28-07-08

Hij bestaat..

  • Hij begrijpt en deelt mijn adoratie voor chocolade;
  • Hij haalt het beste in mij naar boven;
  • Hij ruimt zonder morren zijn kousen op;
  • Hij overlaadt me met complimentjes;
  • Hij heeft er geen problemen mee om zijn gevoelens te uiten;
  • Hij zingt vrolijk 'Big girls you are beautifull' (van Mika);
  • Hij is liever met borstel en dweil in de weer dan ik;
  • Hij laat me lachen;
  • En hij vindt me zelfs fantastisch op een 'very bad hair day'...

Dames,  de Nieuwe Man est arrivé... hij is wel nog maar 2 jaar en 4 maand, maar ik zou zeggen,... hou jullie dochters (of zonen) binnen en in de gaten, want ik voorspel dat zoonlief binnen een kleine 20 jaar heel wat harten sneller zal doen slaan...;)

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-07-08

Kriebels

Ik kan er echt de kriebels van krijgen,... Ik vind het bij momenten soms echt ongelooflijk hoe de media over bepaalde onderwerpen bericht..... Hoe kortzichtig, beperkt en bijgevolg gevaarlijk de informatie soms is die ze op de 'onschuldige' ziel en kennis van de lezer/kijker/luisteraar afvuren.

Net nog, op het weekoverzicht van TVBrussel .... Een vergelijkende studie heeft blijkbaar aangetoond dat borstkanker vaker of meer voorkomt bij vrouwen in het Brusselse dan bij Waalse of Vlaamse vrouwen. Het beeldmateriaal en woordje uitleg werd gegeven door iemand van het Brusselse preventiecentrum Gezondheid. Nu twijfel ik totaal niet aan de kunde en kennis van de dame in kwestie, en richt ik mijn literaire gifpijlen dan ook eerder op de onbekende in de montagekamer van TVBrussel die ervoor moest zorgen dat de uitleg bij de statistieken paste binnen de timeframe van het weekoverzicht, maar ik verslikte me toch effe toen ik de verklaring van het hogere aantal borstkanker'gevallen' binnen de 19 gemeentes van Brussel hoorde. Het zou namelijk te wijten zijn aan het sociaal-demografische karakter van de hoofdstad. In Brussel zouden vooral hoogopgeleide vrouwen wonen, die ervoor kiezen om op latere leeftijd kinderen te krijgen, minder kinderen krijgen en ook minder lang borstvoeding geven om sneller terug te kunnen keren naar hun job. Pardon? Tussen de regels door meende ik bijna een wrekende mannelijk lachje te horen want zoals het werd voorgesteld leek het wel de schuld van de vrouw zelf te zijn dat ze borstkanker kreeg...borstkanker als de 'biologische straf' voor de geëmancipeerde vrouw...

En dit was het dus hé,... niets over milieu/lucht vervuiling, over stress, over slechte westerse voedingspatronen,... 'k bedoel komaan zeg, wat voor een vertekende boodschap stuur je hier nu mee de wereld in? Laaggeschoolde vrouwen met een bende koters aan uw rokken maakt u vooral geen zorgen over eventuele verkeerde eetgewoontes, de vervuiling van de grond waarin onze groenten gekweekt worden en de lucht die we inademen, want 'goh, hebt u geluk zeg, u heeft geen hoger diploma en bijgevolg minder ambities om op de arbeidsmarkt te vertoeven maar des te meer tijd en zin in meerdere kinderen en langere borstvoeding en daarom ook minder kans op borstkanker, proficiat!'

Nu weet ik ook wel dat de uitleg bedoeld was om te verklaren waarom er een verschil was in het aantal vastgestelde borstkankers in Brussel en de rest van België en dat je bijgevolg dus niet kunt afkomen met westerse voedingspatronen die op niks meer trekken en de permanente luchtvervuiling en voor hetzelfde geld heeft de dame van het preventiecentrum dit ook allemaal opgesomd maar is 'juist' dat stukje uitleg gesneuveld in de montagekamer,... maar toch... ik vind dat enige omkadering toch gepast is bij een ziekte die niet voor niks 'de ziekte van onze tijd' genoemd wordt.

