15-07-08

1 jaar! Een woordje van dank...

Mijn blogje bestaat 1 jaar.... en het is me wel een jaartje geweest.... een jaartje waar ik, ondanks alles, sterker en zelfzekerder ben uitgekomen. Een jaartje waarin ik mezelf meermaals ben tegengekomen. De ene keer was het een aangename ontmoeting met één van mijn kwaliteiten die ook door anderen geroemd worden, een andere keer een bikkelharde confrontatie met mijn minder kantjes die ik liever voor de buitenwereld verborgen houd. Maar het bijhouden en neertokkelen van deze bijzondere momenten op een blogje heeft me wel geholpen te staan waar ik nu sta...

Toen ik vorig jaar besloot om mijn frustraties en angsten die bij kanker komen kijken neer te pennen had ik geen idee wat ik van een blog kon of mocht verwachten. Volgens een onderzoek naar bloggedrag zouden mensen vooral aan een blog beginnen om het gevoel dat het hen geeft. Ongeacht wat dit gevoel nu juist is. Voor de ene blogger zijn de virtuele schrijfsels een (anonieme) uitlaatklep voor hersenspinsels, voor de andere is het een manier om vrienden en familie op de hoogte te houden over het verloop van een ingrijpende gebeurtenis in hun leven. Maar het schrijven van een blog vult ergens een behoefte in.

Zo ook bij mij. Kanker, to say the least, overviel me. Maar de emoties en de angsten die erbij kwamen kijken nog meer. Praten over de zwaardere onderwerpen die kanker met zich meebrengt ging moeilijk, luisterende oren vinden nog moeilijker. Schrijven in mijn gouden dagboekje met bloemetjes en tierlantijntjes ging dan weer wel maar liep vorige jaar rond deze tijd een beetje vast in een vicieuze klaagzang over mijn ellende. Daarom ben ik aan een blogje begonnen. Eigenlijk om mijn eigen te verplichten een beetje na te denken vooralleer ik iets neerpende, zeg maar... it sounds a bit vain, ik weet het, maar te weten dat mijn schrijfsels gelezen zouden worden, moedigde me aan om gevoelens en emoties een beetje dieper uit te spitten.... om een beetje langer stil te staan bij de eenzaamheid die ik voelde of de mooie momenten die ik beleefde. Om zwarte gedachten van me af te schrijven en bepaalde herinneringen opnieuw te beleven.

Door de tijd te nemen om bepaalde gevoelens en frustraties neer te schrijven ging de tijd, die eindeloze tijd tussen chemo's, sneller voorbij....ik vond troost en kracht in de steunende woorden van lotgenootjes of toevallige lezers, ... en beetje bij beetje kreeg ik het gevoel uit de emotionele isolatie, dat een ziekte zoals kanker toch wel met zich mee brengt, te geraken.

En daarom lieve anonieme lezer, sta me toe jullie oprecht te bedanken....Net zoals ik mijn wijzen in Jette eeuwige dank verschuldigd zal zijn, ben ik jullie dat ook. Zonder jullie, jullie reacties, jullie lezende ogen, jullie tijd en jullie medeleven zou ik hier nu niet staan. Het klinkt melig, I know, maar ik ervaar het wel zo. Ik ben niet het soort, om het zo maar te zeggen, dat in een cirkel gaat gaan zitten om mijn gevoelens en ervaringen te delen met anderen. Daarvoor is mijn mond te groot en mijn hartje te klein,.... maar dankzij dit blogje en jullie (because let's call a cat a cat,... als er geen lezerspubliek zou zijn, dan denk ik niet dat ik was blijven schrijven,... een blogger put toch ook wel een beetje trots en kracht uit het weten dat ie gelezen wordt en niet alleen uit het schrijven alleen) heb ik waarschijnelijk wel bevredigende hetzelfde gevoel als mensen na een 'cirkel'ontmoeting met lotgenootjes of gelijkdenkenden.

De uitputting en vermoeidheid die ik voelde op de momenten dat ik me van mijn bed naar de sofa sleepten wogen net ietsje minder door, wetende dat ik mijn gevoelens en emoties kon ventileren op dit blogje, en de medische hoogtepunten waren nog net ietsje mooier wetende dat ik ze kon delen met jullie. Dank u...du fond du coeur....

Thanks for having taken this 'hell of a ride' together with me...

 

07:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

*ongemakkelijk kuchje*
Als het niet de moeite waard was, zouden we natuurlijk ook niet komen lezen.
Een win-win situatie!
Het uitspitten van je gevoelens, je bent er alvast een krak in.

Gepost door: zapnimf | 15-07-08

Ode aan de blog Knap van je dat je dit al een jaar doet. Zoals je weet nog maar net zelf gestart en reeds verslaafd aan de leuke reacties en het therapeutisch effect.

Blijf bloggen! Ik kijk uit naar je verdere avonturen.

Veel liefs

Gepost door: GI Sanne | 15-07-08

Wees vooral jezelf maar dankbaar, want jij bent het die dit zware jaar op zo'n fantastische manier doorgekomen bent.

Gepost door: veerle | 15-07-08

Regelmatig kwam ik piepen op je blogje...zelf vond ik de moed niet tijdens mijn behandeling...ik merkte wel dat schrijven een therapeutisch effect had en schreef mails vol naar vrienden en collega's, hield mijn persoonlijk dagboek bij...onder andere jouw blog en een aanporrende vriendin zorgden ervoor dat sinds enkele weken mijn blog een feit is.

Ik wens je nog veel succes in alles
Wenneke

Gepost door: Wen | 15-07-08

Zonder dank.
Je schrijft dan ook erg innemend. Je woorden grijpen de aandacht van de lezer direct vast en laten deze niet meer los tot het laatste woord.
Je mag terecht trots zijn op je blogje.

Gepost door: els | 15-07-08

Ik blijf lezen en ben heel erg blij dat het je zo vooruit geholpen heeft:-)

Gepost door: tijdtussendoor | 15-07-08

ik hoop dat ik dit over een dik jaar ook ga kunnen zeggen...
maar het bloggen en het lezen van herkenbare verhalen, heeft me in elk geval al heel veel geholpen tijdens de strijd... en het schrijven zelf werkt nu idd ook best therapeutisch!

wat goed dat je door het bloggen een constructieve wending hebt kunnen geven aan je eigen 'ellende' en op die manier meteen ook anderen hebt kunnen helpen, zeker weten!

nog veel vakantiegenot
tricky

Gepost door: tricky | 15-07-08

Ik kom hier ook altijd heel graag lezen! Proficiat met de verjaardag van je blogje!
Knuffel
Susanne

Gepost door: Zon | 16-07-08

knap zeg, gefeliciteerd met je blog, het is de eerste keer dat ik kom lezen en was meteen geboeid door je schrijven. Ik wou dat mijn zus, ex-kankerpaptiënt dit ook had kunnen doen.

Gepost door: Leen | 25-07-08

De commentaren zijn gesloten.