29-08-08

niet eerlijk...

De fases van een gezond rouwproces zijn de volgende:
1. fase van ontkenning
a. vervreemding
b. ongeloof
2. fase van slachtofferschap
a. verbijstering / paniek
b. woede (wrok, wraakzucht)
c. machteloosheid (teleurstelling)
d. depressie
3. fase van erkenning
a. verdriet
b. berusting
4. fase van herstel
a. heroriëntatie
b. nieuwe doelstelling
c. nieuw begin
5. fase van acceptatie
a. terugvinden levensvreugde
b. het gevoel te zijn gegroeid
c. dankbaarheid

Het horen en plaatsen van een confrontatie met een ziekte als kanker wordt vaak vergeleken met het doorlopen van de fases van een rouwproces. Ik (he)rken de emoties die hierboven worden toegekend aan elke fase als emoties die ik het voorbije 1,5 jaar heb gevoeld, beleefd, onderdrukt en uitgesproken.  Ik weet niet of ik alle fases doorlopen heb en of ik me aan de 'goede orde der zaken' heb gehouden, maar ik denk wel dat ik ergens in de voorbije maanden bij fase 5 ben aangekomen.... Het gevoel van dankbaarheid voor het leven, voor het overleven, voor het zijn en het bestaan......Het gevoel iets te hebben geleerd uit de voorbije 18 maand.....Het gevoel sterker te zijn, te zijn geëvolueerd als persoon,....Het gevoel terug lang(ere) termijn plannen te durven maken....

Maar zoals het met elk willekeurig pionnetje in het spel 'Levensweg' kan overkomen, werd ook ik onlangs terug naar af gestuurd.... niet naar fase 1 naar mijn gevoel, maar naar fase 2: het slachtofferschap. Ik vind mijn eigen namelijk zo zielig momenteel. Ik heb zowaar medelijden met mezelf. Ik vind het zo 'unfair', zo onverdiend... zo oneerlijk.... Niet dat het de 'eerste keer' eerlijk leek of fair aanvoelde,.... verre van,... maar  'k weet niet,... Ookal weet ik dat het er op zich niet per se iets mee te maken heeft, ik kon wel een hele reeks 'redenen' opnoemen waarom het mij 'nu juist overkwam': niet echt letten op voeding, stress, mezelf voorbij lopen, overgewicht, etc.... maar ondertussen dacht ik dat ik 'mijn lesje geleerd had'...Ik heb afstand genomen van negatieve energie, let op mijn voeding, geniet meer van het moment, probeer bewust rust-momenten in te lassen,... en toch,... toch is het terug gekomen... it's not fair...

09:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Normale reactie, volg je helemaal. Als het een steun kan zijn, dit gevoel gaat over stilaan en dan krijg je wel echt terug de energie en vechtlust.
Liefs
Sonja

Gepost door: Sonja | 29-08-08

Eerlijk Dit is idd niet eerlijk ...

Kop op dame! Blijven vechten ... in gedachten vecht ik met je mee ...

Knuf

Gepost door: GI Sanne | 29-08-08

Juist samengevat Steun elkaar waar nodig,dat is heel belangrijk.

Je kent misschien ook wel het spreekwoord:
Gedeelde vreugde ,is dubbel vreugde ,
Gedeeld verdriet is half verdriet !

XXX

Gepost door: Ma Elly | 29-08-08

Je lichaam vertrouwen wordt nu wel moeilijk.
Ik kan helemaal mee in de vergelijking komen.

Gepost door: zapnimf | 07-09-08

De commentaren zijn gesloten.