Want borstkanker mag dan misschien al lang geen taboe meer zijn, er bestaan nog meer dan genoeg misverstanden over de ziekte, de oorzaken en de behandeling. En niet alleen bij de gemiddelde leek maar ook bij huisdokters en mensen 'met een hogere opleiding'. De hierboven vermelde berichtgeving doet daar volgens mij nog een schepje en een misverstandje bovenop....

 

PS: Ik wou graag 3 kinderen (wat boven het Belgische en Brusselse gemiddelde is), ik ben op mijn 26ste zwanger geworden (wat onder het Belgische en Brusselse gemiddelde ligt),  en ik heb 4,5 maand borstvoeding gegeven (wat toch al langer is dan de 3 maanden zwangschapsverlof die de vrouwen maar 'krijgen').... en toch, en toch heb ik borstkanker (gekregen).... 't zal aan mijn diploma liggen, zeker? 

14:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-07-08

Terug

Ik weet niet hoe ze het doen, de 'Hollanders', maar alles en iedereen is daar gewoon veel gezelliger dan hier....de mensen en sfeer lijkt er relaxter, de zaken en de dingetjes net dat tikkeltje 'leuker'...Het was een kort en natje uitje,... maar heb er wel van genoten....

20:56 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-07-08

Ik ben weg...

Er effe tussenuit... een paar daagjes naar de Noorderburen...

14:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-07-08

Solden!!!

Juich even met mij mee...

  • Wandelschoenen (van die echte, waarmee je trots in de Ardennen en ver daarbuiten kan rond trotteren!) aan -70%
  • Zoonlief's halve voorraad aan winterkleren aan - 50% en hier en daar zelfs een keer -70%
  • Variant op het 'bloesje van de eeuw' (3/4mouwen, witte luchtige stof en knoopjes vooraan) aan -70%
  • Een 'all-around' truitje dat bij alles en op alles past aan - 50%
  • Een yoga-broek aan - 50%
  • Kadertjes (onder het motto: een mens kan er nooit genoeg van hebben) aan - 50%

Uit onderzoek naar het koopgedrag van de Belg tijdens de soldenperiode zou blijken dat redelijk veel (hoeveel precies ben ik vergeten, maar meer dan ik zou verwacht hebben) denkt te worden 'opgelicht' door/tijdens de solden. Heb ik geen last van hoor, van dat gevoel.... ik vind de solden nog altijd een waar feest en ga graag op zoek naar koopjes waarvan ik jaren later nog altijd met trots de korting bij vermeld...

08:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-07-08

1 jaar! Een woordje van dank...

Mijn blogje bestaat 1 jaar.... en het is me wel een jaartje geweest.... een jaartje waar ik, ondanks alles, sterker en zelfzekerder ben uitgekomen. Een jaartje waarin ik mezelf meermaals ben tegengekomen. De ene keer was het een aangename ontmoeting met één van mijn kwaliteiten die ook door anderen geroemd worden, een andere keer een bikkelharde confrontatie met mijn minder kantjes die ik liever voor de buitenwereld verborgen houd. Maar het bijhouden en neertokkelen van deze bijzondere momenten op een blogje heeft me wel geholpen te staan waar ik nu sta...

Toen ik vorig jaar besloot om mijn frustraties en angsten die bij kanker komen kijken neer te pennen had ik geen idee wat ik van een blog kon of mocht verwachten. Volgens een onderzoek naar bloggedrag zouden mensen vooral aan een blog beginnen om het gevoel dat het hen geeft. Ongeacht wat dit gevoel nu juist is. Voor de ene blogger zijn de virtuele schrijfsels een (anonieme) uitlaatklep voor hersenspinsels, voor de andere is het een manier om vrienden en familie op de hoogte te houden over het verloop van een ingrijpende gebeurtenis in hun leven. Maar het schrijven van een blog vult ergens een behoefte in.

Zo ook bij mij. Kanker, to say the least, overviel me. Maar de emoties en de angsten die erbij kwamen kijken nog meer. Praten over de zwaardere onderwerpen die kanker met zich meebrengt ging moeilijk, luisterende oren vinden nog moeilijker. Schrijven in mijn gouden dagboekje met bloemetjes en tierlantijntjes ging dan weer wel maar liep vorige jaar rond deze tijd een beetje vast in een vicieuze klaagzang over mijn ellende. Daarom ben ik aan een blogje begonnen. Eigenlijk om mijn eigen te verplichten een beetje na te denken vooralleer ik iets neerpende, zeg maar... it sounds a bit vain, ik weet het, maar te weten dat mijn schrijfsels gelezen zouden worden, moedigde me aan om gevoelens en emoties een beetje dieper uit te spitten.... om een beetje langer stil te staan bij de eenzaamheid die ik voelde of de mooie momenten die ik beleefde. Om zwarte gedachten van me af te schrijven en bepaalde herinneringen opnieuw te beleven.

Door de tijd te nemen om bepaalde gevoelens en frustraties neer te schrijven ging de tijd, die eindeloze tijd tussen chemo's, sneller voorbij....ik vond troost en kracht in de steunende woorden van lotgenootjes of toevallige lezers, ... en beetje bij beetje kreeg ik het gevoel uit de emotionele isolatie, dat een ziekte zoals kanker toch wel met zich mee brengt, te geraken.

En daarom lieve anonieme lezer, sta me toe jullie oprecht te bedanken....Net zoals ik mijn wijzen in Jette eeuwige dank verschuldigd zal zijn, ben ik jullie dat ook. Zonder jullie, jullie reacties, jullie lezende ogen, jullie tijd en jullie medeleven zou ik hier nu niet staan. Het klinkt melig, I know, maar ik ervaar het wel zo. Ik ben niet het soort, om het zo maar te zeggen, dat in een cirkel gaat gaan zitten om mijn gevoelens en ervaringen te delen met anderen. Daarvoor is mijn mond te groot en mijn hartje te klein,.... maar dankzij dit blogje en jullie (because let's call a cat a cat,... als er geen lezerspubliek zou zijn, dan denk ik niet dat ik was blijven schrijven,... een blogger put toch ook wel een beetje trots en kracht uit het weten dat ie gelezen wordt en niet alleen uit het schrijven alleen) heb ik waarschijnelijk wel bevredigende hetzelfde gevoel als mensen na een 'cirkel'ontmoeting met lotgenootjes of gelijkdenkenden.

De uitputting en vermoeidheid die ik voelde op de momenten dat ik me van mijn bed naar de sofa sleepten wogen net ietsje minder door, wetende dat ik mijn gevoelens en emoties kon ventileren op dit blogje, en de medische hoogtepunten waren nog net ietsje mooier wetende dat ik ze kon delen met jullie. Dank u...du fond du coeur....

Thanks for having taken this 'hell of a ride' together with me...

 

07:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

14-07-08

(Be)Leef!

Kanker lijkt bij momenten zo ver weg,.. zeker nu ik genoeg energie heb om te genieten van een dagje shoppen met een vriendin, een fietstochtje met zoonlief, een dagje uit met de kusttram of een etentje na de cinema...Mijn lichaam sputtert soms nog wel een beetje tegen als er teveel op de agenda staat, en ondertussen weet ik dat ik het wel verschuldigd ben er gehoor aan te geven en het ietsje kalmer aan te doen, maar ik kan zo genieten van alle dingen die ik ondertussen kan doen....

Dingen die ik pre-kanker bijvoorbeeld niet zou gedaan hebben.... zoals een massage... 2 jaar geleden zou ik gezucht en gesakkerd hebben om een massage, maar zo ver gaan om er één te boeken? Ho maar, altijd vond ik wel een excuus,... te duur, te decadent, geen zin om er naar toe te rijden,.. noem maar op,.... Nu dus niet meer,.... als ik zin heb naar een massage, dan boek ik er gewoon één, en dan pas ik mijn bestedingsbudget en tijd er gewoon naar aan....

En deugd dat dat doet,... zo'n massage,...niet alleen het ontspannen fysieke gevoel dat je eraan overhoudt, maar ook het emotionele bevredigende gevoel van iets puur en alleen voor jezelf gedaan te hebben,...

Ik heb het gevoel dat het alles-verschaduwende negatieve gevoel dat kanker met zich meebrengt steeds verder naar de achtergrond verdwijnt en dat de (levens)kracht die ik door kanker (her)ontdekt heb, me tot vandaag helpt om het leven echt te (be)leven....

14:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-07-08

Post-11 juli bedenking

Waarom een post 11 juli bedenking? Omdat het eigenlijk een 11 juli bedenking moest zijn, maar omdat ik gisterenavond zo moe was om mijn '11 juli bedenkingen en impressies' neer te tokkelen. Ja, ik verschiet er soms nog van, hoe de vermoeidheid, een vermoeidheid die ik alleen maar kan vergelijken met chemo-vermoeidheid, soms nog ineens kan toeslaan. En daar ik ondertussen weet dat het geen nut heeft die vermoeidheid te vechten, ben ik gisteren vroeg gaan slapen. Vandaar dus dat het een 'post' 11 julie bedenking is.

Waarom zou een mens echter een 11 juli bedenking willen maken? Wel, ik had het ook niet gepland hoor, maar toen ik mij gisteren door Vlaamse straten en op Vlaamse wegen begaf verbaasde ik me over het grote aantal Vlaamse leeuwen die niet alleen aan vlaggenposten maar vooral aan huisgevels wapperden. Want, en u mag mij heus verbeteren als deze redenering niet klopt, naar mijn gevoel was het 'vlaamse gevoel', vooralleer deze hele politieke communautiare heisa begon, toch vooral iets dat, op een paar -gekende- uitzonderingen na, in de huiskamer werd beleefd?

Daar al die vlaggen wel iets 'feestelijks' hadden, vroeg ik me logischerwijze af of ik, vlaming zijnde, 11 juli eigenlijk ervaarde als een feestdag. Wat me dan weer bij een andere vraag bracht: Ben ik wel vlaams genoeg om het nut, doel en reden van een Vlaamse feestdag te kunnen snappen, inzienof beleven? Ik zou mezelf namelijk nooit profileren als een 'Vlaming', al was het maar omdat ik niet eens weet wat dat juist zou moeten inhouden. Ik spreek Vlaams, ja. Ik woon momenteel ook in het Vlaamse landsgedeelte, ja. Maar maakt dat van mij een Vlaming? Ik zou het niet weten.

Anderen hebben daar dan weer minder moeite mee...om van mij een Vlaming te maken. Een paar jaar terug had mijn broer iets voor waarbij een ziekenwagen aan te pas moest komen. For the record, vermeld ik er hier wel bij dat dit voorval plaats vond in Brussel. Toen de ambulanciers ter plaatse kwamen bleek dat ze geen Nederlands spraken... spijtig, maar op zich niet belangrijk daar het belangrijker was dat ze er waren en mijn broer de nodige hulp konden bieden. Toch was het eerste wat zij zeiden tegen het team dat ze ter versterking hadden opgeroepen: 'sont des Flamands.' Ik snap nog altijd niet wat dat er toe deed, vooral omdat zowel mijn broer als ik hen in het Frans te woord hadden gestaan. Maar ik word nog kwaad als ik denk aan de blik waarmee die melding beantwoord werd en de enkele seconden die daardoor verloren ging. Seconden die mijn broer op dat moment niet kon missen.

Ook voor mijn Franstalige collega's ben ik 'une Flamande' maar ze haasten er zich wel altijd bij om te zeggen, dat ik niet zoals de anderen ben. Ik word zo zelfs voorgesteld: 'Elle est Flamande, mais pas du tout comme les autres Flamands'. Ik heb hen eens gevraagd hoe de andere Vlamingen dan wel niet waren. Daar konden ze geen sluitend antwoord op geven, maar ik was in ieder geval niet zoals die Vlamingen die ze op TV te zien kregen (tju, en ik die net hoopte dat ik in Wallonië misschien zou kunnen doorgaan als,.. pak weg,..Ann Van Elsen..;)...). Hmmm, nog een geluk dat ik een genuanceerdere blik heb van Wallonië en er niet vanuit ga dat Daerden de modale Waal vertegenwoordigt, denk ik dan.

Onlangs nog, viel een gesprek naast de zandbak stil toen zoonlief en ik onze intrede maakte. Ik kon nog net horen hoe een opgemaakte vrouw met een buitenlandse accent vroeg: 'Sont des Flamands?' waarop haar gesprekspartner bevestigend knikte en met haar ogen rolde. Het ontbrak er aan dat ze haar kinderen uit de zandbak trok toen zoonlief er zijn voet in  zette....

Ik snap zo'n reacties of opmerkingen dus niet.... ik vind dat raar dat 'Belgen' zo streng voor elkaar kunnen zijn. Alhoewel bovengemelde voorvallen wel helpen om in te beelden hoe een Congolees of een Marokkaan zich soms moet voelen. Want beoordeeld worden puur op je nationaliteit is niet leuk. Niet te minst omdat je er nu eenmaal niks kan aan doen.

Maar goed, in tijden van communautaire perikelen kan je er nu eenmaal niet van onderuit dat er Walen, Vlamingen en ook nog ergens Duitsers in de Oost-kantons wonen. En dat vooral die Vlamingen en die Walen het nogal moeilijk met elkaar kunnen vinden. Dat ze elk hun eigen feestdag en territorium opeisen.  En dat de media hierop inspeelt en de problemen uitvergroot en dat ten gevolge hiervan de problemen ook groter worden...En iedereen, want hierover zijn Vlamingen en Walen het dan weer wel eens, vervolgens ook denkt dat we met een groot probleem zitten. Een probleem waar iedereen zijn mening over heeft. Wat de problemen dan weer groter maakt,... waardoor ze in de komkommertijd nog eens door de media worden uitvergroot... en zo zijn we vertrokken en kunnen we blijven verder gaan.... tot dat alle Vlaamse gevels vol hangen met Vlaamse leeuwen en er aan elke Waalse gevel een rode haan wappert... en niemand er meer aan denkt om op de Belgische feestdag de Belgische vlag buiten te hangen omdat er geen plaats meer is.....En dan?

 

 

 

15:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-07-08

The happy 'sound of music'

Hup, iedereen naar de winkel om de Flair, want deze week is ie te koop samen met de cd van Mika... en daar het er dik in zit dat we nog een tijdje met onvoorspelbare buien en windstoten opgescheept zullen zitten, kunnen we maar beter zelf voor het zonnetje en het goede humeur zorgen.... dus opzij met die stoelen in de woonkamer en 'shake that booty' ....

15:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-07-08

Gezonde levensstijl verandert je genen

Ingrijpende veranderingen in je levensstijl, zoals een evenwichtig dieet en meer beweging, bezorgen je niet alleen tot een gezonder lichaam. Ook op je genen hebben deze veranderingen invloed, dat zeggen Amerikaanse onderzoekers.

Prostaatkanker
In een kleine studie bestudeerden de onderzoekers 30 mannen met een milde vorm van prostaatkanker. Zij hadden er vrijwillig voor gekozen geen conventionele behandeling als een operatie, bestraling of hormoontherapie te volgen.

Veranderingen
De mannen ondergingen drie maanden lang belangrijke veranderingen in levensstijl, zoals het eten van fruit, groenten, volkorenproducten, peulvruchten en sojaproducten. Ze gingen ook regelmatig bewegen zoals een halfuurtje wandelen per dag en deden dagelijks aan meditatie om stress te beperken. De mannen verloren uiteraard gewicht, ze hadden een lagere bloeddruk en genoten van andere gezondheidsverbeteringen.

Genen
Maar de onderzoekers zagen ook veranderingen op een dieper niveau wanneer ze een stalen van de prostaat vergeleken van voor en na de veranderingen. Na drie maanden zagen de onderzoekers verandering van activiteit in ongeveer 500 genen. Schadelijke genen werden uitgezet en beschermende genen werden aangezet.

De activiteit van genen die ziekten voorkomen nam toe en de activiteit van genen die ziekten bevorderden, zoals degenen die het risico op borstkanker en prostaatkanker vergroten, nam af.

Iedereen baat
Dean Ornish: "Dit zijn heel boeiende resultaten. In slechts drie maanden kun je honderden genen veranderen door te veranderen van levenswijze. De studie heeft niet alleen gevolgen voor mannen met prostaatkanker, iedereen kan er baat bij hebben." (ep)

(bron: goed gevoel.be)

 

16:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-07-08

Keep in mind...

Als je iets echt wil doen, vind je altijd een weg;
als je iets niet wil doen, vind je altijd een excuus.

CONSTANCE BAKER MOTLEY (1921-2005)

15:02 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |