06-02-09

Anders

Onlangs kwam ik een oude 'chemo' bekende tegen, we hadden een paar keer stilzwijgend naar elkaar geknikt toen we, ondertussen bijna 2 jaar geleden, elkaar wekelijks treften in de wachtzaal van het oncologisch centrum. Beginnen babbelen zijn we pas toen we allebei onze portie chemo achter de rug hadden en we elkaar ook troffen tijdens controle-scans en afspraken.

Toen we elkaar onlangs bij toeval weer troffen, verschoot hij dat ik opnieuw chemo kreeg, maar bedacht hij 'wetende wat me te wachten staat moet het ergens wel gemakkelijker maken'. Wijze 1 had deze opmerking ook al eens voorzichtig geopperd. En 't is niet dat ze geen gelijk hebben, maar ik vind ook niet dat ze wel gelijk hebben.... want ookal heb ik het allemaal al eens meegemaakt, toch is het anders....

Het is eigenlijk vreemd,...heel vreemd zelfs, hoe ik deze chemokuur beleef.... de 'vorige keer' kwam er een lawine en chaos van emoties op me af,.... ik huilde, roepte, tierde en vloekte op en tijdens de chemo..... Nu zijn die gevoelens veel minder extreem,... ik heb soms zelfs het gevoel dat ik niks voel, dat me dit niks doet.... ik ween niet meer (enkel als ik aan zoonlief denk), ik roep niet, ik vloek niet,... ik zucht hoogstens een keer... heel bizar vind ik dat bij momenten wel.... Ik lig op de sofa en wacht tot als het allemaal voorbij is... 

De vorige keer had ik er nood aan om de chaos in mijn hoofd te verwoorden en op papier te zetten in de hoop er een beetje orde in te kunnen scheppen en inzichten in te krijgen, .... nu lijkt er niks op papier te willen komen,... alsof er geen gevoelens zijn die moet geanalyseerd worden, alsof ik niet besef wat het is, chemo of wat het betekent..... heel vreemd....

09:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Ik vind het niet zo vreemd, integendeel ik herken mezelf in wat je schrijft. Kan het ook niet uitleggen hoe en waarom...

Gepost door: Elly | 06-02-09

herken er ook wel wat in, ... in onderga het allemaal veel 'gelatener' of zo...
moed meid!

Gepost door: tricky | 06-02-09

... Het is ook heel wat hè, wat er op je af komt ... je zou van minder stiller worden.

Gepost door: flupque | 06-02-09

die gevoelens komen nog wel.
Er is gewoon geen plaats meer voor.
O.a. je lichaam krijgt alle aandacht.
Maar ze komen wel opnieuw naar boven als jij ze kunt verwerken.

knuffel,
Katleen

Gepost door: Katleen | 07-02-09

Hallo Ik versta wat je bedoeld!

Gepost door: Ma Elly | 08-02-09

Heb geen woorden..., ben heel ontroerd door dit postje en begrijp je wel.
Sterkte T!

Gepost door: rikkert | 09-02-09

Lap, ik ben weer de enige die het niet begrijpt. Je weet wat je mag verwachten, die tweede keer, maar 'gemakkelijker'? Het lijkt mij net vreselijker te weten dat het met een eerste kuur niet genezen is. Of sla ik de bal nu zo mis?

Gepost door: zapnimf | 10-02-09

he déjà vue effect... komt me zo bekend voor!
Dikke knuffel

Gepost door: Lucretia herself | 12-02-09

De commentaren zijn gesloten.