12-07-08

Post-11 juli bedenking

Waarom een post 11 juli bedenking? Omdat het eigenlijk een 11 juli bedenking moest zijn, maar omdat ik gisterenavond zo moe was om mijn '11 juli bedenkingen en impressies' neer te tokkelen. Ja, ik verschiet er soms nog van, hoe de vermoeidheid, een vermoeidheid die ik alleen maar kan vergelijken met chemo-vermoeidheid, soms nog ineens kan toeslaan. En daar ik ondertussen weet dat het geen nut heeft die vermoeidheid te vechten, ben ik gisteren vroeg gaan slapen. Vandaar dus dat het een 'post' 11 julie bedenking is.

Waarom zou een mens echter een 11 juli bedenking willen maken? Wel, ik had het ook niet gepland hoor, maar toen ik mij gisteren door Vlaamse straten en op Vlaamse wegen begaf verbaasde ik me over het grote aantal Vlaamse leeuwen die niet alleen aan vlaggenposten maar vooral aan huisgevels wapperden. Want, en u mag mij heus verbeteren als deze redenering niet klopt, naar mijn gevoel was het 'vlaamse gevoel', vooralleer deze hele politieke communautiare heisa begon, toch vooral iets dat, op een paar -gekende- uitzonderingen na, in de huiskamer werd beleefd?

Daar al die vlaggen wel iets 'feestelijks' hadden, vroeg ik me logischerwijze af of ik, vlaming zijnde, 11 juli eigenlijk ervaarde als een feestdag. Wat me dan weer bij een andere vraag bracht: Ben ik wel vlaams genoeg om het nut, doel en reden van een Vlaamse feestdag te kunnen snappen, inzienof beleven? Ik zou mezelf namelijk nooit profileren als een 'Vlaming', al was het maar omdat ik niet eens weet wat dat juist zou moeten inhouden. Ik spreek Vlaams, ja. Ik woon momenteel ook in het Vlaamse landsgedeelte, ja. Maar maakt dat van mij een Vlaming? Ik zou het niet weten.

Anderen hebben daar dan weer minder moeite mee...om van mij een Vlaming te maken. Een paar jaar terug had mijn broer iets voor waarbij een ziekenwagen aan te pas moest komen. For the record, vermeld ik er hier wel bij dat dit voorval plaats vond in Brussel. Toen de ambulanciers ter plaatse kwamen bleek dat ze geen Nederlands spraken... spijtig, maar op zich niet belangrijk daar het belangrijker was dat ze er waren en mijn broer de nodige hulp konden bieden. Toch was het eerste wat zij zeiden tegen het team dat ze ter versterking hadden opgeroepen: 'sont des Flamands.' Ik snap nog altijd niet wat dat er toe deed, vooral omdat zowel mijn broer als ik hen in het Frans te woord hadden gestaan. Maar ik word nog kwaad als ik denk aan de blik waarmee die melding beantwoord werd en de enkele seconden die daardoor verloren ging. Seconden die mijn broer op dat moment niet kon missen.

Ook voor mijn Franstalige collega's ben ik 'une Flamande' maar ze haasten er zich wel altijd bij om te zeggen, dat ik niet zoals de anderen ben. Ik word zo zelfs voorgesteld: 'Elle est Flamande, mais pas du tout comme les autres Flamands'. Ik heb hen eens gevraagd hoe de andere Vlamingen dan wel niet waren. Daar konden ze geen sluitend antwoord op geven, maar ik was in ieder geval niet zoals die Vlamingen die ze op TV te zien kregen (tju, en ik die net hoopte dat ik in Wallonië misschien zou kunnen doorgaan als,.. pak weg,..Ann Van Elsen..;)...). Hmmm, nog een geluk dat ik een genuanceerdere blik heb van Wallonië en er niet vanuit ga dat Daerden de modale Waal vertegenwoordigt, denk ik dan.

Onlangs nog, viel een gesprek naast de zandbak stil toen zoonlief en ik onze intrede maakte. Ik kon nog net horen hoe een opgemaakte vrouw met een buitenlandse accent vroeg: 'Sont des Flamands?' waarop haar gesprekspartner bevestigend knikte en met haar ogen rolde. Het ontbrak er aan dat ze haar kinderen uit de zandbak trok toen zoonlief er zijn voet in  zette....

Ik snap zo'n reacties of opmerkingen dus niet.... ik vind dat raar dat 'Belgen' zo streng voor elkaar kunnen zijn. Alhoewel bovengemelde voorvallen wel helpen om in te beelden hoe een Congolees of een Marokkaan zich soms moet voelen. Want beoordeeld worden puur op je nationaliteit is niet leuk. Niet te minst omdat je er nu eenmaal niks kan aan doen.

Maar goed, in tijden van communautaire perikelen kan je er nu eenmaal niet van onderuit dat er Walen, Vlamingen en ook nog ergens Duitsers in de Oost-kantons wonen. En dat vooral die Vlamingen en die Walen het nogal moeilijk met elkaar kunnen vinden. Dat ze elk hun eigen feestdag en territorium opeisen.  En dat de media hierop inspeelt en de problemen uitvergroot en dat ten gevolge hiervan de problemen ook groter worden...En iedereen, want hierover zijn Vlamingen en Walen het dan weer wel eens, vervolgens ook denkt dat we met een groot probleem zitten. Een probleem waar iedereen zijn mening over heeft. Wat de problemen dan weer groter maakt,... waardoor ze in de komkommertijd nog eens door de media worden uitvergroot... en zo zijn we vertrokken en kunnen we blijven verder gaan.... tot dat alle Vlaamse gevels vol hangen met Vlaamse leeuwen en er aan elke Waalse gevel een rode haan wappert... en niemand er meer aan denkt om op de Belgische feestdag de Belgische vlag buiten te hangen omdat er geen plaats meer is.....En dan?

 

 

 

15:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Volgens mij is het hele BHV circus er de oorzaak van dat veel meer mensen dan vroeger aandacht hebben voor de Vlaanderen/Wallonië (Nederlands/Frans) "problematiek". Voeg daarbij inderdaad het mediacircus en we zijn vertrokken voor nog maar eens een probleem wat er in mijn ogen helemaal geen zou mogen zijn. De politiek zou beter wat meer tijd steken in het promoten van een verdraagzame samenleving!

Life is too short to think small...

Gepost door: Elly | 12-07-08

Als Brusselaar kan ik ervan meespreken ....

Ik profileer me graag als Brusselaar, ik ben er fier op aan de grens van Brussel geboren te zijn en er mijn jeugd doorgebracht en school gelopen te hebben. In de jaren zestig toen ik er mijn broek (uniform plissérokje) op de schoolbanken versleet werden we er al mee geconfronteerd. Je moet niet vragen, vijftig jaar later staan we verder dan ooit!

Gaan de Vlamingen het dan nooit leren? dat ze in hun eigen hoofdstad hun eigen taal moeten spreken? maar we zijn zo gewillig en onderdanig dat we maar al te graag uitpakken met onze talenkennis en die franstaligen aanzien dat dan weer als normaal. Als ik pakweg veertig jaar geleden in de Nieuwstraat (toen nog een mooie winkelstraat waar je je handtas niet moest vergrendelen aan je schouder)een winkel binnenstapte om een kleedje te passen dat me aanstond en de verkoopster hautain in het Frans sprak zonder enige moeite te doen me in mijn eigen landstaal te bedienen, wel, toen had ik het lef om weer buiten te gaan. Wie doet dat nog? vooral nu? of laten we ONZE stad aan al die "vreemden" die zelfs niets weten over de geschiedenis van Brussel, hoe ze ontstond en wie haar oorspronkelijke bewoners waren? Wie heeft de stad groot gemaakt? wie heeft ze verloederd? laat ons daar even stil bij staan.

Bruoscella werd omringd door zeven heuvels, op één ervan liggen mijn roots en daar ben ik fier op.

Hier een link om meer te weten te komen over de geschiedenis:
http://www.brusselsinternational.be/wabxlint/organizer/contentlist.jsp?affback=1&nid=2942&cid=O.ORG.VGO&c=1

en zo zou ik nog verder kunnen gaan ...
een jaar geleden ben ik in Antwerpen komen wonen, neen, dit is geen desertie, verre van, want mijn hart ligt in mijn stad: Brussel!

Fijn weekend! en geniet nog van de laatste solden hé!

ketje ;)

Gepost door: Claudine | 19-07-08

De commentaren zijn gesloten.