08-09-08

Van het hart...

Er moet me iets van het hart... al een tijdje eigenlijk, en net zoals ik niet weet waarom ik er nog niks eerder over geschreven heb, weet ik niet waarom ik er nu wel iets over schrijf..... maar de hubbie en ik zijn niet meer samen...al een tijdje niet meer.....

Veel wil ik er uit respect voor de hubbie, mezelf en vooral zoonlief niet over kwijt... scheiden is lijden.... en dat voor alle partijen die erbij betrokken worden of zijn.

Is het omwille van de kanker dat we uit elkaar zijn? Nee

We zijn uit elkaar gegaan omdat we niet meer bij elkaar passen. We maken elkaar niet meer gelukkig.... Zo simpel is het. Ergens zijn we elkaar kwijt geraakt, lang voor de kanker al.... dus ook zonder 'kanker' waren we uit elkaar gegaan, daar ben ik zeker van, alleen had het dan misschien nog een paar jaar langer en een tweede kind geduurd vooralleer één van ons beiden de stap had gezet.... Het zou misschien gemakkelijker te snappen en aanvaarden zijn wat en waar het fout is gegaan tussen ons moest er 'een ander in het spel zijn' maar dat is (voor zover ik weet) niet het geval.... de vonk, de liefde, het vertrouwen en het respect die aan de basis moeten liggen van een goede en solide relatie waren bij ons gewoon zoek... en blijven aanmodderen om aan te modderen is op lange termijn niet houdbaar, denk ik, en niet eerlijk ten opzichte van zoonlief die het verdient om gelukkige ouders te hebben.

We wisten al een tijdje dat het niet goed meer zat tusse ons..... Op de momenten dat hij tijd in ons wou investeren stond ik er niet voor open en wanneer ik voorstellen deed om aan ons koppel te werken had hij er geen oren naar.... we hebben dan beiden maar onze kop in het zand gestoken en gehoopt dat het zou overwaaien en dat het iets was waar we 'door moesten'.... ik heb zelfs heel effe gedacht dat de kanker ons dichter bij elkaar zou brengen.... Maar het heeft niet mogen zijn.

Ookal zijn we het erover eens dat we elkaar niet meer gelukkig maken,... dat is misschien het enigste waar we het naar het einde van onze relatie toe nog over eens waren,... het maakt het er niet gemakkelijker op... De zaken lopen momenteel nog steeds uiterst moeizaam tussen ons.... Maar naar het schijnt heeft ook dit tijd nodig,... tijd om eraan te wennen, tijd om het te aanvaarden, ... tijd om een nieuwe 'relatie' als ex-partners en ouders van zoonlief op te bouwen.... tijd die geen haast lijkt te hebben maar wel raad zal brengen...

Is het omwille van de kanker dat we uit elkaar zijn? Ja

Na de chemo en de operatie had ik het gevoel dat het leven me een tweede kans gaf,... en in een relatie blijven waarin ik me niet gelukkig voelde en de ander niet gelukkig maakte was eigenlijk aangeven dat ik niks had geleerd van mijn 'kanker lesje'...over gelukkig zijn, over carpe diem, over genieten en over ten volle leven...Ik kon het tegenover mezelf, het leven en zoonlief  dan ook niet langer verantwoorden om te blijven aanmodderen in een relatie waarin ik niet meer geloofde...

'Kanker' heeft me, the hard way welliswaar, doen inzien dat het leven te kort is om altijd compromissen waar niemand gelukkig van werd te moeten sluiten, om het gevoel te hebben jezelf niet te kunnen zijn in een relatie, en met iemand samen te leven die niet langer het beste maar het ergste in je naar boven brengt. 'Kanker' heeft me doen inzien dat niks oneindig is.... de mens niet, een relatie niet en liefde niet... aan alles komt een einde,.... dat is een vaststelling eerder dan een pessimistische bedenking...

Ik had mijn eigen diep en serieus teleurgesteld indien ik 'nu' niet voor mijn eigen had gekozen en verder was blijven aanmodderen... We verdienen alle twee beter dan elkaar en zoonlief verdient gelukkige ouders.... Uit liefde, en tegen beter weten in, voor zoonlief hebben we geprobeerd samen te blijven en onze problemen en verschillen te negeren,... maar ik wil niet de ouder zijn die haar kind leert dat het ok of normaal is je eigenlijk geluk en eigenwaarde opzij te zetten voor een middelmatige staat van zijn... En daar zit kanker ook voor iets tussen,... dat ik nu ietsje meer opkom voor mezelf en mijn eigen geluk...

Kanker het doet wat met je,... en met je leven,... en met je relatie...

22:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Effe vind ik niet de juiste woorden...daarom gewoon een knuffel

Wenneke

Gepost door: Wen | 08-09-08

Hallo ik wil je even veel sterkte wensen om ook naast je ziekte met het gegeven van de scheiding te moeten omgaan. Ik hoop dat je voldoende omringd bent want ziek en behandelingen ondergaan zijn zonder partner is ook heel moeilijk. Maar ja, ik ben iets ouder dan jou en denk over sommige dingen een beetje anders. Dikke knuffel.

Gepost door: christine | 09-09-08

... Wat een emotionele sneltrein waar jij op moet zitten. Het zal moeilijk zijn om voor jou en je zoon en tussen die verdomde kanker door, een evenwicht te vinden, maar vergeet niet dat je inderdaad dat evenwicht waard bent. Je moet er inderdaad voor vechten. Maar je hart moet je vertrouwen.

PS: Bedankt voor je reactie op mijn blog ... je verwoordt het heel raak. Dat "afpakken" voel ik ook. Bedankt voor het hart onder de riem!

Gepost door: flupque | 09-09-08

Beslissingen nemen, vergt moed.
Maar dat je een moedige madame was, dat had ik al gemerkt.

Gepost door: els | 09-09-08

hé straffe meid! ik vind het heel knap van je dat je je hart probeert te volgen, en dat dat niet altijd simpel is weet ik zelf maar al te goed!
alleen zijn in dit kl***ziekteproces is niet altijd makkelijk, maar anderzijds kan je je soms ook nog eenzamer voelen in een relatie die niet lekker loopt hé!
blijf maar lekker trouw aan jezelf, dat is het sterktste wapen dat we hebben tegen dat verdomde monster...
ik wens je veel sterkte
tricky

Gepost door: tricky | 09-09-08

Ik kwam toevallig op je blog terecht en wil je héél veel sterkte toewensen. Het moet een enorm moeilijke periode voor jou zijn momenteel. Daarom krijg je alvast van ons een heel dikke knuffel.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 11-09-08

Hallo Soms komt alles samen,maar jij zelf voelt
het beste wat je moet doen.
Hopelijk volg je je hart.
Groetjes.

Gepost door: Ma Elly | 11-09-08

Straf! Terwijl ik zeven stukjes bijlas (van boven naar onder) bedacht ik : Tiens, ze schrijft eigenlijk nooit hoe haar man en zoon ermee omgaan. En dan lees je dit.
Hoewel je het niet voorstelt als 'o doem', komt het er toch maar weeral bij. Het is al niet makkelijk om een scheiding te verwerken als je voor de rest niks in je emotionele weg hebt zitten. Sterke vrouw toch hoor, jij.

Gepost door: zapnimf | 23-09-08

De commentaren zijn gesloten.