12-09-08

Alles went

De amateur-psycholoog heeft de voorbije dagen en weken overuren geklopt, maar we zijn eruit, denk ik.... Ik denk dat ik snap waarom het 'deze keer' zo anders is dan de 'vorige keer'..... Waarom het nieuws van de uitzaaiingen deze keer niet dezelfde emotionele chaos met zich meebracht als toen ik de diagnose borstkanker met uitzaaiingen de eerste keer hoorde. Want toen veranderde alles... nu verandert er niks,.... en dat is het grote verschil... de eerste keer stond de wereld stil en ging ik een onbekende toekomst tegemoet..... nu draait de wereld gewoon door en weet in grote mate welke fysieke en mentale uitdagingen er mij te wachten staan....

In april 2007 bracht de diagnose abrupt een einde aan mijn onbezorgde bestaan als mens van de huidige maatschappij... Van de ene dag op de andere was ik geen 28-jarige moeder met bloeiende carrière meer, maar een jonge patiente gevangen in een ziek lichaam, .....de onafhankelijkheid en zelfstandigheid die mensen van mijn leeftijd sieren verdween op het moment dat mijn lichaam een eerste keer onder de scanner ging.... Onwetend wat er me allemaal te wachten stond kon ik niet anders dan me over te geven aan de soms onlogische logica van de medische wereld. Terwijl mijn lichaam van onderzoek naar operatietafel werd gereden, ploeterde ik rond in een poel van angst, onmacht en eenzaamheid..... Op minder dan een week kwamen meer emoties op me af dan de gemiddelde mens in een leven te verwerken krijgt....afscheid moeten nemen van het overheersende gevoel van onsterfelijkheid van een 28-jarige, de angst een kind op de wereld te hebben gezet en hem nu misschien te moeten achterlaten, de zekerheid van de dagdaagelijkse routine die wegvalt en de confrontatie aangaan met zwartgalige stemmetjes in je hoofd.....

De tweede keer is anders,... altijd en ongeacht de context van tel, denk ik.... je weet ondertussen wat te verwachten... De enige shock die ik deze keer moest verwerken was dat ik niet verwacht had een 'tweede keer' te moeten verwachten.... Naïef misschien, ik weet het, maar ik wou zo graag geloven in het medische mirakel... Ik wou zo graag dat ik het achter mij kon laten,... niet om het te vergeten, maar om te leven met de lessen die ik eruit had geleerd.... In tegenstelling tot de eerste keer stopt mijn leven nu niet abrupt, maar deint het gewoon verder.... geen nieuwe angsten, geen nieuwe onmacht, geen nieuwe eenzaamheid,... Been there, done that, zeg maar....de routines die ik me ondertussen eigen heb gemaakt worden niet onderbroken,... alles blijft bij hetzelfde,... (ik voel me niet ziek of slecht, verre van zelfs).... En dat aanvaarden is ook wel effe slikken, vooral omdat ik er zo naar uitgekeken had om dit alles op een symbolische manier achter mij te laten door terug aan het werk te gaan, maar het brengt niet dezelfde emotionele chaos met zich mee als de eerste diagnose.... alles went blijkbaar... ook 'dit'... ookal vind ik nog altijd niet eerlijk....dat gevoel blijft wel.... 

09:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad ... alles went Toch hoop ik dat het voor jou allemaal vlotter verloopt en dat je snel van het kwaad af bent.

Wat jij hier beschrijft, is dat niet waar we allemaal bang voor zijn!

Zo'n sterke madam ... je komt er wel ...

Knufs

Gepost door: GI Sanne | 12-09-08

... ... Ik vind dat je het toch allemaal héél krachtig opneemt. Ik hoop dat je in de maanden naar de behandeling toe, dat je deze kracht verder kan uitbouwen.
Groetjes,

Gepost door: flupque | 12-09-08

Stil word ik ervan en ook koude rillingen.
Woorden schieten me momenteel niet te binnen.
Bewondering voor hoe je het opneemt.
'k wens je heel veel sterkte
groetjes

Gepost door: katy | 12-09-08

De commentaren zijn gesloten.