30-09-08

geniepig

Toen ik een collega vertelde dat ik niet terug kwam werken, reageerde ze volledig onthust en viste ze één of ander verhaal van de zus van haar vorige poetshulp die ook te horen had gekregen dat ze kanker had maar zich niet goed voelde bij de manier waarop haar oncoloog het nieuws bracht en de vooropgestelde behandeling en dus besloot een 'second opinion' te halen bij een andere oncoloog.... die oncoloog heeft haar opnieuw binnenste buiten gekeerd, meerdere keren zelfs, en kwam tot de bizare conclusie dat de eerste oncoloog verkeerd was geweest en dat er op de plaats waar er een kwaadaardig gewezel zat, helemaal niks meer zat... Moraal van dit verhaal is, volgens haar, dat oncologen er soms ook wel eens naast zitten,.... nu vind ik dit geen gerustgevend gedachte, dat mijn wijzen er naast zouden kunnen/durven zitten,... maar wat ze bedoelde zo verduidelijkte ze, is dat als ik me zo goed voel het toch niet mogelijk is dat er weer een kwaad in mij woekert.... You would think so, no? ..... Maar ik heb ondertussen al aan de lijven ondervonden dat kanker die redeneringslogica niet volgt,... maar soit... ik weet dat ze me wou opbeuren en me wou doen geloven dat ze er misschien naast zaten...

Gisteren moest ik aan bovenstaande 'wonderlijke verdwijning van het kwade gezwel' denken....want ik voel mij zooo goed,....zo goed dat het te goed lijkt om waar te zijn..... Ik kan bijna niet geloven dat het terug is eigenlijk,..... niet dat ik denk dat mijn wijzen er naast zitten, zoals mijn collega sugereerde, maar toch,.... ik snap het niet... dat mijn lichaam zo geniepig kan zijn en mij het gevoel kan geven dat alles ok is terwijl het dat eigenlijk niet is.... de ene keer geloof ik dat het het inderdaad kan en de andere keer geloof ik het voor geen haar.... donkere en vrolijke gedachten wisselen elkaar bij momenten constant af.... vermoeiend vind ik die  wispelturige hersenkronkels die door mijn hoofd spoken..... de ene second zit ik wilde toekomstplannen te maken en de volgende vraag ik me af hoeveel tijd ik hier nog heb,.....het ene moment zie ik mijn eigen trots naast zoonlief staan op zijn trouwdag en het andere vraag ik me af of ik zijn volgende verjaardag haal.....De ene keer zeg ik: 'ik heb kanker'.... de andere keer: 'ik heb kanker gehad'..... Ik geloof erin, in het leven, in 'genezen', in een leven met of zelfs een leven zonder,... ik geloof niet dat er mij chemo te wachten te staat, ik geloof niet dat het allemaal opnieuw gaat beginnen... maar soms op een onbewaakt moment is er een klein stemmetje ergens in de verte dat zegt: 'who are you kidding?'....

11:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

29-09-08

Als hij het zegt....

Een wijs man (en vrouw!) treurt niet om het kwaad dat hem kwelt maar gebruikt het heden om ander kwaad te voorkomen

(W. Shakespear)

09:03 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-09-08

Is cancer the 'new black'?

Eerst had je Anastacia en Melissa Etheridge, dan Kylie Minogue en onlangs nog Christina Applegate…. Op zich is het geen verbazend gegeven dat ook de groten der aarde en van het grote witte doek niet gespaard blijven door het kankerspook.... Als je weet dat borstkanker alleen al  1 op de 9 vrouwen treft, dan zou het wel heel uitzonderlijk zijn, moesten de bewonders van Tinseltown  gespaard blijven door de ‘ziekte van onze tijd’..... Na de ‘A-list’ sterren van de rode loper, de ‘B-list’ sterren van de vele reality-show,  zien  we nu dus de opkomst van de ‘C(ancer)-list’ beroemdheden...  

Het idee op zich is te wansmakelijk voor woorden,  maar toch maak ik me soms bedenkingen over de Hollywoodiaanse ‘kanker-ontboezemingen’.... Soms lijkt het me net iets te veel op een lepe en afschuwelijke marketing-strategie om een talende carrière een boost te geven en (terug) in de kijker te lopen..... heel fout van mij om dit zelfs te durven denken, I know... maar hear me out..... Iedereen in Hollywood en zelfs ver daar buiten weet dat ‘verkeerde publiciteit’ nog altijd beter is dan geen publiciteit.... Sterren, managers en paparazzi bespelen en misleiden elkaar zodanig en zo vaak dat niemand zich zelfs nog maar de waarheid herinnert bij de tijd dat het in de ‘boekskes’ verschijnt.... En wat de ene week nog ’uit goede bron’ bevestigd wordt, wordt de daaropvolgende week, door de ster zelf of een niet nadergenoemde vertrouwenspersoon,   al dan niet in hetzelfde of ander boekske weer ontkent. De nieuwswaarde van vorige week verdwijnt op de dag dat de nieuwe boekskes in de winkel liggen....

Ik zeg niet dat de sterren liegen over  het feit of ze al dan niet kanker hebben,... of dat ze kanker beweren te hebben terwijl er eigenlijk geen tumortje aan de lucht is,.... God, no...... maar je kan het me niet kwalijk nemen dat ik me toch enkele bedenkingen maak wanneer  bepaalde ‘ C-list’ Hollywoodsterren blijkbaar een paar maand na de diagnose reeds ‘genezen’ zijn en terug vrolijk over de rode loper huppelen of naar de filmset van hun nieuwe filmproject hollen alsof er niets gebeurd en niets verandert is... Niet dat het hen niet gegund is, ....

‘What’s her problem?’ denkt u misschien (terecht)..... Kanker is me gewoon ‘ te hip’ momenteel... Ik denk dat ik het  moeilijk heb met de manier waarop de media kanker ‘bespreekbaar’ maakt voor het grote publiek... kanker lijkt zo ‘ingeburgerd’  te zijn dat de media de diagnose al in fluo op de cover brengen lang voor de oncologen er zelf uit zijn.... En zo wordt elk gezwel en poliepje een kwaadaardige tumor tegen wil en dank....  Begrijp mij niet verkeerd, kanker verdient media-aandacht al is het maar omdat  de ziekte steeds meer mensen treft en dat het dus nodig is om voldoende fondsen vrij te maken voor medisch onderzoek ..... maar naar mijn gevoel maakt de populaire media zich momenteel ook schuldig aan de banalisering van de impact van een ziekte zoals kanker....

 Nederlands onderzoek heeft onlangs aangetoond dat 25% van de vrouwen die een operatie wegens borstkanker hebben ondergaan, zich 5 jaar na de operatie nog steeds als een ‘ziekte patient’ zien. Door de vele succesverhalen in de media van ‘C-list’ beroemdheden die gevochten hebben tegen de ziekte, wordt het psychologische en emotionele aspect van de ziekte heel vaak onderschat door de omgeving van de kankerpatient. Hetzelfde onderzoek heeft aangetoond dat het merendeel van de kankerpatienten na het stopzetting van de behandeling in een zwart gat valt. En  dat (ex-) kankerpatienten soms nog jaren met gevoelens van angst, onzekerheid en onmacht worstelen zonder dat hun omgeving daarvan op de hoogte is of dat ze met deze gevoelens ergens terecht kunnen.

Een ‘C-list’ beroemdheid op de rode loper of op wereldtoernee is natuurlijk een ware ‘boost’ voor een lotgenootje want het laat ons toe te dromen en te hopen van datgene dat we allemaal zo graag willen, ..... namelijk een leven na kanker..... maar de eenzijdig  en ‘glossy’ berichtgeving rond de ziekte  en de succesvolle behandeling van een ‘C-list’ ster  maakt van kanker bijna een trend en geen levensbedreigende ziekte met verstrekkende emotionele en psychologische gevolgen....

 Dit alles gezegdzijnde, spoed ik mij nu naar de krantenwinkel om  de Pink Ribbon te kopen, ... niet voor alle lokale en internationale ‘C-list’ beroemheden die er mogelijk instaan,... maar voor het interview met ‘ons eigenste’ Elly......;)

09:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-09-08

Oude liefde roest niet...

Bruxelles.... ik blijf die stad houden,... niet een beetje en beheerst, maar heel veel en volledig onbeheerst.... de mensen, de straten, de gebouwen, de winkels,.... gewoon alles...

24h in Brussel in het gezelschap van een paar heel leuke en lieve vriendinnetjes geeft me zo'n adrenaline-kick en zo'n 'joie de vivre' boost.... Misschien omdat het de stad is waar ik met val en opstaan mijn weg heb gezocht naar het 'rijk der volwassenen'... misschien omdat ik er zoveel mooie herinneringen heb (gemaakt).... misschien omdat het een stad is die nooit verveelt en elke keer weer weet te verassen en me doet verlangen naar meer... Ik weet het niet, maar ik hou van Brussel, in goede en slechte dagen....

En ja, onze 'liefdesrelatie' heeft ook de fameuze 'seven year itch' gekend, meegemaakt en gelukkig overleefd.... Na 7 jaar had ik het gevoel alles er wel gezien en gedaan te hebben en ben ik, hunkerend naar een vaste betaalbare stek, naar de rand verhuisd,...de 'omstandigheden' hebben me ondertussen nog een flink aantal kilometers verder doen neerstrijken,.... maar na Brussel een paar jaar een stiefmoederlijk behandeld te hebben is de liefde ondertussen weer op- en aangewakkerd....

Bruxelles, encore une fois,.... Je t'adore.....

16:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-09-08

Snot

snotterdesnot, snot, snot...... het is weer zo ver....verstopte oren, een hoofd dat zwaar bonst en snotterende neus.....

13:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-09-08

een lachende clown

Deze morgen vond ik een kaartje terug van een collega die sinds maart dit jaar in behandeling is voor pancreas-kanker. Het kaartje was een 'get well soon' kaartje beladen met lachende en springende clowntjes die waarschijnelijk een opbeurende effect moeten teweeg brengen... Het is een kaartje dat bij haar past....Een harde en ambitieuse juriste die een sabbatjaar had genomen om een jaar rond te trekken met een circusgezelschap...het doet u fronsen? Mij ook toen ik het vernam, maar blijkbaar had ze na en naast de vele overuren die ze klopte toch nog ergens de tijd gevonden om aan de circus school in Brussel te beginnen en de smaak van het jongeleren en kunstjes aan de trapeze doen serieus te pakken gekregen...

Na het zien van het kaartje besloot ik haar nog eens te bellen,... de laatste keer dat we elkaar zagen was een paar weken terug in het ziekenhuis. Sinds de diagnose heeft ze meer dagen en nachten in het ziekenhuis doorgebracht dan bij haar thuis... ik had haar niet meer gezien sinds ze de wijde wereld was ingetrokken om op rollende ballen en strakke touwen de wereld te vermaken.... andere collega's hadden me gewaarschuwd dat de kanker haar fysiek niet gespaard had, zoals ze het zo mooi en poetisch uitdrukten... niettemin verschoot ik toen ik haar kamer binnen stapte.... vel over been, ingevallen wangen en ogen die te groot leken voor haar hoofd.... maar ze was nog altijd even gevat en vrolijk zoals ik haar kende. We hebben een leuke en lange babbel gehad over het leven, over kanker, over de dood en over 'sex and the city'....

Toen ik haar deze morgen belde klonk ze heel zwak en verward,... ze hadden haar naar de palliatieve afdeling verhuisd....lang kon ze niet praten, want de dokters kwamen haar halen... de chemokuur waar ze een paar weken terug nog hopend naar had uitgekeken krijgt ze niet meer, enkel nog pijnstillers...  maar, zei ze bijna onhoorbaar: 'ik heb nu eindelijk een bed met een zachte matras'... en het is haar van harte gegund dat bed met die zachte matras...

14:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-09-08

effe geen zin in kanker...

Elke avond neem ik trouw, braaf en gedwee mijn Nolvadex pilletje....Een beetje zoals toen ik nog 'de pil' nam,.. het laatste dat ik doe vooralleer ik het licht uit doe.... Maar gisterenavond had ik er ineens geen zin meer in,.. ik zag er zo tegenop om dat pilletje te nemen, en dat terwijl ik totaal geen last van bijwerkingen ofzo heb, .... maar ik had er gewoon geen zin in,.... 'k wou eens een 'gewone' nacht... een nachtje dat zonder pilletje, een nachtje zonder me te moeten afvragen of dat pilletje nu echt die uitzaaiingen een beetje in toom kan houden, een nachtje zonder de confrontatie met kanker.... een 'gewoon' nachtje....

Ik weet eigenlijk niet goed wat mijn probleem was gisterenavond,... 't is niet dat ik er niet meer in geloof of niet meer wil voor gaan,... totaal niet, verre van zelfs,...maar ik snakte gewoon nog eens naar het 'gewoon' zijn,... 'k weet dat dit een beetje strookt met mijn instelling van een paar dagen terug,.... toen ik wist te melden dat 'alles went'... en dat is ergens ook wel zo, maar dat neemt blijkbaar niet weg dat er dagen of momenten zijn waarop ik gewoon wou dat alles gewoon gewoon was... geen kanker, geen pilletje voor de kanker, geen angst voor de kanker,... 

22:01 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-09-08

Vandaag ontdekt...

Vandaag ontdekt dat McCain, je weet wel ....de Amerikaanse presidentskandidaat voor de republikeinen, tussen 1998-2002 tot 4 maal toe behandelt is geweest voor huidkanker.... En vandaag gaat hij toch maar voor het presidentschap van de VS..... Ik heb het welliswaar meer voor de democraten, maar toch heb ik een tikkeltje meer bewondering gekregen voor McCain...4 keer de diagnose 'kanker' krijgen kruipt niet in je koude kleren denk ik....En hij staat er toch maar... nog steeds...

Maar... 'Anything a Republican can do, I can do better'....;).... Dus als hij kanker achter zich kan laten en voor president gaat,... kan ik dat ook, en misschien nog wel zoveel meer en beter....;).... Yeah!!!

18:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-09-08

Alles went

De amateur-psycholoog heeft de voorbije dagen en weken overuren geklopt, maar we zijn eruit, denk ik.... Ik denk dat ik snap waarom het 'deze keer' zo anders is dan de 'vorige keer'..... Waarom het nieuws van de uitzaaiingen deze keer niet dezelfde emotionele chaos met zich meebracht als toen ik de diagnose borstkanker met uitzaaiingen de eerste keer hoorde. Want toen veranderde alles... nu verandert er niks,.... en dat is het grote verschil... de eerste keer stond de wereld stil en ging ik een onbekende toekomst tegemoet..... nu draait de wereld gewoon door en weet in grote mate welke fysieke en mentale uitdagingen er mij te wachten staan....

In april 2007 bracht de diagnose abrupt een einde aan mijn onbezorgde bestaan als mens van de huidige maatschappij... Van de ene dag op de andere was ik geen 28-jarige moeder met bloeiende carrière meer, maar een jonge patiente gevangen in een ziek lichaam, .....de onafhankelijkheid en zelfstandigheid die mensen van mijn leeftijd sieren verdween op het moment dat mijn lichaam een eerste keer onder de scanner ging.... Onwetend wat er me allemaal te wachten stond kon ik niet anders dan me over te geven aan de soms onlogische logica van de medische wereld. Terwijl mijn lichaam van onderzoek naar operatietafel werd gereden, ploeterde ik rond in een poel van angst, onmacht en eenzaamheid..... Op minder dan een week kwamen meer emoties op me af dan de gemiddelde mens in een leven te verwerken krijgt....afscheid moeten nemen van het overheersende gevoel van onsterfelijkheid van een 28-jarige, de angst een kind op de wereld te hebben gezet en hem nu misschien te moeten achterlaten, de zekerheid van de dagdaagelijkse routine die wegvalt en de confrontatie aangaan met zwartgalige stemmetjes in je hoofd.....

De tweede keer is anders,... altijd en ongeacht de context van tel, denk ik.... je weet ondertussen wat te verwachten... De enige shock die ik deze keer moest verwerken was dat ik niet verwacht had een 'tweede keer' te moeten verwachten.... Naïef misschien, ik weet het, maar ik wou zo graag geloven in het medische mirakel... Ik wou zo graag dat ik het achter mij kon laten,... niet om het te vergeten, maar om te leven met de lessen die ik eruit had geleerd.... In tegenstelling tot de eerste keer stopt mijn leven nu niet abrupt, maar deint het gewoon verder.... geen nieuwe angsten, geen nieuwe onmacht, geen nieuwe eenzaamheid,... Been there, done that, zeg maar....de routines die ik me ondertussen eigen heb gemaakt worden niet onderbroken,... alles blijft bij hetzelfde,... (ik voel me niet ziek of slecht, verre van zelfs).... En dat aanvaarden is ook wel effe slikken, vooral omdat ik er zo naar uitgekeken had om dit alles op een symbolische manier achter mij te laten door terug aan het werk te gaan, maar het brengt niet dezelfde emotionele chaos met zich mee als de eerste diagnose.... alles went blijkbaar... ook 'dit'... ookal vind ik nog altijd niet eerlijk....dat gevoel blijft wel.... 

09:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-09-08

Van het hart...

Er moet me iets van het hart... al een tijdje eigenlijk, en net zoals ik niet weet waarom ik er nog niks eerder over geschreven heb, weet ik niet waarom ik er nu wel iets over schrijf..... maar de hubbie en ik zijn niet meer samen...al een tijdje niet meer.....

Veel wil ik er uit respect voor de hubbie, mezelf en vooral zoonlief niet over kwijt... scheiden is lijden.... en dat voor alle partijen die erbij betrokken worden of zijn.

Is het omwille van de kanker dat we uit elkaar zijn? Nee

We zijn uit elkaar gegaan omdat we niet meer bij elkaar passen. We maken elkaar niet meer gelukkig.... Zo simpel is het. Ergens zijn we elkaar kwijt geraakt, lang voor de kanker al.... dus ook zonder 'kanker' waren we uit elkaar gegaan, daar ben ik zeker van, alleen had het dan misschien nog een paar jaar langer en een tweede kind geduurd vooralleer één van ons beiden de stap had gezet.... Het zou misschien gemakkelijker te snappen en aanvaarden zijn wat en waar het fout is gegaan tussen ons moest er 'een ander in het spel zijn' maar dat is (voor zover ik weet) niet het geval.... de vonk, de liefde, het vertrouwen en het respect die aan de basis moeten liggen van een goede en solide relatie waren bij ons gewoon zoek... en blijven aanmodderen om aan te modderen is op lange termijn niet houdbaar, denk ik, en niet eerlijk ten opzichte van zoonlief die het verdient om gelukkige ouders te hebben.

We wisten al een tijdje dat het niet goed meer zat tusse ons..... Op de momenten dat hij tijd in ons wou investeren stond ik er niet voor open en wanneer ik voorstellen deed om aan ons koppel te werken had hij er geen oren naar.... we hebben dan beiden maar onze kop in het zand gestoken en gehoopt dat het zou overwaaien en dat het iets was waar we 'door moesten'.... ik heb zelfs heel effe gedacht dat de kanker ons dichter bij elkaar zou brengen.... Maar het heeft niet mogen zijn.

Ookal zijn we het erover eens dat we elkaar niet meer gelukkig maken,... dat is misschien het enigste waar we het naar het einde van onze relatie toe nog over eens waren,... het maakt het er niet gemakkelijker op... De zaken lopen momenteel nog steeds uiterst moeizaam tussen ons.... Maar naar het schijnt heeft ook dit tijd nodig,... tijd om eraan te wennen, tijd om het te aanvaarden, ... tijd om een nieuwe 'relatie' als ex-partners en ouders van zoonlief op te bouwen.... tijd die geen haast lijkt te hebben maar wel raad zal brengen...

Is het omwille van de kanker dat we uit elkaar zijn? Ja

Na de chemo en de operatie had ik het gevoel dat het leven me een tweede kans gaf,... en in een relatie blijven waarin ik me niet gelukkig voelde en de ander niet gelukkig maakte was eigenlijk aangeven dat ik niks had geleerd van mijn 'kanker lesje'...over gelukkig zijn, over carpe diem, over genieten en over ten volle leven...Ik kon het tegenover mezelf, het leven en zoonlief  dan ook niet langer verantwoorden om te blijven aanmodderen in een relatie waarin ik niet meer geloofde...

'Kanker' heeft me, the hard way welliswaar, doen inzien dat het leven te kort is om altijd compromissen waar niemand gelukkig van werd te moeten sluiten, om het gevoel te hebben jezelf niet te kunnen zijn in een relatie, en met iemand samen te leven die niet langer het beste maar het ergste in je naar boven brengt. 'Kanker' heeft me doen inzien dat niks oneindig is.... de mens niet, een relatie niet en liefde niet... aan alles komt een einde,.... dat is een vaststelling eerder dan een pessimistische bedenking...

Ik had mijn eigen diep en serieus teleurgesteld indien ik 'nu' niet voor mijn eigen had gekozen en verder was blijven aanmodderen... We verdienen alle twee beter dan elkaar en zoonlief verdient gelukkige ouders.... Uit liefde, en tegen beter weten in, voor zoonlief hebben we geprobeerd samen te blijven en onze problemen en verschillen te negeren,... maar ik wil niet de ouder zijn die haar kind leert dat het ok of normaal is je eigenlijk geluk en eigenwaarde opzij te zetten voor een middelmatige staat van zijn... En daar zit kanker ook voor iets tussen,... dat ik nu ietsje meer opkom voor mezelf en mijn eigen geluk...

Kanker het doet wat met je,... en met je leven,... en met je relatie...

22:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

doet me glimlachen..

I know God will not give me anything I can't handle. I just wish that He did not trust me so much.

Moeder Teresa

13:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-09-08

Fout en stout....

Het is fout en stout,.... maar ik kan er niet aan doen.... soms als ik in de rij aan de kassa sta en zie wat mensen allemaal uit hun winkelkarretje halen dan overvalt me soms de gedachte: 'waarom zij/hij niet?' Het is fout van mij en heeft er niet eens iets mee te maken, ... maar als iemand bergen vet en ongezond eten op de band legt, kan ik die gedachte soms echt niet onderdrukken,... Ik verober bessen en scheuten allerhande omwille van hun anti-oxidanten en alle andere gezonde eigenschappen,... ik koop steeds vaker bio en vervang witte pasta's en brood door hun volkoren varianten, .... ik loop met een wijde boog rond snoep en chips.... en het is niet dat ik het een straf vind dat te moeten doen,... maar ik zou toch graag het gevoel hebben dat het mijn gezondheid ten goede kwam... Tot 2 weken geleden had ik dat gevoel,.... nu effe niet meer,.... Nu zou ik me soms zoooo graag op 'ongezond' comfort-food smijten uit frustratie en machteloosheid....Maar het 'slechts-enkele-durende-genot' dat ik daaruit haal zou niet opwegen tegenover het schuldgevoel dat ik er achteraf zou aan overhouden.... dus doe ik het niet.... en blijven we gewoon gezond eten en ons in de rij aan de kassa (soms) afvragen: 'waarom hij/zij niet?' wanneer ik weer iemand een doos fricandellen op de band zie leggen....

11:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-09-08

Blond

'Hej, seg... ben je toevallig nu op dit moment op je werk?' vroeg ik terwijl ik met de GSM in mijn hand voorzichtig door de winkelruit tuurde..... 'Hej, leuk van je te horen, ja ik ben op mijn werk waarom?' wordt er geantwoord aan de andere kant.... 'Wel, omdat ik eigenlijk'...- waarop ik haar door de winkelruit zie en enthousiast begin te zwaaien. 'Wacht effe', onderbreekt ze mij, ' er staat een onbekend iemand heel fanatiek voor de winkel te wuiven.....hej, maar dat ben jij!!' Waarop we beiden ophangen en ik de winkel binnenstap.

We leerden elkaar kennen in de wachtzaal van het oncologisch centrum.... zelfde kanker, maar toch elk ons eigen verhaal en behandeling.... de laatste keer dat we elkaar zagen was in het ziekenhuis vlak nadat mijn borst geamputeerd was,... we wisselden nieuwtjes over 'the where abouts' van Wijze 2 en het verdere verloop van onze behandeling,... sindsdien hebben we elkaar niet meer gezien enkel gehoord,... omdat ik te vroeg was voor een lunch met de collega's besloot ik effe een ommetje te maken langs de winkel waar ze werkt.... Het weerzien en bijpraten was een ware energie-boost,.... maar het grappigste was wel, dat ze verwacht had dat ik eigenlijk blond zou zijn,.... In de wachtzaal van het ziekenhuis hadden we elkaar immers nooit zonder sjaaltjes gezien.... en zij ging er dus om de één of andere reden vanuit dat ik blond haar had ipv donker bruin haar... maar moest ze toegeven, bruin haar ging me beter dan het blond dat ze zich had voorgesteld.... :)

09:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-09-08

bezigheidstherapie

Een zee van tijd lijkt er wel voor me te liggen nu ik niet terug ga werken en pas eind november met chemo of bestraling zal moeten beginnen.... dus heb ik besloten me in te schrijven voor zowat alle cursussen die de lokale verenigingen aanbieden.... Op maandag (eindelijk!) de-lang-naar-uitgekeken-naailessen. Op dinsdag creatief schrijven... waarom niet? Schrijven doe ik toch al, kan ik even goed leren hoe het 'deftig moet'....En op donderdagmorgen yoga en buikspieroefeningen.... en tussendoor nog eens een lezing over 'geluk',.... over  'gezond koken' en een dag-flmpje in het cultureel centrum meepikken.... en de overige dagen zal ik maar vrij houden om zo nu en dan toch nog eens naar het ziekenhuis te gaan, zeker?.....;)

11:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-09-08

Geef ons een hand....

Mooi, mooi, mooi,..... Zij die gisteren morgen op Q-music afstemden of de krant reeds gelezen hebben vandaag weten waarschijnelijk waar bovenstaande titel naar verwijst.... voor alle anderen, hieronder een korte oproep, zoals ze ook te lezen is op de site van Q-music:

Van vrijdag 12 september t.e.m. vrijdag 19 september trekken Sven (Ornelis) en Kurt (Rogiers) door Vlaanderen om zoveel mogelijk handen te schudden. Per handdruk schenkt Base 1 euro aan het Wonderfonds. Het is dus de bedoeling dat Sven en Kurt zo veel mogelijk handen schudden.

Hoe kan je helpen?
Je kan zoveel mogelijk mensen verzamelen en vragen of Sven en Kurt langs kunnen komen op je bedrijf, in je vereniging, op je school, enz ... Vanaf woensdag 10 september kan je je daarvoor aanmelden op q-music.be of je kan ons callcenter bellen. Per handdruk die Sven en Kurt geven schenkt Base 1 euro aan het Wonderfonds.

Je kan je aanmelden via Q-music callcenter en via de
Q-music site vanaf woensdag 10 september , 7u. Het Q-music nummer is 0800 3025 0.

Kippevel krijg ik ervan.... van zo'n mooie en positieve actie.... .

10:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |