelijke chaos
iets wat ik zelf nu even niet oplos

Een nieuwe fase in je leven
werd me verteld en wordt er geschreven
maar hoe moet ik die ingaan
als ik er niet mee om kan gaan

De vele onbeantwoorde vragen
die steeds maar voortdurende strijd
die eindeloos lang lijkende dagen
men zegt het is een kwestie van tijd

Franca

Wow, dit is zo mooi omschreven dat ik er helemaal stil van word...

08:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-06-08

Borstkanker op te sporen via haar

'Goed nieuws: borstkanker op te sporen via het haar

Woensdag 4 juni 2008 - margriet.nl
 

In de toekomst kan er op een snelle en makkelijke manier borstkanker worden opgespoord. Namelijk via haar of via speeksel. Dit meldt het Franstalige medische weekblad Le Generaliste.

Het blijkt namelijk dat sommige moleculen, die in grote getalen aanwezig zijn in borstkankertumoren, ook aanwezig zijn in de huid van de patient. Als iemand borstkanker heeft, vinden er veranderingen plaats in de huid, maar ook in het haar. In de toekomst volstaat een onderzoek dus met het inleveren van een paar haartjes.

Het enige nadeel voor kortharige is, dat de haren tenminste 3 cm lang moeten zijn en geen ander kleurtje mogen hebben, behalve je eigen haarkleur. De proef wordt uitgevoerd met het nieuwste stukje haar. Hier kunnen de onderzoekers de meest recente oncologische gegevens aan afleiden. Ook via speeksel is borstkanker te ontdekken. In speeksel kunnen 49 eiwitten zitten die zouden kunnen wijzen op borstkanker. Goed nieuws voor de medische wereld!'

Hmmmm...I guess that means geen vrouwonvriendelijke mammo's meer...

21:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-06-08

'geluk' zoals alleen Toon Hermans het kan omschrijven

Het heeft geen enkel nut
te juichen of te morren.
Je ziet de bloemen die je plukt
toch mettertijd verdorren.
 
De grote kunst schuilt
in't omgaan met je kansen.
Als het geluk jouw kant op komt, 
dan moet je er mee dansen.

20:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |