31-08-08

Nolvadex anyone?

ahum, Nolvadex wordt blijkbaar niet alleen door vrouwen gebruikt, maar ook door mannen zij het dan voor heel andere redenen... Misschien moet ik er ook aan denken om te beginnen bodybuilden,... mijn dagelijkse dosis 20 mg neem ik toch al...;)

Nolvadex als opstarter

Nolvadex is geschikt om na een kuur als opstarter gebruiken. Net als Clomid kan Nolvadex receptoren in hersenklieren blokkeren waardoor die het lichaam niet langer vertellen dat er estradiol circuleert. Een hoge estradiolspiegel is een signaal waardoor je lichaam de aanmaak van testosteron stopt. Zijn de receptoren voor estradiol geblokkeerd, dan verhoogt de hypofyse de aanmaak van de stuurhormonen LH en FSH.

Daarom, ontdekten Griekse endocrinologen bijvoorbeeld, vermindert de aanmaak van testosteron niet als je dagelijks 3 keer 40 milligram Andriol combineert met twee keer 10 milligram Nolvadex. Ook na drie maanden nam de natuurlijke aanmaak van testosteron niet af.

Daardoor, ontdekten Belgische onderzoekers, verhoogt Nolvadex de testosteronaanmaak in sporters waarbij het hormonaal evenwicht door overtraining is verstoord. Het middel herstelt de verhouding cortisol - testosteron na training, verhoogt het libido en vermindert de kans op blessures.

(Overigens kan Clomid dat ook. Amerikaanse artsen beschreven een soortgelijk geval van een overtrainde duurloper. Bij hem was 50 milligram Clomid per dag voldoende om de hormoonbalans te herstellen. De man gebruikte het middel 5 maanden achter elkaar.)

21:56 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-08-08

We shall overcome

Joan Baez  en Martin Luther King bezongen en verwezen ernaar tijdens 'the civil rights movement' in de jaren '60,.... Barrack Obama zinspeelt erop wanneer hij verwijst naar de veranderingen die hij voor Amerika ziet. De Indiërs hebben hun eigen versie van het liedje dat ze met trots te pas en te onpas zingen, en op Youtube vind je duizend en varianten met beelden van 'Katrina', de tsunami of een andere natuurramp....Om maar te zeggen dat dit simpel deuntje mensen wereldwijd inspireert en aanzet om te blijven geloven in hetgene waarin ze willen geloven...

Bij deze:

We shall overcome, we shall overcome,
We shall overcome someday;
Oh, deep in my heart, I do believe,
We shall overcome someday.

The Lord will see us through, The Lord will see us through,
The Lord will see us through someday;
Oh, deep in my heart, I do believe,
We shall overcome someday.

We're on to victory, We're on to victory,
We're on to victory someday;
Oh, deep in my heart, I do believe,
We're on to victory someday.

We'll walk hand in hand, we'll walk hand in hand,
We'll walk hand in hand someday;
Oh, deep in my heart, I do believe,
We'll walk hand in hand someday.

We are not afraid, we are not afraid,
We are not afraid today;
Oh, deep in my heart, I do believe,
We are not afraid today.

The truth shall make us free, the truth shall make us free,
The truth shall make us free someday;
Oh, deep in my heart, I do believe,
The truth shall make us free someday.

We shall live in peace, we shall live in peace,
We shall live in peace someday;
Oh, deep in my heart, I do believe,
We shall live in peace someday.

Mijn persoonlijke favoriet is de versie gezongen door Pete Seeger.

21:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-08-08

Een doorgehakte knoop...

Al sinds maandag vraag ik me af of ik al dan niet terug zou gaan werken.... want normaal gezien zou ik binnen 2 weken terug aan de slag gaan.... Het moest een grote 'comeback' worden,.... de afsluiter van een periode en het begin van de rest van mijn leven..... Victory met een grote V.... Ik keek er zoooo naar uit, naar de collegaatjes, naar het gevoel weer deel uit te maken van de maatschappij, naar de intelectuele uitdaging die bij de job hoort, naar het hopen de knappe collega van een verdiep lager in de lift tegen te komen, naar het lunchen in Brussel-centrum...

Zolang ik me mentaal en fysiek goed blijf voelen is er voor Wijze 3 geen enkele reden waarom ik mijn werk niet zou kunnen hervatten, volgens hem zou het zelfs voor een welkome afleiding kunnen zorgen.... He may have a point there, alleen vergeet ie wel een klein detail... een job uitoefenen, voor mij toch, is geen bezigheidstherapie, hé.... het is iets waar je voldoening wilt uit halen, waarbij je het beste van jezelf wil voor geven en waarvoor je 100% wilt voor gaan,.... En dat zie ik onder deze omstandigheden niet zitten,... Mij terug verdiepen in een job waarvan ik weet dat ik hem niet naar behoren zal kunnen doen omdat er tussen mijn oren een mentale tijdsbom tikt, it wouldn't be me.... Bovendien zal ik vanaf eind november toch weer een paar maanden 'out' zijn,... want worst-case scenario staat mij terug chemo te wachten, best-case scenario is bestraling...

Dus heb ik de knoop maar doorgehakt, hoe moeilijk het me ook valt,.... ik ga niet terug gaan werken,...de mensen met wie ik er al over gesproken heb, hebben er allemaal begrip voor en vinden het zelfs niet meer dan normaal dat ik niet terug begin te werken,.... maar ik heb het gevoel de handdoek in de ring te gooien....ik vind het feit dat ik niet terug ga werken een grote overwinning voor die verdomde rot-kanker.... een overwinning die ik niet gun....dus bij deze rot-ziekte.... you may have won this battle, but you haven't won the war yet... waarop deze deerne haar harnas aantrekt, haarzelf luid en hard op de (nog aanwezige) borst klopt en opnieuw ten strijde trekt tegen het grote Kwaad.... 

15:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

niet eerlijk...

De fases van een gezond rouwproces zijn de volgende:
1. fase van ontkenning
a. vervreemding
b. ongeloof
2. fase van slachtofferschap
a. verbijstering / paniek
b. woede (wrok, wraakzucht)
c. machteloosheid (teleurstelling)
d. depressie
3. fase van erkenning
a. verdriet
b. berusting
4. fase van herstel
a. heroriëntatie
b. nieuwe doelstelling
c. nieuw begin
5. fase van acceptatie
a. terugvinden levensvreugde
b. het gevoel te zijn gegroeid
c. dankbaarheid

Het horen en plaatsen van een confrontatie met een ziekte als kanker wordt vaak vergeleken met het doorlopen van de fases van een rouwproces. Ik (he)rken de emoties die hierboven worden toegekend aan elke fase als emoties die ik het voorbije 1,5 jaar heb gevoeld, beleefd, onderdrukt en uitgesproken.  Ik weet niet of ik alle fases doorlopen heb en of ik me aan de 'goede orde der zaken' heb gehouden, maar ik denk wel dat ik ergens in de voorbije maanden bij fase 5 ben aangekomen.... Het gevoel van dankbaarheid voor het leven, voor het overleven, voor het zijn en het bestaan......Het gevoel iets te hebben geleerd uit de voorbije 18 maand.....Het gevoel sterker te zijn, te zijn geëvolueerd als persoon,....Het gevoel terug lang(ere) termijn plannen te durven maken....

Maar zoals het met elk willekeurig pionnetje in het spel 'Levensweg' kan overkomen, werd ook ik onlangs terug naar af gestuurd.... niet naar fase 1 naar mijn gevoel, maar naar fase 2: het slachtofferschap. Ik vind mijn eigen namelijk zo zielig momenteel. Ik heb zowaar medelijden met mezelf. Ik vind het zo 'unfair', zo onverdiend... zo oneerlijk.... Niet dat het de 'eerste keer' eerlijk leek of fair aanvoelde,.... verre van,... maar  'k weet niet,... Ookal weet ik dat het er op zich niet per se iets mee te maken heeft, ik kon wel een hele reeks 'redenen' opnoemen waarom het mij 'nu juist overkwam': niet echt letten op voeding, stress, mezelf voorbij lopen, overgewicht, etc.... maar ondertussen dacht ik dat ik 'mijn lesje geleerd had'...Ik heb afstand genomen van negatieve energie, let op mijn voeding, geniet meer van het moment, probeer bewust rust-momenten in te lassen,... en toch,... toch is het terug gekomen... it's not fair...

09:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-08-08

Niets...

Geen angst, geen pijn, geen machteloosheid, geen levenslust, geen ongeloof, geen hoop,... ik voel niks,...

20:53 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-08-08

appelen en peren, maar toch...

Onlangs hoorde ik Jan Verheyen op de radio vertellen over zijn 'vakantie/terreur theorie'. Een paar jaar terug had hij een hotel geboekt dat een paar dagen voor de aanvang van zijn vakantie het doelwit was geworden van een terroristische aanslag. De schade was echter miniem en terwijl het merendeel van de hotelgasten hun vakantie annuleerde, besloot hij toch te gaan. Volgens hem was het een fantastische vakantie, met een hotel dat maar voor 30% bezet en personeel dat nog vriendelijker was dan anders. Terwijl iedereen hem voor zot verklaarde om te willen logeren in een hotel dat kort voordien nog 'gebombareerd' werd, redeneerde hij dat -statistisch gezien- dat hotel juist de veiligste plaats op de wereld was, want, ook weer statistisch gezien, slaan terroristen geen 2 keer op dezelfde plek toe.

Vraag me niet waarom maar ik moest aan Verheyen's 'terreur redenering' denken op de weg terug van het ziekenhuis.... maar 'kanker-terreur' volgt duidelijk niet dezelfde logica,... 'cause it does strike twice in the same location... En dan nog wel net op het moment dat ik me terug een beetje veilig begon te voelen in mijn lichaam. Toen de diagnose eerst gesteld werd in april 2007 voelde ik me zo verraden door mijn eigen lichaam. Te meer omdat ik me op zich niet slecht of ziek voelde, en de kanker dus aan het woekeren was in een lichaam dat niet echt noodsignalen uitstuurde. Sindsdien vind ik het heel moeilijk om mijn lichaam te vertrouwen....elk pijntje wordt tot in het onnozele geanalyseerd, en zelfs het ontbreken van pijntjes wordt in de gaten gehouden.... het is slopend en maakt me gek.

De laatste weken, naar aanleiding van dat kliertje onder mijn kaakbeen (dat trouwens paniek voor niks was), heb ik heel hard geprobeerd om me niet te laten leiden door angst en onzekerheid maar me te concentreren op het positieve. De ene dag lukte dat beter dan de andere, maar ik had wel het gevoel dat het de goeie kant uit ging met mijn gevoel controle te hebben over mijn 'kanker dwanggedachten'...

Maar blijkbaar wordt de gemoedsrust me (nog) niet gegund.... but what doesn't kill can only make me stronger...(ookal zeg ik dit momenteel nog wel met een sarcastische ondertoon)

 

 

15:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-08-08

Back to square one

Er is goed nieuws en slecht nieuws.... Het goede nieuws is dat mijn PC-problemen van de baan zijn. Ik had gehoopt op een knappe coke-light-man van telenet, but no such luck, maar de man kende duidelijk wel zijn beroep want hiperdehiphoi, ik kan terug op internet...

Tot zover het goede nieuws. As for the bad news.... there is no right way to bring this, dus zeg ik het maar gewoon.... de resultaten waren niet wat we voor of op gehoopt hadden. Er zijn terug uitzaaiingen in mijn lever... shit, fuck, damn....'k weet het,...

Bij alle vorige onderzoeksresultaten was ik altijd voorbereid op eventueel slecht nieuws, maar deze keer geloofde ik er zo in,... in die mooie kanker-vrije toekomst die op mij lag te wachten. Ja, ik was zenuwachtig voor de uitslag, maar omdat het al zo vaak 'goed nieuws' was geweest, zag ik deze onderzoeksresultaten meer als een laatste obligate stop voor ik terug zou beginnen werken, en deze fase van mijn leven achter me zou laten.... Niet dus,...of nu toch nog niet in ieder geval.

Wijze 3 had zijn zin nog niet afgemaakt of het leek wel of ik terug in de tijd ging,...Na 16 maanden van pijn, angst, machteloosheid en onzekerheid was ik terug op 'square one' beland.... Ik zag wijze 3 z'n mond bewegen, hoorde flarden van zinnen met woorden als 'andere hormonale behandeling', 'afwachten tot november voor een evaluatie', 'eventueel bestraling', 'chemo indien we meer duidelijkheid hebben over de aard van de kankercellen'...maar kon maar aan één ding denken,... zoonlief, zoonlief, zoonlief... net zoals in april 2007.

Waarom? Waarom? Waarom? Ik weet dat ik er geen antwoord op ga krijgen... maar toch, kan iemand me zeggen waarom?

23:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-08-08

No change...

Nog steeds PC-problemen en nog steeds aan het wachten op het de onderzoeksresultaten....

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-08-08

'Sisters'

Echt kennen, kunnen we niet zeggen dat we doen.... we delen een zelfde werkgever, we delen een zelfde verdieping bij die werkgever en ook een zelfde voorliefde voor een welbepaald koekje dat te vinden is naast het koffiemachine van het gedeelde verdiep bij die gedeelde werkgever, .... maar verder kennen we elkaar niet echt. Een tijdje terug vonden we elkaar op Facebook... ze had op de verdieping die we samen delen, horen vertellen over mijn 'strijd' en mailde me om de ups and downs in haar 'strijd' te delen... we mailden een beetje over en't weer met de belofte dat eenmaal ik terug zou beginnen werken we zeker eens samen zouden gaan lunchen...

Het toeval bracht ons gisteren samen in een zelfde straat.... we vielen elkaar in de amen als oude hartsvriendinnen... En omdat we beiden -blijkbaar- een geschiedenis van internationale scholen hebben, werden we al vlug heel luidruchtig en opzichtig zoals alleen Amerikanen dat kunnen... onze 15 minuten-durende babbel was een ware energie-boost.... Ik kan het moeilijk omschrijven de magie van het contact met 'lotgenoten' of 'sisters' (zoals we blijkbaar in het engels heten)... het is diep (na welgeteld 25 seconden hadden we het al over het afwezige libido) en intens (er wordt nogal wat afgeknuffeld, gecomplimenteerd en dubbelzinnigheid uitgekraamd)...en is vooral niet gebonden aan de gangbare vriendschaps-etiquettes... leeftijd, professionele rangen en verschillende sociale kringen kunnen geen afbraak doen aan de band die 'kanker' en dan vooral de 'strijd tegen kanker' smeed....

'Hej', riep ze me achterna,' don't forget...you are part of a whole new crowd now... a crowd that really kicks ass!'....waarop ze triomfantelijk een 'rock 'n roll' teken maakte alvorens weer in de massa op te gaan... Ik heb er niet veel... 'sisters'... en de paar die ik heb zie ik niet eens regelmatig,... maar ze hebben wel een heel speciale plaats in mijn leven.... en als we elkaar horen of lezen voel ik meteen die onbeschrijfbare magie... die verbondenheid met het leven en voor het leven.... die 'je-ne-sais-pas -qoui' die lotgenootjes over de hele wereld zo bijzonder maakt....

 

11:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10-08-08

Wat gebeurt er met je identiteit als je uiterlijk verandert?

Goeie vraag.... of althans een vraag die toch (effe) tot nadenken stemt... Want het is zever te beweren dat het uiterlijke geen invloed of effect heeft op het innerlijke (en viceversa natuurlijk ook). Wauters en consoorten mogen dan wel hits scoren door op alle podia en door menig micro te verkondigen 'dat het vanbinnen' zit, maar dat neemt niet weg dat we ons door een kilo of 5 meer een pak onzekerder voelen en dat een 'bad hair day' al voldoende reden is om je humeur te doen kelderen. Dus hoe fout het volgens sommige 'boekskes' en personal coaches ook klinkt, het uiterlijk heeft weldegelijk een invloed op het hoe je je voelt en hoe je je gedraagt...

De vraag in kwestie werd gesteld in een artikel waarin werd gepleit voor een betere en aangepaste psychologische begeleiding bij en voor mensen die plastische chirurgie hadden ondergaan. Want ookal is het 'laten sleutelen aan borsten, lippen, buik en het ooglid' een vrijwillige keuze, menig patiënt lijkt niet voorbereid te zijn op het psychologische effect van hun nieuwe boezem, gezicht of taille.

Mijn uiterlijk is het voorbije jaar drastisch veranderd. De 20 kg die ik tijdens de chemo verloor zijn er nog altijd niet terug bij (ook niet door de hormomenbehandeling die ik nu toch al een tijdje volg). En daar ben ik heus niet rouwig om, hoor, maar het was wel effe wennen aan dit slankere model. Na de eerste opwinding van alsnog in een 40 (en is sommige gevallen zelfs een 38) te kunnen volgt er steenvast de bedenking 'ben ik dit wel?' waarop ik me soms minutenlang aanstaar in de spiegel van het pashokje. Want ook mijn haar draag ik nog steeds kort, omdat ik het leuk vind en het wel past bij mijn scherpere kaaklijn. Maar zonder chemo zou ik er nooit opgekomen zijn om het ooit zo kort te dragen. De conclusie van de analyse van mijn spiegelbeeld is meestal 'Ja, dit ben ik nu'....20kg minder en met een kort kopje,.... maar ook 'dieper' is er het één en ander verandert,...veranderingen die no

14:31 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-08

PC perikelen

De laptop heeft last van de wisselende temperaturen denk ik, want hij wil niet meer mee,... 't kan hier dus effe kalm zijn...

10:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-08-08

mental screening

Hup, hier gaan we weer... voorafgaand aan de controle-onderzoeken screen ik mijn eigen lichaam op pijntjes, bobbeltjes, bultjes en andere mogelijke rariteiten... Die steek in mijn rechterzij, hoe zou ik die best omschrijven? Stekend? Vaag aanwezig? Enkel als ik bepaalde bewegingen doe, of ook als ik bepaalde bewegingen niet doe?... Dat tintelend gevoel ter hoogte van mijn linkerribben... Enkel als ik zit? Word het erger als ik lig.....En de laatste nieuwe, een knobbeltje links onder mijn kaakbeen... volgens de huisarts een gezwollen speekselkliertje dat er waarschijnelijk al mijn hele leven zit, maar dat ik nu pas opmerk omdat ik zo zorgvuldig (of dwangmatig?) mijn lichaam afspeur, volgens mij een potentieel kwaad dat daar helemaal niet moet zitten,... ik voel het bij manier van spreken groeien, en als ik niet oplet ben ik zelfs in staat mijn eigen te overtuigen dat het me belet naar behoren te eten.... *diepe zucht* ...VER-MOEIEND!!

Niet aan denken, zegt de huisarts... Als je eraan denkt word het alleen maar erger, zegt een vriendin, ..... De PET-scan zal wel uitwijzen wat het is, maar maak je vooral niet teveel zorgen, zegt Wijze 1,... argh, ben je daar weer? zeg ik tegen mezelf....

En het is nog 10 dagen wachten vooralleer de controle-onderzoeken beginnen... en nog 14 dagen vooralleer ik (ten vroegste) kan bellen voor de resultaten... Het zullen nog lange dagen... en nog langere nachten worden, denk ik....

13:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-08-08

Een waarheid als een koe...

Het denken kan van de hel een hemel
en van de hemel een hel maken.

JOHN MILTON (1608-1674)

13:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |