28-01-09

stil, stiller, stilst...

Niks achter zoeken hoor, achter deze stilte,.... ik ben gewoon ziek,... en nee, dan niet kanker,... maar 'gewoon', zoals zowat elke Belg momenteel, de griep... dus geen chemo deze week, maar veel hoesten, snotteren, kuchen en uitzweten....

15:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-01-09

Koekjes en sushi

Ten gevolge van organisatorische redenen krijg ik deze week vandaag chemo ipv op maandag. Ik heb mijn 2 extra dagen dan ook feestelijk gevierd met sushi en koekjes!

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-01-09

nadenkertje

Eentje om over na te denken in het weekend,... mocht je teveel tijd om handen hebben... 'Wat je ziet in mensen zegt veel over jezelf'...

Prettig weekend, iedereen! Heb een voorgevoel dat het mijne bijzonder gaat zijn...

14:59 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-01-09

Klagen...

'Klagen staat echt wel niet in uwen woordenboek, hé!' Zei de verpleegster maandag toen ik weer van de partij was voor mijn wekelijkse portie chemo. 'Geloof me', zei ik, 'moest klagen helpen om te genezen dan zou ik non-stop aan het reutelen zijn. Maar het helpt niet dus,...' Waarbij ik meteen aan mijn gereutel over eten moest denken dat ik hier al een paar weken op dit blogje spuug...

En als bij wonder, ben ik er gisteren in geslaagd van, en houdt u vast want u gaat er net als ik niet goed van zijn... een mango, een broodje met kaas, een appelsien en een croque monsieur gegeten!! En dat terwijl dinsdagen sinds het begin van deze chemokuur bekend staan om hun hoog yogurt-gehalte.... Dus hoe interpreteer ik dit allemaal? Dat klagen en reutelen over iets misschien wel  zijn vruchten af werpt!!! ;)....

09:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-01-09

Zeebrasemfilet met knoflook en passievruchtenroom

Hoe minder ik eet, hoe obsesiever ik word over eten... ik scheur recepten uit tijdschriften en leer de tijdstippen van kookprogramma’s op Vitaya, VijfTV, BBC en zelfs ARD van buiten... Been there, done that,... ‘vorige keer’ was het ook zo, maar ik meen mij toch te herinneren dat er mij toen toch één dag per week een normale maaltijd gegund werd die niet meteen haar weg uit mijn lichaam zocht.  Deze keer lijkt echter alleen Danone Nutriday natuurlijk gesuikerd in mij te willen blijven, nog een geluk dat ik graag yogurt eet,.... want ik eet het ’s morgens, ’s middags en ’s avonds,... 7 dagen op 7, ik probeer wel eens iets anders, koude pasta, een slaatje, soep of beetjes van andere maaltijden die met veel liefde voor mij worden klaar gemaakt, maar als het er niet binnen de 15 minuten terug uit komt, dan houden maag- en darm klachten me wel een hele nacht of namiddag in foetus houding....

Dus fantaseer ik maar over al het lekkers dat ik zou eten of klaar maken indien ik alles zou kunnen opsmullen dat mijn hartje begeert.... ‘food-torture’ en ik doe het mezelf aan,..... vooral omdat ik mijn eigen ken, en weet dat ik ‘onder normale omstandigheden’ mij op de moeite zou steken om zo uitgebreid te koken voor 1 persoon,... dus ‘ zeebrasemfilets met knoflook en passievruchtenroom’ zou doorgaans niet eens in mij zou opkomen om klaar te maken, laat staan dat het ooit op het menu zou verschijnen,... maar sinds ik de foto ervan in de Libelle heb zien staan, fantaseer ik van de explosie van smaken van de passievruchten en de textuur van de zeebrasemfilet (wouldn’t recognise it if I saw it, but like the sound of it)  van het moment dat ik de ijskast open trek om mijn yogurtje eruit te halen tot het moment dat ik het lege pootje zuivel in de vuilbak kieper....

Ik denk dat het eigen is aan het beestje... het beestje de mens, that is... we willen altijd wat we niet hebben of kunnen krijgen, en kunnen zo amper, appreciëren wat we wel hebben.... niet dat er na 3 weken yogurt nog veel appreciërends over yogurt kan gezegd worden,...  Volgens trendwatchers en psychologen is dat eigen aan de generatie waar ook ik deel van uitmaak,... omdat alles binnen handbereik ligt omdat de marketing ons weet te overtuigen dat we gelukkig kunnen zijn als we maar het juiste geurtje dragen, het correcte crèmeke smeren en de laatste nieuwe design keuken in huis hebben, kunnen we gewoonweg niet meer, of eigenlijk nooit gewoon gelukkig zijn.... want de geur die vorige week in was, is nu al weer zo ‘out’ dat het geen spatje geluk meer kan garanderen.... Laat staan dat we weten om te gaan met ons ongelukkig te voelen (want dat is dan eigenlijk gewoon toegeven dat we het verkeerde geurtje gekocht hebben of de foute keuken hebben laten installeren) Omdat alles zo gemakkelijk te verkrijgen is, willen we steeds meer.... zonder er iets te moeten voor doen, behalve dan onze portomee boven te halen..... en niemand die er nog bij stil staat dat we eigenlijk totaal niet gelukkig zijn met altijd maar gelukkig te (moeten) zijn.... It’s not my line, en ik weet ook niet meer wie het zei, maar wat is er eigenlijk mis met zo nu en dan eens gewoon ongelukkig te zijn?

Moraal van het verhaal? De volgende keer dat ik de ijskast opentrek en er een yogurtje uithaal, ga ik gewoon erkennen dat ik mij op dat moment ongelukkig voel omdat ik weeral en nog maar eens een yogurtje eet. Punt. Niet meer dan dat, ... ik ga echter niet meer aan de verleiding toegeven om mijn eigen te kwellen met de gedachte dat ik gelukkiger zou zijn moest ik eigenlijk tajine met komijn, pompoen en wortel eten,... No, no, no, no.....

 

Moi vs. Kanker: 1-0.... joehoe!!!

09:24 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-01-09

De Uitnodiging

Het interesseert me niet wat je doet voor de kost, Ik wil weten waar je naar hunkert en of je ervan durft te dromen het verlangen van je hart te ontmoeten

 

Het interesseert me niet hoe oud je bent

Ik wil weten of je het risico wilt lopen er als een dwaas

Uit te zien vanwege de liefde, je dromen, het avontuur van het in leven zijn

 

Het interesseert me niet welke planeten er in je maan staan

Ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet hebt aangeraakt

En of je door’s levens verraad bent open gegaan of dat je bent

Verschrompeld en gesloten uit angst voor nog meer pijn

 

Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is

Ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen door trouw te blijven aan jezelf

Of je beschuldiging van verrad kunt verdragen maar toch je ziel niet verraadt

 

Het interesseert me niet te weten hoeveel geld je hebt of waar je woont

Ik wil weten of je op kunt staan na een nacht van wanhoop e verdriet, moe en gekwetst tot op het bot en toch doet wat er gedaan moet worden

 

Het interesseert me niet waar, wat of met wie je hebt gestudeerd

Ik wil weten wat je van binnenuit overeind houdt, als al het andere wegvalt

Ik wil weten of je met jezelf alleen kunt zijn en of je werkelijk houdt van het gezelschap dat je voor jezelf bent op lege momenten

 

(Ingekorte versie van ‘The invitation’ door Oriah Mountain Dreamer)

 

Waw, nee? Prachtig toch?

08:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |