31-12-08

Happy 2009

it’s the time of the year.... voor lijstjes ....sinds mensenheugenis, of toch sinds het onstaan van populaire media, staat de periode tussen kerst en nieuw gelijk aan korte, overzichtelijke samenvattingskes van het beste en slechtste wat het voorbije jaar en het komende jaar ons te bieden heeft,... de kleren die we (niet meer) dragen, de boeken de we zeker moe(s)ten lezen, de ‘coming artists’ die het ma(a)k(t)en, de politici die we mogen uitspuwen en de celebs wiens naam we best (niet) vergeten...

Ik hou van lijstjes... van ‘ 10 dingen die ik aan mezelf wil veranderen’ over ‘ 10 dingen die ik zou doen moest ik morgen de lotto winnen’ tot ‘welke mannen zouden mij niet kunnen krijgen indien ik er zou uitzien als Gisele Bunchen’...  Het zegt veel over wie je bent- of ooit was, vind ik.... en het is altijd lachen als je er eentje terug vind.....

Begin 2008 heb ik ook een lijstje opgesteld.... geen ‘goede voornemens’ vol blabla maar een ‘to do’ –lijstje met slechts 2 puntjes op.... het eerste was de knoop doorhakken wat de hubbie en mezelf betrof,... het tweede was de 20 kg die tijdens de chemo was kwijt geraakt eraf houden.. Nu, eind 2008, kan ik de 2 puntjes aanvinken... de knoop is doorgehakt en ik ben nog steeds blij met de beslissing die ik genomen heb en ookal zijn er, and I really blame the Nolvadex en de Cortisone and not myself, er ondertussen 4 kg bijgekomen, toch vind ik dat ik een schouderklopje verdien voor de vele kilootjes die er nog steeds niet  terug aan zitten....

Voor 2009 staan er ook 2 puntjes op mijn lijstje, maar die houd ik nog effe voor mezelf.... tegen het einde van het jaar laat ik wel weten hoe het ermee staat...;)....

 

Ik wens jullie allen een prachtig 2009 vol mooie en magische momenten met ‘your loved ones’ maar vooral ook met jezelf!

 

 

14:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-12-08

A room with a view and cancer

A laptop…. Een fles San Pellegrino… zicht op het appartement van een vrouw die van de occasionele drama en seks houdt... in another life en een andere stad zouden het de perfecte basis voor een succesvolle sitcom kunnen zijn.... maar hier en nu is het niet meer dan de samenvatting van ‘another day’ in mijn leven.....

De ‘eerste keer’,... de eerste keer chemo, that is,... was de zee van tijd die ik er ineens bij kreeg een welkom extra’tje....  sinds de geboorte van zoonlief had ik constant het gevoel dat ik altijd aan het hollen was,.... van 6h ’s morgens tot 23h30 was ik constant bezig,..... hollen naar de onthaalmoeder, hollen om de bus te halen, hollen naar de City Delhaize om een broodje te kopen zodat ik nog een paar laatste ideeën kon neerpennen voor de vergadering, .... terug naar huis hollen om zoonlief te zien, door de keuken racen om toch nog iets deftigs op tafel te krijgen en me op het einde van de avond nog moeten haasten om toch nog voor middernacht in bed te liggen,... wetende dat er de volgende dag nog ergens een berg was moest tussen gepropt worden... chemo bracht deze ratrace tot een abrupt einde,.... en ookal was ik er me op veel momenten niet van bewust omdat ik me te ziek of te beroerd voelde om ervan te genieten,.... toch vond ik het zalig om niets te doen te hebben, om  11 uren van ‘24’ na elkaar te kunnen zien, om de krant helemaal te kunnen uitlezen....

Nu, de ‘tweede keer’,..... de tweede keer chemo, that is,..... word ik soms gek van alle tijd die ik heb..... terwijl tijd de ‘vorige keer’ een genot was, lijkt het nu wel een kwelling te zijn.... tijd hebben zonder de energie om er iets mee aan te vangen kan net zo lastig zijn als geen tijd hebben....  mensen met geen tijd zullen misschien niet snappen waarom ik zit te klagen, en ik hoop dat er nog een tijd komt waarin ik me ook zal afvragen waarom ik zat te ‘reutelen’ over alle zeeën van tijd die ik had, but where I’m standing right now, I’d go for no time but healthy any day.... maar goed, momenteel heb ik dus teveel tijd...en niet genoeg energie, gedachten of dvd’s om me bezig te houden... and it’s getting boring.... ziek zijn,... weer ziek zijn.... weer kanker hebben,... nog altijd kanker hebben...

14:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-12-08

X-mas

Het is hier stil.... de ene dag is al beter, dan de andere.... niet te min, wens ik iedereen een zalige kerst,..... geniet van de mooie momenten samen met je familie en 'your loved ones'

15:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

19-12-08

evenwichtsoefening

Het blijft zoeken,... wat wel eten, wat niet, ..... hoeveel.....

09:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-12-08

Girl power?!

Een beleefdheidsgesprek over koetjes en kalfjes met de schoonheidsspecialiste nam een interessante wending nadat ze vernam dat ik in behandeling was voor kanker..... Nu ik eraan terug denk, verbaast het me eigenlijk dat ze haar ‘betoog’ niet begon met: ‘goh, wat leuk!’... Ze had namelijk een tijdje terug het boekje ‘Pink Ribbon’ gekocht en dat was nu toch zo een positief en leuk vrouwenboekje... Omdat ik in mijn kleine teen al voelde dat dit een gesprek zou worden waarin ik een paar keer met verstomming zou geslagen worden, besloot ik veiligheidshalve en voor de zekerheid al te vragen of ze iemand kende met borstkanker... En ja, een oude tante van haar moeder was een paar jaar terug overleden aan borstkanker, maar verder kende ze niemand,.... wat haar eigenlijk wel verbaasde want volgens het boekje, kreeg 1 op 9 vrouwen borstkanker, dus dan moest er toch nog wel iemand in haar omgeving borstkanker hebben, kwetterde ze vrolijk verder,.... En zo ging ze een tijdje door over de mooie lay-out van het boekje, over de genezingskansen van borstkanker (‘Als je er vroeg genoeg bij bent tenmiste!’ zei ze op bijna gebiedende toon), over de interessante artikels en over het ‘sex and the city’ gevoel dat ze had overgehouden na het boekje volledig gelezen te hebben.... Ik was met stomheid geslagen, maar oh zo nieuswschierig om de link met de serie te achterhalen dat ik alsnog vroeg of ze dat eens kon uitleggen.... ‘ah ja’, zei ze,’ dat gevoel van vrouwelijke samenhorigheid, van champagne drinken bij goed nieuws en samen een doos chocolade ledigen bij slecht nieuws. Zo’n verbondenheid dat vind je in deze maatschappij niet meer bij vriendinnen, behalve bij die van ‘sex and the city’ dan en bij vrouwen met kanker’....hmmm, needless to say dat ze hier wel een heel ‘rooskleurige’ schets maakte van borstkanker,.....

 

Ik moest hieraan terug denken toen ik deze morgen boven het toilet hing,.... en het kreeg me zowaar aan het lachen,.... ‘k beeldde me in dat  de 4 vriendinnen van ‘sex and the city’ elkaar buiten aan de badkamerdeur stonden te verdringen om mij als eerste de champagne of doos met bonbons in mijn hand te duwen..... Maar het is toch wel een terugkerende frustratie van mij,... de manier waarop borstkanker wordt voorgesteld in de media, of hoe marketing op de ziekte inspeelt... En ja, tuurlijk weet ik dat kankeronderzoek geld kost en dat zo’n media en corporate aandacht geld in het laadje brengt, maar door borstkanker te banaliseren tot een glossy, een roze speldje of paraplu wordt de ziekte misschien wel bespreekbaar en bijgevolg ook bestrijdbaar, maar wat heeft een vrouw met borstkanker eraan? Doet die media aandacht, psychologisch, gezien dan niet meer kwaad dan goed? Als ‘borskanker-leekjes’ de indruk hebben dat borstkanker champagne en bonbons is, in plaats van angst, machteloosheid en heel veel onzekerheid? ..... Het laat mij in ieder geval zitten met een dubbel gevoel....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

13-12-08

Chemo

Enige voordeel aan chemo dat ik kan bedenken is, dat er momenten zijn dat je je zo moe, dom en uitgeput voelt, dat niks je nog kan schelen,... dat het lijkt alsof je hersenkronkels er even niet zijn, .... geen onbeantwoorde levensvragen die rondspoken, geen frustraties die je het gevoel geven dat je hoofd op elk moment zou kunnen ontploffen.... alleen een grijze mist tussen de oren... Alsof je voor  de fysieke uitputting en strijd die je lichaam levert,  ‘beloond’ wordt met een – bizare- soort van mentale rust....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-12-08

Groen beestje...

Onlangs werd ik overvallen door het groene beestje... letterlijk zelfs, want ik kon het rare gevoel dat me wat ongemakkelijk deed lachen niet meteen plaatsen... maar ik denk dat het een pijnelijke steek van jaloezie was die ik voelde toen ik onverwacht oog in oog stond met een lotgenootje.... Ze zag er stralend uit!... Ook heel letterlijk,... want haar ogen fonkelden, haar haren waren terug tot op een mooie lengte gegroeid, ..... she looked so alive dat ik er jaloers op was..... Niet dat ik het haar niet gun, ... want haar kankerparcours is ook verre van de ‘standard textbook version’ geweest,..... maar  ik was jaloers op haar omdat ik zo graag in haar schoenen wou staan,....  moest er een toverformule bestaan waarop we op dat eigenste moment van plaats konden wisselen, dan had ik er zonder nadenken gebruik van gemaakt,... en dan niet omdat ik vind dat ik ‘het meer verdien dan zij’, of omdat ik vind dat het nu genoeg is geweest voor mij,  maar puur en alleen omdat ik op dat moment zo gepakt en zoooo jaloers was op de zelfzekerheid en de levensvreugde die zij zo oprecht uitstraalde.... ik wou dat ook voelen.... levensvreugde, niet uit dankbaarheid omdat je er nog bent, maar levensvreugde geput uit de gulzigheid waarmee je het leven wilt beleven, ... zelfzekerheid, niet omdat je  te koppig bent om toe te geven aan die zwarte gedachten die ronddwalen, maar zelfzekerheid omdat je niet beter weet dan het leven zo aan te gaan.....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-12-08

1 KG

Een week van kotsen, misselijkheid en een maagklachten,.... een week van yogurt, appelsap en een occasioneel zuur beertje om die vervelende droge metaalsmaak uit de mond kwijt te geraken,...... en hoeveel kg ben ik MAAR kwijt?.... 1 !.... Nu weet ik ook wel dat chemo niet de nieuwste hype in dieetland is,... maar je zou toch verwachten dat na een week constant te denken aan eten, maar niks binnen te krijgen of niks binnen te kunnen houden, je beloond zou worden voor die marteling met minstens 3 kg minder ofzo.... maar nee dus....

09:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

05-12-08

weghuppelende haartjes....

'mama, er ligt een haartje op je kussen' zei zoonlief toen ie deze morgen bij in bed kroop.... de amateur-pedagoog in mij greep deze kans meteen aan om zoonlief uit te leggen dat er binnenkort nog wel meer haartjes op mama haar kussen zouden liggen want dat mama medicijntjes moest nemen waardoor haar haartjes uitvielen.... Zoonlief keek me serieus aan en legde toen heel zacht zijn hand op mijn hoofd en zei:' haartjes, niet allemaal weghuppelen van mama haar hoofd, hé'.... Prachtig toch?

Ik weet echt niet hoe ik dit zou doen zonder zoonlief,..... hij is mijn krachtigste 'medicijntje'.....

09:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-12-08

chemo I gestart...

Het verbaast me hoe snel je vergeet.... wat die chemo juist met je doet,.... de vermoeidheid en de misselijkheid,... ik herinnerde me dat dat 'mijn' grootste bijwerkingen waren,... maar ik was eigenlijk wel vergeten hoe het juist aanvoelde.... een beetje zoals iemand die nooit chemo heeft gehad, zeg maar, ookal is het nog maar een jaar geleden dat het gif door mijn aders een weg zocht naar de te bestrijden kankercellen...

Het verbaast me hoe snel je weer met je neus op de feiten wordt gedrukt.... de vermoeidheid, die alles dominerende vermoeidheid is terug,....gisteren al, op de weg terug van het ziekenhuis, zomaar ineens, kon ik mijn ogen met de beste wil van de wereld niet meer open houden.... en toen wist ik meteen weer hoe die vermoeidheid aanvoelt.... de vermoeidheid die zich meester maakt van je lichaam en waar je met de beste wil van de wereld niet kan tegen vechten,.... alleen aan toegeven... en wachten tot als het beter wordt.....

09:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |